Thug an dochtúir agus Hautet Madame Renauld ar ais isteach sa villa. D'fhan an Coimisinéir Bex go dtí go raibh siad istigh, agus ansin chas sé chugainn.
"Tar liom," ar seisean. "Taispeánfaidh mé daoibh cá tharla sé."
Vezeir sé muid amach an príomhdhoras agus síos an cosán. Stop Poirot láithreach agus d'fhéach sé siar ar an teach.
"Níor chuala na seirbhísigh aon rud," ar seisean. "Ach tháinig triúr daoine síos an staighre sin i lár na hoíche. Staighre a dhéanann torann, sílim."
"Bhí siad ina gcodladh go domhain," arsa Bex. "Bhí sé tar éis a dó ar maidin."
Rinne Poirot fuaim bheag. Ní aontú a bhí ann go hiomlán. Lean muid ar aghaidh.
"Inis dom," arsa Poirot, "cén fáth ar thriail na fir an príomhdhoras ar chor ar bith? Bhí sé faoi ghlas, is dócha. Bheadh fuinneog níos éasca."
Shín Bex a lámh i dtreo urlár íochtarach an tí. "Tá comhlaí iarainn ar gach fuinneog ar an urlár íochtarach. Ní raibh aon bhealach isteach trí na fuinneoga sin."
Chas Poirot agus d'fhéach sé suas. Ar an gcéad urlár, díreach os ár gcionn, bhí fuinneog an tseomra leapa a d'fhágamar. In aice léi, chomh gar agus gur féidir leat í a bhaint amach, bhí crann ard ag fás.
"An fhuinneog sin," arsa Poirot. "D'fhéadfadh fear an crann sin a dhreapadh gan deacracht agus an fhuinneog a bhaint amach go díreach."
"D'fhéadfadh," d'aontaigh Bex. "Ach féach anseo."
Thug sé muid chuig an leaba bláthanna ag bun an chrainn. Bhí an ithir dorcha agus bog. Ní raibh aon rian ann - ní raibh lorg buataise, ná marc, ná rud ar bith.
Chuaigh Poirot síos ar a ghogaide, scrúdaigh sé an ithir go cúramach, agus sheas sé suas arís. "Go maith. Níor tháinig aon duine an bealach sin."
Siúil sé ar feadh thosach an tí chuig an dara leaba bláthanna, ar an taobh eile de na céimeanna isteach, agus chrom sé os a cionn. "Ach anseo," ar seisean, "tá lorga. Cuid mhaith acu."
Níor dheifir Bex. "Sin lorga buataisí an gharraíodóra," ar seisean. "Buataisí móra troma. Agus ar aon nós, níl aon chrann ar an taobh sin. Ní fhéadfadh aon duine an chéad urlár a bhaint amach ón áit sin. Níl aon rud le foghlaim ón leaba bláthanna sin."
D'éirigh Poirot go mall. Ar feadh nóiméid, bhí cuma díomách air. Ansin dúirt sé go simplí, "Ní aontaím. Creidim go bhfuil na lorga cos sin ar cheann de na rudaí is tábhachtaí a chonaic muid ar maidin."
Níor labhair Bex. Chroith sé a ghuaillí ar an gcaoi a dhéanann daoine nuair atá siad cinnte go bhfuil an duine eile mícheart ach nach dteastaíonn uathu argóint.
"Fillfidh mé orthu níos déanaí," arsa Poirot, agus lean sé muid.
---
Thug Bex muid ar feadh cosáin chaol a bhí in aice leis an teach agus trí thom. D'oscail an cosán amach isteach i gclós beag - binse, bothán faoi ghlas, agus radharc ar an bhfarraige taobh thiar de chlaí íseal tor. Bhrúigh Bex tríd na toir agus lean muid é amach ar talamh oscailte.
Stop mé. Bhíomar ag seasamh ar chúrsa gailf. Nó ar a laghad, ar cúrsa gailf a bhí á thógáil: bhí an talamh marcáilte agus caite, agus bhí cruthanna na bhfairways agus na ngreens ag teacht amach ón ithir.
"Osclóidh sé an mhí seo chugainn," arsa Bex. "Fuair na hoibrithe an corp go luath ar maidin."
In aice linn, bhí poll fada caol gearrtha sa talamh - tús buncar, ach níor críochnaíodh é fós. In aice leis, aghaidh síos san ithir, bhí fear ina luí.
Chuaigh mé ar aghaidh. D'éirigh an fear ina sheasamh.
Bhí sé thart ar cúig bliana tríochad d'aois, tanaí agus aghaidh ghéar air, le súile tapa a mheasúnaigh muid agus a fuair muid beagán inconvenient. Bhí sé ag scrúdú na talún timpeall an phoill.
"Giraud," arsa Bex, iontas air. "Ní raibh a fhios agam go raibh tú tagtha."
"Tháinig mé go díreach," arsa Giraud. Ghlan sé an ithir dá chóta. "Níor stop mé chun mé féin a fhógairt."
Chuir Bex Poirot in aithne dó mar chomhghleacaí. D'fhéach Giraud air le haghaidh fir a chuala rud éigin a raibh a fhios aige cheana.
"Poirot," ar seisean. "Sea. Aithním an t-ainm. Rinne tú obair mhaith uair amháin." Dúirt sé é sin gan aon teas. "Ach tá modhanna dul chun cinn mór ó shin."
"Gan amhras," arsa Poirot go deas. "Cé go gceapim nach bhfuil athrú mór ar choireanna iad féin."
