Shroich Anthony an stáisiún tráthnóna agus chonaic sé an Ceannfort Battle ar an ardán le mála ag a chosa. "Táim ag dul go Londain," arsa Battle, sula bhféadfadh Anthony ceist a chur. "Sábhálann sin glaoch gutháin dom." Shiúil Anthony in aice leis. "Mademoiselle Brun. Rinne mé fiosrúcháin. Is cosúil gur cé a deir sí atá inti." Ghlac Battle leis an eolas seo gan fearg ar bith. "Ní féidir iontaoibh a bheith agat sa chuma i gcónaí," ar seisean. "Is féidir le bean a cuma a athrú go hiomlán — gruaig, éadaí, dath a haghaidhe. Is féidir le fear mórán a dhéanamh le malagán agus fiacla bréige." Stop sé. "Na cluasa, áfach. Tá sé an-deacair na cluasa a athrú."
"An bhfuil duine ar leith i d'intinn agat?" "King Victor." Dúirt Battle an t-ainm le meas áirithe. "Gadaí seodra. Athair Éireannach, máthair Fhrancach. Labhraíonn sé cúig theanga ar a laghad. Tá bua iontach aige le haghaidh aithrise — an duine is fearr a chonaic mé riamh. Chríochnaigh sé pianbhreith phríosúin le déanaí, agus faoi láthair níl aon tuairim againn cá bhfuil sé."
Chuimhnigh Anthony air sin. "Agus an fear a fuarthas ina luí sa luibhearnán gar do Staines? Chonaic mé an tuairisc ar maidin."
"Ní raibh arm ar bith ag an láthair," arsa Anthony. "Ní raibh sé ina fhéinmharú." "Ceart," arsa Battle. "Níor aithníodh é fós." Thóg sé a mhála nuair a tháinig an traein isteach. "Slán, a Uasail Cade."
Shiúil Anthony suas ó stáisiún i dtreo Chimneys, agus nuair a chonaic sé an teach stop sé agus d'fhéach sé ar an sciathán thiar. Bhí sé ag iarraidh cuimhneamh ar an oíche a maraíodh an Prionsa — go háirithe ar an bhfuinneog shoilsithe a chonaic sé. Ón áit ina raibh sé anois, d'athraigh cúinne den fhoirgneamh an comhaireamh. An fhuinneog a shíl sé a bhí sa dara háit ón deireadh — b'fhéidir gur sa tríú háit a bhí sí.
Chuaigh sé isteach agus fuair sé Tredwell sa halla. "A Tredwell, an tríú seomra ar thaobh thiar — os cionn an tSeomra Chomhairle. Cé atá ann?" "An tUasal Fish, a dhuine uasail. An tUasal Hiram Fish."
Chuimhnigh Anthony air sin. Bhí sé ar tí imeacht nuair a labhair Tredwell arís, ar nós duine a bhfuil nuacht thábhachtach le tabhairt aige. "Ba cheart dom a insint duit, a dhuine uasail, go raibh daoine anaithnide sa teach aréir. Chuaigh siad isteach sa Seomra Chomhairle agus bhí siad ag baint as na cathanna armúir nuair a cuireadh isteach orthu agus d'imigh siad leo."
Tháinig Isaacstein isteach sa halla agus Anthony fós ina sheasamh ann. "Chuala tú faoinár gcuid exiteamint," arsa Isaacstein. Ní raibh cuma corraithe air féin. "Is é mo thuairim féin gur fir áitiúla a bhí ann. Bhí an rud ar fad ciotach — amaitéarach. Ní obair ghairmiúil a bhí ann." "B'fhéidir," arsa Anthony. "Ach tá rud amháin nach bhfuil amaitéarach," arsa Isaacstein, "agus is é sin an cás ina bhfuilimid. Tá an coiste báis críochnaithe. Tá corp an Phrionsa Mhicil ag dul go Londain — teip croí, go hoifigiúil. Ach ní cheadaítear d'aon duine againn imeacht." D'fhéach sé ar Anthony le súile dorcha socra. "Ach ceadaíodh duit-se dul agus teacht. Thug mé sin faoi deara." "Táim cinnte go raibh súil á coinneáil orm i gcónaí," arsa Anthony go lách. "Tá rud éigin pleanáilte ag Battle," arsa Isaacstein. Ní raibh sé ina cheist díreach. "Tá rud éigin pleanáilte ag Battle i gcónaí," arsa Anthony.
