Chas Elsa i dtreo Meredith Blake. "Tóg na daoine eile leo," ar sí. "Ba mhaith liom labhairt le Monsieur Poirot liom féin."
Nuair a dhún an doras, d'fhéach sí ar Poirot. Bhí rud éigin cosúil le hiontas ina súile. "Tá tú an-chliste," ar sí.
Ní dúirt Poirot faic.
"Ní admhóidh mé aon rud." Bhí a glór socair. "Ar aon nós, ní bheadh ann ach do chuid focal-sa in aghaidh mo chuid focal-sa."
"Sea," arsa Poirot. "Tá sin ceart."
"Ansin cad atá ar intinn agat a dhéanamh?"
"Déanfaidh mé gach rud atá i mo chumhacht chun pardún a fháil do Caroline Crale tar éis a báis."
Tháinig rud éigin trasna aghaidh Elsa. "Tá sin áiféiseach. Pardún do rud nach ndearna sí." Stop sí. "Agus cad a tharlóidh domsa?"
"Cuirfidh mé mo chonclúidí faoi bhráid na n-údarás. Is é mo thuairim nach bhfuil go leor fianaise ann — níl ann ach tuairimí. Ní bheidh fonn ar na húdaráis dul in aghaidh duine i do chás-sa gan fústrú láidir."
"Is cuma liom," arsa Elsa. "Triail a sheasamh, troid ar son mo shaoil — b'fhéidir go mbeadh rud éigin spreagúil sa mhéid sin."
"Ní bheadh an mothú céanna ag do fhear céile."
"Is cuma liom ar chor ar bith cad a mhothaíonn mo fhear céile."
"Tá a fhios agam," arsa Poirot go ciúin. "Níor chuir tú suim riamh i gcad a mhothaíonn daoine eile. Sin go díreach an fáth nach bhfuil tú sona."
D'fhéach sí air go géar. "Cén fáth a bhfuil trua agat dom? Ná bíodh."
"Tá trua agam duit mar tá go leor le foghlaim fós agat. Na mothúcháin a bhaineann le daoine fásta — trua, tuiscint, comhbhá. Níor aithin tú iad riamh. Níl aithne agat ach ar ghrá agus ar fhuath."
Bhí Elsa ina tost ar feadh nóiméid. Ansin labhair sí. Ní admháil a bhí ann ach ráiteas fíricí.
"Chonaic mé Caroline ag tógáil an chonín. Cheap mé go raibh sí ag iarraidh í féin a mharú." Shiúil sí go dtí an fhuinneog. "An mhaidin dár gcionn, d'fhoghlaim mé an fhírinne. Bhí Amyas tar éis a rá léi go raibh deireadh lena chuid mothúchán domsa — go gcuirfeadh sé ar shiúl mé nuair a bheadh an pictiúr críochnaithe, agus nach raibh aon ábhar imní ar Caroline." Bhí a glór teann. "Bhí trua ag Caroline dom."
Dúirt sí na focail amhail is go raibh cumhacht iontu fós chun gortú.
"Níor fhulaing mé é sin. Fuair mé an conín agus chuir mé sa bheoir é. Ansin shuigh mé síos agus d'fhéach mé air ag fáil bháis. Níor mhothaigh mé chomh beo sin riamh. Chomh lán de chumhacht." Chas sí ón bhfuinneog. "Ach níor thuig mé cad a bhí déanta agam. Níor mhraigh mé eisean. Mhraigh mé mé féin."
Ní bhog Poirot.
"Ina dhiaidh sin, d'fhéach mé ar Caroline ag siúl isteach sa ghaiste a leag mé. Ach níor thug sin aon rud dom. Níor chuir sise suim sa mhéid a bhí mé ag súil leis. Chuaigh sí áit éigin nach bhféadfainn teacht chuici." Chaill glór Elsa a ghéire. "Rinne Amyas an rud céanna. Sa deireadh, níor éag ceachtar acu. Ní go fírinneach. Mise a fuair bás."
Thóg sí a lámhainní ón gcathaoir.
"Fuair mé bás," ar sí arís, amhail is gur theastaigh uaithi a bheith cruinn faoi.
Shiúil sí go dtí an doras agus d'oscail sí é. Sa halla, bhí beirt dhaoine óga gar dá chéile — Carla agus John Rattery, ag tús rud éigin. Chuaigh Elsa tharstu gan focal.
Amuigh, d'oscail a tiománaí doras an chairr. Leag sé an ruga fionnaidh go cúramach ar a glúine, agus d'imigh an carr leis.