Shiúlamar ar an mbóthar i dtreo Villa Geneviève. Bhí mé ciúin ar feadh cúpla nóiméad, ach bhí rud éigin le rá agam.
"Chuaigh tú go dtí an Hôtel du Phare gan é a insint dom," arsa mise. "Ní raibh ceart agat é sin a dhéanamh."
D'fhéach Poirot orm go géar. "Conas a fuair tú amach?"
Mhothaigh mé mo leiceann ag éirí te. "Chuaigh mé thart ann de thaisme."
Bhí sé ciúin ar feadh soicind. Ansin dúirt sé, agus é an-dáiríre, "Tá an ceart agat, mon ami. Tá brón orm. Níor smaoinigh mé ort i gcónaí mar ba chóir dom. Tuigfidh tú go luath."
Níor fhreagair mé é. Ghlac mé leis sin, agus shiúlamar ar aghaidh.
---
Ag an Villa, chuaigh Poirot díreach go dtí an binse in aice leis an seid, áit ar aimsíodh an dara corp. Shiúil sé an fad ón mbinse go dtí an fál a scarann Villa Geneviève ó Villa Marguerite, agus é ag comhaireamh a chéimeanna. Ansin d'oscail sé na toir sa fál agus ghlaoigh sé isteach.
"Mademoiselle Marthe? An dtiocfaidh tú chugam le labhairt liom?"
Tháinig Marthe Daubreuil tríd an ngairdín ón taobh eile. Bhí imní ar a haghaidh agus sheas sí go han-socair, mar a dhéanann duine atá eaglach.
Labhair Poirot go bog. "An cuimhin leat an lá a rith tú i mo dhiaidh ar an mbóthar agus d'fhiafraigh tú an raibh duine ar bith faoi amhras?"
"Is cuimhin."
"Dúirt mé leat: beirt Chiléanach." Stop sé. "Dá gcuirfeá an cheist chéanna orm inniu, thabharfainn freagra difriúil."
D'fhéach sí air. "Cé?"
"Jack Renauld. Tá Giraud ag amhrasú air."
Dhún Marthe a lámha go teann. "Tá eagla orm roimh Giraud. Tá sé cruálach. Caithfidh sé duine éigin a ghabháil nó beidh a chlú thíos leis, agus mar sin gabhfaidh sé Jack." Chroith sí a ceann. "Tá Jack neamhchiontach."
"Tá na fíricí ina choinne," arsa Poirot.
"Tá a fhios agam sin," ar sise. "Sin é an fáth nach mór dúinn bealach a fháil chun é a shábháil."
D'fhéach Poirot ar a haghaidh. "An bhfuil rud éigin á cheilt agat, a mademoiselle?"
Bhí sí ar tí labhairt agus ansin stop sí. "Tá. Cé nach bhfuil mé cinnte go gcreidfidh tú mé." D'fhéach sí síos. "Ar maidin an lae ar maraíodh Monsieur Renauld, bhí mé ag siúl sa ghairdín seo. Chuala mé beirt fhear ag argóint tríd an bhfál. Monsieur Renauld ab ea duine acu. Fear bocht ina cheirteacha salach ab ea an duine eile. Bhí sé ag impí ar Monsieur Renauld agus ag bagairt air, agus é ag lorg airgid. Ghoir mo mháthair isteach mé sula bhféadfainn tuilleadh a chloisteáil." D'fhéach sí suas. "Ó shin, tá mé beagnach cinnte gurbh ionann an fear bocht sin agus an duine marbh a fuarthas sa seid. Nach bhféadfadh seisean Monsieur Renauld a mharú? Éadaí agus airgead a thógáil uaidh?"
"Cén fáth nár inis tú é sin láithreach?"
"Ar dtús, ní raibh a aghaidh ach beagán aithnidiúil dom. Bhí sé gléasta chomh difriúil nuair a fuarthas marbh é. Thóg sé am sula raibh mé cinnte."
Chroith Poirot a cheann go mall. "Fágann sé go leor gan mhíniú. Ach smaoineoidh mé air."
