Ní raibh Bill Eversleigh an-chruinn ina chuid oibre. Chuir George Lomax chun Bill é le fáil amach cathain a bheadh an Granarth Castle ag teacht isteach go Southampton. D'fhiafraigh Bill den chléireach loingseoireachta, ach chuala an cléireach ainm eile — an Carnfrae Castle — agus d'fhreagair sé: Déardaoin. Phleanáil George Lomax de réir sin. Ach ní raibh an Granarth Castle le teacht Déardaoin — bhí sé tagtha an tráthnóna roimhe sin.
---
Shroich Anthony Cade — ag taisteal mar James McGrath — stáisiún Waterloo ar a dó a chlog Dé Céadaoin. Ghlac sé tacsaí go dtí an Blitz Hotel. Ní raibh sé i Londain le ceithre bliana déag, agus bhí sé ag iarraidh lóistín maith a fháil.
Chlárigh sé sa óstán agus shiúil sé tamall beag ar an gCé. Nuair a tháinig sé ar ais, chonaic sé nach raibh Londain athraithe mórán. Ag doras an óstáin, bhrúigh fear gearr, leathan é ar an gcosán. D'fhéach an fear sin go géar ina aghaidh agus ansin d'imigh sé. Cheap Anthony gur tharraing a chraiceann donn an t-aird, agus chuaigh sé suas go dtí a sheomra.
Sheas sé os comhair an scátháin agus d'fhéach sé air féin. Ag ocht mbliana déag d'aois bhí sé ina bhuachaill fionn, a aghaidh cruinn. Ní aithneodh duine ar bith é anois.
Bhuail an teileafón. Dúirt an deasc tosaigh go raibh fear eachtrannach thíos staighre ag lorg Mr. James McGrath. Tháinig giolla le cárta. Bhí an t-ainm Baron Lolopretjzyl ar an gcárta.
"Cuir aníos é," arsa Anthony.
Bhí an Baron mór, le féasóg dubh leathan agus cloigeann mór maol. Shuigh sé sa chathaoir agus thosaigh sé ag caint go díreach. Dúirt sé go raibh sé ina ionadaí do pháirtí Dílis Herzoslovakia. Bhí sé in am an monarcacht a thabhairt ar ais. Bhí tacaíocht ag Prionsa Micheál ó rialtas na Breataine, agus bhí sé le cur ar an gcoróin. Bhí gach rud réidh. Ach bhí aon deacracht amháin ann — cuimhní cinn an Chunta Stylptitch, a thug Anthony leis ó Afraic Theas agus a bhí le foilsiú i nuachtán Domhnaigh.
"Tá rudaí sna cuimhní cinn sin," arsa an Baron, "a d'fhéadfadh leath na hEorpa a chur trína chéile agus dochar mór a dhéanamh don teaghlach Obolovitch sa tír seo. Iarraimid ort gan iad a sheachadadh."
Thairg sé míle agus cúig chéad punt d'Anthony. Dhiúltaigh Anthony. Dhá mhíle punt. Dhiúltaigh Anthony arís. D'iarr an Baron air a phraghas féin a lua.
"Ghlac mé le post," arsa Anthony. "Tá sé ar intinn agam é a chríochnú."
D'fhéach an Baron air ar feadh nóiméid. "Onóir Shasanach," arsa sé leis féin beagnach. Sheas sé, chuimil sé a fhéasóg, agus dúirt sé go gcaithfeadh siad bealach eile a aimsiú. Ansin d'imigh sé.
Thóg Anthony an eolaire teileafóin agus chuardaigh sé an t-ainm Revel — an dara rud a d'iarradh air a dhéanamh. Bhí sé iontrálacha ann. Bhain sé dhá cheann amach mar neamhdhócha agus bhí ceithre cinn fágtha, scaipthe ar fud Londan. Ní raibh aon bhealach aige a fháil amach cén bhean a bhí uaidh, nó an raibh sí i Londain ar chor ar bith. Chinn sé fanacht le seans agus thóg sé irisleabhar pictiúrtha.
Fuair sé an rud a bhí uaidh gan é a chuardach. Grianghraf ó thaispeántas carthanachta, i lár an irisleabhair. Dúirt an fotheideal gurbh í an bhean sa lár an tOnoracha Bean Uasal Tiomóid Revel, née an tOnoracha Virginia Cawthron, iníon an Tiarna Edgbaston. D'fhéach Anthony ar an ngrianghraf ar feadh tamaill. Ansin stróic sé amach an leathanach, d'fhill sé go cúramach é, agus chuaigh sé go dtí a sheomra.
Thóg sé an paicéad litreacha as a mhála taistil, shleamhnaigh sé an leathanach fillte faoin gceangal sreinge, agus chuir sé an paicéad ar an mbord.
San am sin chuala sé fuaim.
D'iompaigh sé. Bhí fear ina sheasamh sa doras — fear gearr, leathan, le haghaidh chrua agus súile soilíre. Bhí na súile sin ar an bpaicéad litreacha.
"Téim cibé áit a dteastaíonn uaim," arsa an fear. Bhí a Bhéarla líofa. Ach ní Béarla a bhí mar ghlór aige.
"Beidh tú níos compordaí sa dorchla," arsa Anthony.
Chaith an fear píosa páipéir ar an mbord. Bhí líníocht air, déanta go garbh in dúch dearg — lámh. Dúirt an fear go raibh sé ina bhall de na Comrades of the Red Hand. Bhí an Bráithreachas sásta maithiúnas a thabhairt. Ní dhéanfaí aon dochar d'Anthony dá dtabharfadh sé suas cuimhní cinn an Chunta Stylptitch láithreach.
