Bhí Gabriel Stonor ina fhear Sasanach ard, láidir, le haghaidh an-donnta. Chaith sé a shaol ag taisteal timpeall an domhain. Bhí sé ag fiach ainmhithe móra san Afraic, ag taisteal sa Chóiré, ag obair ar fheirm sa California, ag trádáil sna hoileáin Mhara Theas, ag obair mar rúnaí i Nua-Eabhrac, agus bhí sé ina chónaí ar feadh bliana le treibh Arabach san fhásach. Bhí sé ina fhear a rinne gach rud, is cosúil.
Tháinig sé isteach sa seomra. Chonaic sé M. Hautet láithreach agus labhair sé leis go díreach. "Tháinig mé chomh luath agus a chuala mé an nuacht. Cén chaoi a bhfuil Mrs. Renauld?"
"Tá sí ag déanamh go maith," arsa Hautet. Chuir sé in aithne do Stonor iad go léir - Bex, Giraud, Poirot, agus Hastings. D'fhéach Stonor ar Poirot ar feadh nóiméid níos faide ná ar na daoine eile.
"Chuir Renauld fios ort," ar sé le Poirot. "Ní raibh a fhios agam é sin, ach níl iontas orm. Bhí sé an-bhuartha le seachtainí anuas."
"An raibh a fhios agat cén fáth?" arsa Bex.
"Ní raibh. Ní dúirt sé faic liom faoi."
D'oscail Hautet a leabhar nótaí agus thosaigh sé ar an gceisteachán oifigiúil. Dúirt Stonor a ainm agus dúirt sé go raibh sé ina rúnaí ag Renauld ar feadh dhá bhliain. Tháinig sé chuig an bpost sin trí chara coitianta tar éis do Renauld teacht ó Mheiriceá Theas. Dúirt sé go raibh Renauld ina fhostóir iontach.
"An labhair Renauld riamh faona shaol i Meiriceá Theas?" arsa Hautet.
"Luaigh sé é - Santiago, cuairteanna éagsúla. Ach ní dúirt sé riamh aon rud faoi trioblóid nó faoi naimhde." Stop Stonor ar feadh nóiméid. "Bhí sé mar sin faona shaol luath freisin. A óige i gCeanada, na blianta roimh Mheiriceá Theas - níor labhair sé faoi aon rud den sórt sin. Nuair nár theastaigh uaidh caint, ní raibh aon fhocal le fáil uaidh."
D'fhéach Hautet ar a chuid nótaí. "An bhfuil aithne agat ar an ainm Bella Duveen?"
Chuir Stonor a mhallaí le chéile. "Tá sé cosúil le rud éigin. Ach ní féidir liom cuimhneamh cén áit."
"Caithfidh tú a bheith oscailte linn," arsa Hautet. "Cibé rud atá ar eolas agat, caithfidh tú é a insint dúinn. Tá leasa Mrs. Renauld i gceist."
"Ní thuigim cad é an baint atá ag Mrs. Renauld leis an ainm sin."
Leag Hautet síos a pheann. "Tá litir againn ó Bella Duveen chuig M. Renauld. Is litir ghrá í. Deir sí go bhfuil Renauld tar éis suim a chailleadh inti." D'fhéach sé ar Stonor. "Chomh maith leis sin, ó tháinig Renauld go dtí an Villa Geneviève, bhí an bhean sa villa in aice leis - Madame Daubreuil - ag teacht chuige san oíche. Agus tá Daubreuil tar éis suimeanna móra airgid a chur sa bhanc. Ceithre mhíle punt san iomlán."
Chroith Stonor a cheann go daingean. "Tá dul amú ort. Bhí Renauld dílis dá bhean. D'oibrigh mé taobh leis ar feadh dhá bhliain. Ní raibh suim aige i mná eile."
"Conas a mhíníonn tú na híocaíochtaí mar sin?"
"Dúmhál." Dúirt Stonor é gan aon mhoill. "Bhí rud éigin i saol Renauld ón am a caitheadh. Fuair an bhean seo Daubreuil amach cad é agus d'úsáid sí ina coinne é. Sin é an míniú. Níl sé féideartha amháin - tá mé cinnte de."