Tháinig guth Madame Daubreuil ón Villa Marguerite. Thug Marthe féachaint leithscéalach agus d'imigh sí.
---
Chas muid agus shiúlamar i dtreo an Villa. D'fhiafraigh mé de Phoirot cad a shíl sé, an raibh sé ag creidiúint Marthe nó an ndearna sí an scéal suas chun Jack a chosaint.
"Creidim gurb é an fhírinne é," ar seisean. "Ach d'inis sí rud tábhachtach dom gan a fhios féin." Stop sé. "Nuair a d'fhiafraigh mé de Jack Renauld an bhfaca sé Marthe oíche an dúnmharaithe, bhí drogall air sula ndúirt sé go bhfaca. Cheap mé go raibh sé ag insint bréige. Nuair a chuir mé an cheist chéanna ar Marthe, dúirt sí liom gur inis Jack di go raibh sé ann an oíche sin. Ní fhaca sí féin é. Níor chuala sí uaidh é ach amháin."
Smaoinigh mé ar sin. "Mar sin bhí Jack ann, ach ní fhaca sé Marthe."
"Go díreach. Agus mura bhfaca sé Marthe, cé a chonaic sé?"
"Ní féidir leat a cheapadh gur mharaigh Jack a athair féin," arsa mise.
"Is leor airgead mar chúis le go leor rudaí. Cheap Jack go n-oidhreodh sé leath maoine a athar." Shiúil sé ar aghaidh. "Dar le Giraud, bhí an fear bocht ina chúlpháirtí ag Jack. Apache a tugadh isteach chun cabhrú leis an gcoir a dhéanamh, agus a maraíodh ina dhiaidh sin chun é a choimeád ina thost."
"Agus an ghruaig a fuarthas timpeall ar an gclaíomhín?"
"Deir Giraud nach gruaig mná í ar chor ar bith. Gruaig fhir óig, a deir sé, fásta fada agus leagtha le pomade." Chroith Poirot a cheann. "Ní ghlacaim leis sin. Tá a fhios agam gur le bean í an ghruaig sin. Agus tá a fhios agam cé hí an bhean sin."
"Madame Daubreuil," arsa mise.
D'fhéach sé orm as cúinne a shúl. "B'fhéidir."
---
Istigh sa Villa, mhínigh Poirot gur thug an turas go hAbbalac an t-am a bhí uaidh. Chuaigh sé go seomra Jack agus thosaigh sé ag cuardach go cúramach. D'oscail sé gach tarraiceán, d'fhéach isteach ann, agus dhún sé arís é, gach rud mar a bhí. Sheas mé in aice na fuinneoige agus d'fhéach mé amach ar an mbóthar.
Tháinig carr suas an céad.
"Poirot."
D'fhéach sé suas.
"Giraud. Tá Jack aige. Agus beirt ghardaí."
Dúirt Poirot rud éigin íseal leis féin agus d'fhill sé ar an tarraiceán deireanach. Tharraing sé amach go hiomlán é agus dhoirt sé na rudaí ar an leaba. Chuardaigh sé go tapa. Stop a lámh. Thóg sé grianghraf beag cearnach, d'fhéach sé air ar feadh soicind, agus chuir sé ina phóca é. Chuir sé na rudaí ar fad ar ais sa tarraiceán, dhún sé é, agus tharraing sé amach as an seomra mé agus síos an staighre.
Shroicheamar an halla díreach nuair a d'oscail an doras tosaigh.
Tháinig Giraud isteach ar dtús. Tháinig Jack ina dhiaidh, a aghaidh bán. Sheas an bheirt ghardaí ag an doras.
"Cad atá ag tarlú?" d'fhiafraigh Poirot.
Chas Giraud chuige leis an gcomhaireamh cothrom a bhíodh air i gcónaí. "Rinne sé iarracht éalú. Bhí mé ullamh dó." D'fhéach sé ar Jack, ansin ar Phoirot arís. "Tá Jack Renauld faoi ghabháil as dúnmharú a athar, Paul Renauld."
Chas Poirot chuig Jack. "Cad atá le rá agat?"
Sheas Jack lena dhroim leis an doras agus níor labhair sé focal.