"Tá treoir agam," arsa Anthony, "an lámhscríbhinn a sheachadadh chuig foilsitheoir. Ní chuig aon bhráithreachas."
Tharraing an fear révolver amach.
Ní raibh sé gasta go leor. Bhí Anthony ag gluaiseacht cheana. Bhuail sé an révolver as lámh an fhir sula raibh sé ardaithe, agus chas an buille an fear go leathshlí ionas go raibh a dhroim leis ar feadh soicind. Chiceáil Anthony amach tríd an doras é agus isteach sa dorchla é. Thit an fear, d'éirigh sé, agus rith sé.
Ní dheachaigh Anthony ina dhiaidh. Sheas sé ar feadh nóiméid agus smaoinigh sé. Tháinig an dá thaobh chuige — na Dílseoirí agus na Réabhlóidithe — laistigh d'uair an chloig. Bhí an post seo níos deacra ná mar a cheap sé. Chinn sé tosú ar an lámhscríbhinn a léamh an oíche sin.
Chinn sé freisin gan dul síos chuig an dinnéar agus a mhála a fhágáil gan faire.
D'ordaigh sé béile agus buidéal fíona. Fad is a bhí sé ag fanacht, chuir sé an lámhscríbhinn agus na litreacha ar an mbord roimhe. Bhí an freastalaí a thug an tráidire isteach ard, glanbhearrtha, Iodálach — Giuseppe, arsa sé leis féin, nuair a d'fhiafraigh Anthony de. Bhí Anthony ina sheasamh ag an gcloch teallaigh nuair a tháinig an fear isteach, agus sa scáthán chonaic sé súile Giuseppe ag dul díreach go dtí an beart lámhscríbhinne ar an mbord. Bhí Giuseppe ag breathnú ar dhroim Anthony arís agus arís eile. Bhog a lámha beagán i dtreo an bhoird. Bhí a bhéal tirim.
D'iompaigh Anthony timpeall.
Sheas Giuseppe díreach agus leag sé an saltán i gceart.
D'fhiafraigh Anthony cúpla ceist de as Iodáilis, d'éist sé lena fhreagra, agus lig sé dó imeacht. Chaith sé céad leath an dinnéir ag smaoineamh an raibh sé mícheart. Chinn sé nach raibh. Bhí an spéis ró-ghéar, ró-áirithe.
Tar éis an dinnéir d'oscail sé an lámhscríbhinn agus thosaigh sé ag léamh. Bhí lámhscríbhneoireacht an Chunta beagnach doléite, agus ní raibh aon rud suimiúil sna chéad cheithre chaibidil — níor scandal, ná rúin, ná leid ar bith go bhféadfadh sé suaimhneas na hEorpa a chur trína chéile. Léigh Anthony go raibh sé ró-thuirseach, agus ansin chuir sé an lámhscríbhinn uaidh.
Ghlas sé na litreacha ina mhála taistil. Ghlas sé doras an tseomra agus chuir sé cathaoir ina choinne, agus chuir sé an buidéal uisce ar bharr na cathaoireach — dá dtiocfadh aon duine isteach an bealach sin, thitfeadh an buidéal ar an urlár. Chuaigh sé a luí, agus rinne sé iarracht eile ar na cuimhní cinn a léamh, ach chuir sé an lámhscríbhinn faoi a pholláire nuair a tháinig codladh air, agus mhúch sé an solas.
---
Dhúisigh sé go tobann cúpla uair an chloig ina dhiaidh sin. Bhí an seomra dorcha. Luigh sé go ciúin agus d'éist sé.
Bhí fuaim bhog éigin ann. In aice leis an urlár, in aice leis an mála taistil, chonaic sé cruth éigin.
D'éirigh Anthony as an leaba agus las sé an solas.
Bhí Giuseppe ina ghlúine in aice leis an mála taistil. D'éirigh sé d'aon ghluaiseacht amháin, scian fhada chaol ina lámh, agus chaith sé é féin chun tosaigh. Ghluais Anthony ar leataobh ón gcéad iarracht. Thit siad beirt ar an urlár le chéile. Chuir Anthony a lán iarrachta isteach ag greim ar rosta deas Giuseppe agus ag lúbadh an ghéaga siar. Fuair lámh shaor Giuseppe greim ar scornach Anthony agus d'fháisc sí. Choinnigh Anthony ag lúbadh an ghéaga. Thit an scian ar an urlár. Bhain Giuseppe é féin saor le gluaiseacht casta tobann agus d'éirigh an bheirt acu ina seasamh.
Ghluais Anthony i dtreo an dorais le bealach éalaithe Giuseppe a bhlocáil — agus chonaic sé láithreach go raibh sé mícheart. Bhí an chathaoir agus an buidéal uisce gan bhogadh. Níor tháinig Giuseppe isteach an bealach sin.
Tháinig sé isteach tríd an bhfuinneog.
Chuaigh sé amach arís tríd an bhfuinneog anois, agus léim sé go dtí an balcóin eile, agus d'imigh sé tríd an bhfuinneog in aice. Sheas Anthony san áit a raibh sé. Bhí bealach éalaithe an fhir réidh roimhe ré. Ní raibh aon mhaith dul ina dhiaidh.
Chuardaigh sé faoin bpolláire agus sheiceáil sé an lámhscríbhinn. Bhí sí ann, slán. Ansin chuaigh sé go dtí an mála taistil, d'oscail sé é, agus chuardaigh sé tríd go cúramach.
Bhí na litreacha imithe.