Tháinig na daoine eile isteach don tae beagán ina dhiaidh sin — Virginia, an Tiarna Caterham ag siúl go cúramach, agus Hiram Fish, a bhí ag féachaint go maith ar dhuine a chaith cuid den oíche roimhe sin ar an staighre ina bhróbhas. "Tá leithscéal ag dul agam duit, a Bhean Uasail Caterham," arsa Fish le Virginia agus é ag suí síos. "I lár na gcor aréir, nó go raibh tú ar dhuine de na gadaithe. Botún nár chóir a dhéanamh." "Bhí tú leath i do chodladh," arsa Virginia, gan fearg ar bith. Bhuail súile Virginia agus Anthony ar a chéile thar an mbord tae agus chlaon sí a ceann go héadrom i dtreo an ghairdín. Nuair a bhí na daoine eile ag caint leo féin, labhair sí go ciúin. "Tar go dtí an bothán báid tar éis an tae. Beidh Bill ann. Tá go leor le hinsint againn duit."
Rámhaigh siad go lár an locha, áit nach bhféadfadh aon duine iad a chloisteáil. D'inis Virginia agus Bill d'Anthony an scéal iomlán faoin oíche roimhe sin — an torann, an imscrúdú, teitheadh an intruder, an círéib, agus na daoine éagsúla a chonaic siad ar an staighre. Nuair a bhí siad críochnaithe, leag Anthony na rámhaí uaidh.
---
---
"Bhí sé ag cuardach ruda éigin," ar seisean. "Rud éigin i bhfolach san armúr, nó taobh thiar den phainéalú. B'fhéidir go raibh sé ag cuardach pasáiste rúnda."
"Ní féidir gurb iad na cuimhní cinn atá ann," arsa Virginia. "Tá a fhios againn cad é an cuma atá ar an gceap sin. Caithfidh sé gur rud an-bheag atá uaidh."
"B'fhéidir go raibh beirt ann," arsa Anthony. "Tháinig duine amháin isteach tríd an bhfuinneog. Ach a Virginia, dúirt tú gur chuala tú duine ag bogadh i dtreo an dorais — ó istigh sa seomra?"
"Shíl mé sin. Ní raibh mé cinnte."
"Is fiú é a choinneáil i gcuimhne." D'fhéach sé ar an scéal. "Bhí Fish gléasta go hiomlán nuair a tháinig sé anuas an staighre."
"Gléasann daoine go tapa in éigeandálaí," arsa Bill, gan mórán creidimh ina ghuth.
"Deir Isaacstein gur chodail sé tríd an liú ar fad," arsa Anthony.
"Tá sé sin níos deacra a chreidiúint," arsa Virginia.
"Agus ansin tá Boris ann," arsa Bill. "Fear Mhicil. Ní thugaim iontaoibh dó."
Chroith Anthony a cheann go mall. "Is é an pointe tábhachtach seo: níor aimsigh siad an rud a bhí uathu. Tá Battle i Londain — nó creidtear go bhfuil. Déanfaidh siad iarracht eile anocht."
Csend gearr.
"Ba chóir dúinn a bheith ann mar sin," arsa Virginia.
"Bhí mé ag dul a moladh daoibh fanacht amach as," arsa Anthony, ag féachaint uirthi.
"Táim cinnte go raibh," arsa Virginia go deas. "Agus ní dhéanfaimid."
D'fhéach Bill ó dhuine go duine. "An triúr againn mar sin. Anocht."
---
D'fhan siad go dtí gur éirigh an teach ciúin. Ansin, ceann ar cheann, tháinig siad anuas an staighre agus isteach sa Seomra Chomhairle. Bhí an seomra dorcha agus bhí boladh seanchloiche ann.