Bhí Giraud casta ar ais i dtreo an phoill cheana féin. "Tá an solas ag dul," ar seisean. "Is féidir leis na daoine sa teach fanacht go dtí amárach. Caithfear gach rud atá anseo a fháil anois."
Chuir sé an talamh timpeall ar bhéal an phoill. "Na lorga seo - cé a rinne iad?"
"Na hoibrithe a fuair an corp," arsa Bex.
Chuir Giraud lámh amháin leis sin. "Bhí na dúnmharfóirí cúramach. Tháinig triúr daoine tríd an gclaí sin - is féidir leat a fheiceáil cá bhfuil na toir brúite cothrom - ach ar gach taobh de lorga cosa Renauld féin, tá na lorga glanscuabtha. Tá an talamh anseo crua; ní raibh mórán le léamh ar aon nós. Ní raibh siad sásta aon seans a ghlacadh."
Bhí Poirot ag éisteacht. "Tá tú ag lorg fianaise fisiciúil mar sin? Comharthaí seachtracha?"
"Ar ndóigh," arsa Giraud. "Cad eile atá ann?"
Rinne Poirot meangadh beag. Níor fhreagair sé.
Siúil sé cúpla coiscéim agus chuaigh sé síos ar a ghogaide in aice le spád a bhí ina luí ar an talamh. "An spád seo?"
"Spád Renauld féin," arsa Giraud, gan a aghaidh a ardú óna chuid oibre. "Tugadh é ón mbothán uirlisí in aice an tí. Bhí lámhainní á gcaitheamh ag an duine a d'úsáid é - na lámhainní sin ansin. Is le Renauld nó lena gharraíodóir iad. Bhí an miodóg a mharaigh é le Renauld freisin. Bhí siad chun é a adhlacadh lena uirlisí féin agus gan rud ar bith a fhágáil ina ndiaidh." Stop sé. "Ach bíonn rud éigin ann i gcónaí. Gheobhaidh mé é."
D'éirigh Poirot agus bhog sé beagán ar shiúl. In aice leis an spád bhí píosa gearr de phíobán luaidhe, dorcha agus dall. Thóg sé é go cúramach.
"Agus seo? An le Renauld é seo freisin?"
Bhreathaigh Giraud air ar éigean. "B'fhéidir go raibh sé ina luí ansin le seachtainí. Níl baint ar bith aige leis seo."
"Tá suim mhór agam ann," arsa Poirot.
Bhí Giraud casta ar shiúl cheana féin agus bhí sé ag bogadh go mall thar an talamh, a shúile dírithe ar an ithir.
Chuir Poirot an píobán síos, chuaigh sé ar ais tríd na toir, agus thriail sé doras an bhothán bheag. Níor bhog sé.
"Faoi ghlas," arsa Giraud, fós gan féachaint suas. "Úsáideann an garraíodóir é le haghaidh bruscair. Níor tháinig an spád ón áit sin - dúirt mé leat cheana, tháinig sé ón mbothán in aice an tí."
Chrom Bex i mo threo agus dúirt sé go ciúin, "Leathuair an chloig atá sé anseo. Agus tá a fhios aige gach rud cheana féin."
Níor thaitin Giraud liom. Ach ní fhéadfainn a rá go raibh sé mícheart.
Tháinig Poirot ar ais tríd na toir. Sheas sé ag féachaint ar fhad chearnógach an bhunkair neamhchríochnaithe, agus ar an líne de phéint bhán a mharcáil a theorainn.
"Cad é an líne sin?" ar seisean.
"Marcálann sí cruth an bhunkair," arsa Bex. "Don chúrsa gailf."
Chas Poirot chugamsa. "Hastings. Buncar - is log é sa talamh, líonta le gaineamh? Gaiste do na himreoirí?"
"Sin é," arsa mise.
"An imríonn tú gailf, a Mhonsieur Poirot?" arsa Bex.
"Ní imrím," arsa Poirot go daingean. "Níor thuig mé riamh é. Tá gach poll ar fhad difriúil. Tá na constaicí curtha gan siméadracht. Tá fiú na greens ar chlaonadh difriúil." Chroith sé a cheann. "An t-aon rud sa chluiche seo a thugann aon shásamh dom ná an bosca tee. Ar a laghad tá siad cearnógach." Stop sé. "An raibh Renauld ag imirt?"
"Bhí an-chion aige ar an gcluiche," arsa Bex. "Thug sé suim mhór airgid don chúrsa seo, agus chabhraigh sé é a dhearadh é féin."
D'fhéach Poirot arís ar an mbuncar. "Mar sin ní raibh sé ina áit chliste chun corp a cheilt. Bhéarfadh na hoibrithe tógála air laistigh de chúpla lá."
"Go díreach," arsa Giraud, ón taobh eile den talamh. Chuala sé gach rud. "Ní raibh aithne ag na dúnmharfóirí ar an gcúrsa seo - bhí sé beagnach críochnaithe. Bhí siad ina gcoimhthígh sa cheantar. Tá sé sin úsáideach a fhios."
"Sea," arsa Poirot go mall. Bhí cuma air go raibh sé ag caint leis féin níos mó ná linn. "Coimhthígh sa cheantar. Mar ní adhlacfadh aon duine a raibh aithne aige ar an áit seo corp anseo - mura raibh siad ag iarraidh é a fháil."
Stop sé.
"Ach tá sin," ar seisean, "seafóideach ar ndóigh."
Níor labhair Giraud agus níor stop sé dá chuardach.
"Sea," arsa Poirot arís, le ton de mhíshásamh beag. "Sea. Seafóideach gan amhras."