Chlaon Bex a cheann go mall. "Is féidearthacht í sin a mheas muid cheana."
"An bhfuil sibh tar éis fiafraí de Mrs. Renauld faoin gcaidreamh seo?" arsa Stonor.
"Níor theastaigh uainn í a bhuairseadh gan ghá," arsa Hautet.
"Bhéarfadh sí gáire faoin smaoineamh. Tá a fhios agam cén cineál pósta a bhí acu."
Chuir Hautet ceist nua. "An bhfuil aithne agat ar thiomna M. Renauld?"
"Tá. Thug mé féin chuig na habhcóidí é. Leath an eastáit don bhean le linn a saoil, agus an leath eile don mhac, le cúpla oidhreacht bheag - míle punt domsa, creidim. Rinneadh an tiomna sin tuairim is bliain go leith ó shin."
"Rinne M. Renauld tiomna nua níos lú ná coicís roimh a bhás," arsa Hautet. "Téann an maoin go léir chuig a bhean. Ní fhaigheann an mac faic."
Bhí Stonor ina thost ar feadh nóiméid. "Beidh sin deacair don bhuachaill. Gortóidh sé a chuid féinmheasa." Smaoinigh sé air. "Ach is cruthúnas eile é ar an dlúthbhaint a bhí idir Renauld agus a bhean."
Labhair Poirot, a bhí ina thost ar feadh an ama go léir. "A M. Stonor, an tiománaí Sasanach - Masters. Cé chomh fada a bhí sé ag obair do Renauld?"
"Níos mó ná bliain."
"Roimhe sin?"
"D'oibrigh sé ar feadh blianta fada do theaghlach i Gloucestershire - daoine a bhfuil aithne agamsa orthu. Tá sé go hiomlán iontaofa. Ní raibh sé i Meiriceá Theas riamh."
"Go raibh maith agat," arsa Poirot, agus thit sé ina thost arís.
Chuir Hautet Marchaud suas an staighre le teachtaireacht chuig Mrs. Renauld, ag fiafraí an raibh sí sásta labhairt leo. D'fhan siad. Ansin d'oscail an doras agus tháinig Mrs. Renauld isteach féin, í bán agus í gléasta i ndubh. D'éirigh Hautet agus thug sé cathaoir di. Chuaigh Stonor chuici agus ghlac sé a lámh. Ní dúirt sé faic. Bhí a aghaidh ag rá go leor.
Shuigh sí agus d'fhéach sí ar Hautet. "Cad é atá tú ag iarraidh a fháil amach?"
"A Mhadame, an féidir leat aon rud a insint dúinn faoi óige do fhir chéile? A shaol luath?" "Beagán. Bhí sé i gcónaí ciúin faoi féin. Tháinig sé ón iarthuaisceart - creidim go raibh a óige míshásta, mar níor labhair sé riamh faoi na blianta sin. Bhí ár saol le chéile i gcónaí faoin am i láthair agus faoin todhchaí." D'fhéach sí síos ar a lámha. "Ní chreidim go raibh aon rún ina shaol."
Bhí Hautet ar tí ceist nua a chur nuair a labhair Stonor.
"A Mrs. Renauld, caithfidh mé é seo a rá leat go díreach. Creideann na póilíní go raibh caidreamh grá ag do fhear céile le Madame Daubreuil."
D'éirigh aghaidh Mrs. Renauld dearg. Bhruigh sí a beola le chéile agus shuigh sí go ciúin, ag iarraidh í féin a smachtú.
Chlúdaigh Bex ar aghaidh, agus a ghlór séimh. "A Mhadame - an raibh cúis ar bith agat a cheapadh go raibh Daubreuil ina leannán ag do fhear céile?"
Bhí an seomra go hiomlán ciúin. Ansin bhris Mrs. Renauld. Nuair a thóg sí a ceann ar deireadh agus nuair a labhair sí, bhí creathán beag ina glór.
"D'fhéadfadh sí a bheith... d'fhéadfadh sí a bheith."
D'fhéach Stonor uirthi. De na daoine go léir sa seomra, ba eisean an t-aon duine a bhí fíor-iontas air.