"Caithfidh mé mé féin a cheartú," arsa Poirot. "Nuair a dúirt mé gur phleanáil Renauld a dhúnmharú féin, bhí mé ag déanamh drámadóireachta." Phleanáil sé a imeacht féin. Ní raibh sé ag iarraidh bás a fháil."
Shuigh Hastings siar. "Ansin mínigh é ón tús."
"Go maith." Chuir Poirot a lámha le chéile. "Ní raibh Paul Renauld ina Paul Renauld i ndáiríre. Ba é Georges Conneau é — fear a d'éalaigh ó Fhrainc dhá bhliain is fiche ó shin, a chuaigh go Ceanada, a phós, agus a rinne fortún mór i Meiriceá Theas. Tháinig sé ar ais go dtí an Fhrainc agus shocraigh sé in aice le Merlinville. Agus ansin, ar an drochádh, bhuail sé le Madame Daubreuil — an t-aon duine sa Fhrainc a raibh aithne aici ar a aghaidh agus ar a ainm ceart. Thosaigh sí ag déanamh sú dubh air, agus d'íoc sé léi. Ní raibh rogha ar bith aige."
"Ansin thit Jack i ngrá le iníon Daubreuil."
"Go díreach. Bhí sin ró-mhór. Ní féidir le fear sú dubh a íoc le bean agus ansin a mhac ag pósadh a hiníne. Mar sin rinne Renauld agus a bhean plean. Chuirfeadh sé a bhás féin i gcrích go bréagach. D'imeodh sé faoi ainm nua. Dhéanfadh Madame Renauld an bhaintreach bhrónacha ar feadh tamaill, agus ansin thiocfadh sí chuige. Scríobh sé a uacht arís ionas go mbeadh an t-airgead ar fad faoina cúram."
"Ach bhí corp de dhíth orthu."
"Bhí. Agus thug an t-ádh ceann dóibh. Tháinig fear bóthair isteach sa ghairdín oíche amháin, throid sé le Renauld, agus fuair sé bás — taom, níos mó ná sin. Ní raibh cosúlacht ar bith idir an fear sin agus Renauld. Ach bhí sé meánaosta, agus bhí sé Francach, agus bhí sin go leor. Tharraing siad an corp isteach sa seid. Chuir siad éadaí Renauld air. Chuir siad giobail an fhir bhóthair in aice le doras an tseid. Ansin sháigh Renauld an miodóg isteach sa chorp chun an scéal a thacú a d'insfeadh a bhean do na póilíní."
"Cuireadh an tiománaí chun siúil," arsa Hastings.
"Bhí. Agus cuireadh teileagram chuig Jack, ag ordú dó dul go Buenos Aires — ag baint an mhic as an áit. Scríobh Renauld chugamsa freisin, agus roghnaigh sé mé go cúramach mar bhleitheoir a bhí beagán anaithnid, beagán aosta, agus a gcuirfeadh a bhaint leis an gcás isteach ar an mbreitheamh." Rinne Poirot gáire beag. "Tá mé buíoch den mholadh, fiú mura mar sin a bhí sé i gceist."
"Agus bhí an litir le teacht tar éis dó imeacht cheana féin."
"Go díreach. Oíche an phlean: cheanglaíodh sé a bhean agus chuirfeadh sé ceap ina béal — go daingean, ionas go gcreidfeadh na póilíní na ceangail. Thochlaíodh sé uaigh ar an gcúrsa gailf, san áit a raibh buncar nua le déanamh. Gheofaí an corp, ach ní láithreach. Laghdaíonn moill an seans go n-aithneofar é. Ansin chuirfeadh sé giobail an fhir bhóthair air féin, d'fhágfadh sé tríd an bhfuinneog, chuimleodh sé an leaba bláthanna ina dhiaidh, shiúlfadh sé go dtí an stáisiún, agus rachaidh sé ar an traein ag 12:10. D'fhágfaí an doras tosaigh beagán ar oscailt, chun an chosúlacht a thabhairt go raibh daoine isteach agus amach. Bhí a scéal réidh ag a bhean."
Smaoínigh Hastings air. "Chuimil sé an leaba bláthanna é féin. Sin an mion-rud a chuir isteach ort."
"Ba é an fhianaise is láidre sa chás é, agus bhí sé ag díriú go díreach ar Renauld. Rinne sé an botún céanna dhá bhliain is fiche ó shin sa chás Beroldy. An uair seo cheartaigh sé é — ró-chúramach." Stop Poirot. "Mar sin. Bhí an plean maith. Bhí sé gar do bheith foirfe. Ach agus Renauld ina aonar ar an gcúrsa gailf dorcha, ag tochailt na huaighe sin, fuair an ceartas é. Tháinig duine éigin taobh thiar de agus chuir siad scian ina dhroim."
Bhí an seomra ciúin ar feadh nóiméid.
"Sin," arsa Poirot, "an dara coir. An fhíorchor. Scéim Renauld féin — an bás bréagach, an fear bóthair, an uaigh — tá sin réitithe agam. An dúnmharú féin, níl."
"D'úsáid duine éigin gach rud a bhí réidh aige cheana féin," arsa Hastings go mall.
"Duine an-chliste. Nó duine an-ámharach. Ní raibh ar an dúnmharfóir rud ar bith a ullmhú. Bhí an uaigh tochailt ag Renauld, bhí an corp ann, bhí na finnéithe imithe, agus bhí scéal cruthaithe aige a chuirfeadh na póilíní sa treo mícheart ar fad. Níor ghá don dúnmharfóir ach buille a bhualadh."