Chuir Anthony é féin i bhfolach taobh thiar den drisiúr mór darach, agus a dhroim leis, ionas go raibh a shúile ar dhoras an tseomra seachas ar an bhfuinneog. Má bhí duine eile istigh sa seomra an oíche roimhe sin, b'fhéidir go dtiocfadh sé ón taobh istigh arís.
Shuigh Virginia í féin taobh thiar de cheann de na cathanna armúir — go cúramach, ionas nach gcuirfeadh sí isteach air. Chuaigh Bill go dtí an fhuinneog.
D'fhan siad.
Chuaigh na nóiméid thart go mall. Chuaigh leathuair an chloig thart, agus ansin leathuair eile, agus níor tharla aon rud. Ó áit éigin amuigh tháinig fuaim fhada ulchabháin. Bhog Bill a chosa, agus dhéan an t-urlár gíoscán beag. Níor bhog aon duine ina dhiaidh sin.
Ansin chuala Anthony é: coiscéim ar an terrás, agus ansin scriobadh cúramach ar laiste na fuinneoige.
D'oscail an fhuinneog. Chuaigh fíor isteach, stop, agus sheas go hiomlán ciúin ag éisteacht. D'éist an seomra ar ais. Nuair a bhí sé sásta, las an fear tóirse beag agus chuaigh sé go dtí an chuid chéanna den phainéalú darach a scrúdaigh sé an oíche roimhe sin.
Sheard Bill.
Bhí sé ag mothrú ag teacht le roinnt soicindí — tógáil mhall, dosheachanta a throid sé le gach acmhainn, ag fáisceadh a shróin, ag brú a bhéil, ag coinneáil a anála. Níor oibrigh aon rud. Tháinig an sraoth amach mar fhuaim phlúchta, tachta sa chiúnas iomlán.
Chas an intruder thart.
Bhí Anthony ag bogadh cheana féin. Las sé a thóirse agus chaith sé é féin ar an bhfear. Chuaigh siad síos le chéile, go crua, ar urlár na cloiche. Scríob cathaoireacha. Thit rud éigin.
"Soilse!" a ghlaoigh Anthony.
Fuair Virginia an lasc. Líon an seomra le solas, agus d'éirigh le Anthony agus Bill an fear a choinneáil síos agus d'iompaigh siad é.
D'fhéach Anthony ar an aghaidh fúthu — féasóg dhorcha, gnéithe géara — agus d'aithin sé é. An strainséir ó thabhairne na Cricketers.
"Bhuel," arsa an Ceannfort Battle ón doras, "d'éirigh sin go deas ar fad."
D'fhéach Anthony suas. "Shíl mé go raibh tú i Londain."
"Rinne mé socruithe," arsa Battle, ag teacht isteach sa seomra, "go gcreidfí go raibh mé ag dul go Londain. Is cosúil gur chreid go leor daoine é." D'fhéach sé ar an bhfear ar an urlár le sásamh. "Sin díreach a bhí i gceist agam."
Dúirt an fear ar an urlár, i mBéarla cruinn le blas eachtrach, "An gceadófá dom seasamh?"
Lig siad dó éirí. Dhírigh sé a chóta, ghlan sé a ghlúine, agus d'fhéach sé ar Battle go cúramach.
"An ó Scotland Yard thú?" "Is ea," arsa Battle.
Bhain an fear páipéir as a chóta agus thug sé do Battle iad. Ansin d'iompaigh sé bóna a chóta ar ais chun rudaí a bhí greamaithe taobh istigh a thaispeáint.
Scrúdaigh Battle na páipéir ar feadh nóiméid. Ansin thug sé ar ais iad, agus chrom sé a cheann go foirmiúil.
"Tá leithscéal agam as an gcóireáil gharbh," ar seisean. D'fhéach sé ar na daoine eile. "Is é seo M. Lemoine. Comhghleacaí é — ón Sûreté i bPáras. Bhíomar ag súil leis."