Chroith Hastings a cheann. "Poirot — tá tú iontach."
"Tá mé córasach," arsa Poirot. "Ní hionann sin, ach tá sé níos iontaofa. Agus Giraud, nach gcreideann sa síceolaíocht, bhí sé beagnach cinnte teipeadh air ón tús. Bhí drochádh aige freisin. Ba chuid de ghruaig Madame Renauld an ghruaig a bhí timpeall ar an miodóg — ach tá a gruaig airgead anois den chuid is mó. Dá mba ribín liath a bhí ann, fiú Giraud ní thiocfadh leis Jack a chúisiú. Agus fuair Giraud fianaise go raibh beirt sa seid, fear agus bean. D'fhág sé í ar lár mar ní raibh sí ag teacht lena theoiric. Níor cheart d'fhear fianaise a fhágáil ar lár. Ba cheart dó a theoiric a athrú."
"Cad faoi Madame Renauld? Níl mórán ráite aici."
"Mar ní féidir léi. Má insíonn sí an fhírinne — go raibh a fear céile ina Georges Conneau, ina theifí — scriosann sí ainm a mic chomh maith le hainm a fir chéile. Mar sin tá sí ina tost. Ghlac sí go poiblí gur suirí a fir chéile ab ea Daubreuil, rud a bhí an-searbh di, in ionad ligean do ráflaí faoin sú dubh teacht amach. Tá sí ag cosaint Jack, an t-aon bhealach atá aici." Bhí glór Poirot réidh, ní cruálach. "Nuair a fuair na póilíní an corp agus chuaigh sí á aithint — bhí sí ag súil go mbeadh a fear céile slán ar thraein. In ionad sin, fuair sí marbh é. Sin an fáth ar thit sí i laige. Bhí sé fíor."
"Dúirt sí rud aisteach nuair a tháinig Jack abhaile gan choinne," arsa Hastings. 'Níl sé tábhachtach — anois.' Is cuimhin liom gur cheap mé go raibh sé aisteach."
"Ba é an abairt is tábhachtaí a dúirt sí í. Bhí Jack le bheith ar long ag dul go Buenos Aires. Chiallaigh a fhilleadh go raibh an plean ag titim as a chéile cheana féin, agus ní raibh an corp fachta go fóill. Bhí gach rud mícheart. Ach níor thuig éinne cad a bhí i gceist aici, agus d'aimsigh sí í féin arís."
"An píobán luaidhe," arsa Hastings. "Dúirt tú go raibh tábhacht leis."
"Ba é an chéad rud a chuir mé ar an gcosán ceart. Bhí an píobán le haghaidh aghaidh an fhir bhóthair a scriosadh — chun go mbeadh aithint dodhéanta. Cén fáth a gcuirfeadh dúnmharfóir isteach air sin? Ní chuirfeadh. Ach smaoineodh fear a bhfuil a bhás féin á chur i gcrích aige, agus corp strainséara á úsáid aige, air láithreach. Dúirt an mion-rud amháin sin liom go raibh an coir seo déanta ón taobh istigh."
Nhóiméid Hastings go mall. Ansin: "Agus anois?"
"Agus anois tosaimid arís." Sheas Poirot. "Tá an chéad choir réitithe. Níl an dara ceann. Caithfimid a fhiafraí: cé a mharaigh Renauld? Bhí duine éigin in aice leis an villa roimh mheán oíche. Duine a bhainfadh tairbhe as a bhás. Tá an fhianaise ag díriú ar Jack Renauld — bhí sé sa cheantar, cosúil go raibh an miodóg ina chuid féin, agus ní féidir leis cuntas a thabhairt ar a chuid ama. B'fhéidir nár phleanáil sé an coir roimh ré. Agus tá rud amháin eile ann." Stop sé. "Is mac é Jack le Georges Conneau. Níl oidhreacht gan tábhacht, a Hastings."
"Síleann tú gur Jack a rinne é."
Ni dúirt Poirot rud ar bith ar feadh nóiméid. Ansin: "Sílim go gcaithfimid Bella Duveen a aimsiú."
Chuir sé a lámh ina phóca agus d'fhéach sé ar a uaireadóir. "Má bhogaimid go tapaidh, is féidir linn bád tráthnóna Calais a fháil. Táim ag dul go Sasana."
"An bhfuil a fhios agat cá bhfuil sí?"
"Tá a fhios agam cén cineál duine í. D'aithin Stonor a hainm — beagán, gan soiléireacht, agus gan aon nasc le teaghlach Renauld. Ciallaíonn sin go bhfuil aithne uirthi go poiblí, ach ní sa tsochaí. Fear óg ar nós Jack, le mórán airgid, agus cailín a bhfuil a hainm beagán aitheanta — tá sí sa theatre. Agus d'íoc Renauld í le seic, rud a oireann go maith don phictiúr sin." Chuaigh Poirot go dtí an bord agus thóg sé an grianghraf a ghlac sé ó tharraiceán Jack Renauld. Shín sé amach é. "Níor fhéach tú air go cúramach."
Ghlac Hastings é. Aghaidh mná óige. Sínithe ag an mbun: *With love from Bella.*
D'fhéach sé air ar feadh nóiméid fada. Ansin d'fhéach sé suas.
"A Phoirot," ar seisean. "Is eol dom í."
"An ea?"
"Is í Cinderella í."