Shuigh Carla Lemarchant agus na cúig chuntas scríofa timpeall uirthi. Bhí a lámha ar na leathanaigh ar a bharr. D'fhéach sí suas nuair a tháinig Poirot isteach, agus chonaic sé láithreach nach raibh codladh maith aici.
"Léigh tú iad go léir," ar seisean.
"Léigh." Bhrúigh sí an charn beagán uaithi. "Is maith liom nár léigh."
Shuigh Poirot os a comhair. "Bhí siad an-úsáideach domsa."
"Bhí siad an-mhearbhallach domsa. Bhí aithne ag gach duine de na daoine sin ar mo mháthair. Chónaigh siad sa teach céanna léi. D'fhéach siad uirthi — agus chonaic siad duine éagsúil. Ach aontaíonn siad go léir ar a tharla. Conas atá sin indéanta?"
"Is rud an-nádúrtha é sin," arsa Poirot. "Lean ort. Cad iad na conclúidí a bhain tú as?"
D'fhéach Carla air go díreach. "Ceapann siad go léir gur dhein sí é. Gach duine acu, seachas Angela. Ach níl argóint ar bith ag Angela — deireann sí arís agus arís eile nach bhféadfadh Caroline é a dhéanamh, gan aon chúis léi. Díseacht amháin." Stop sí. "Ach má bhí mo mháthair neamhchiontach, mharaigh duine éigin eile de na cúigear sa teach m'athair. Agus bhí mé ag smaoineamh ar cé acu a d'fhéadfadh é a dhéanamh."
"Inis dom."
"Philip Blake ar dtús. Ba é cara is dlúithe m'athar é agus bhainistigh sé a chúrsaí airgid. Bhí iontaoibh iomlán ag m'athair as — shínigh sé doiciméid gan iad a léamh go cúramach, ceapaim. Dá raibh Blake i dtrioblóid, dá raibh sé ag úsáid airgid m'athar, agus dá raibh sé chun a bheith nochtaithe — bhí bás m'athar úsáideach dó."
Chroith Poirot a cheann ach níor labhair sé.
"Ansin Elsa. Seans go ndúirt mo mháthair léi go soiléir nach n-aontódh sí le colscaradh go deo. Agus Elsa — cibé cuma a bhí uirthi — seans go raibh pósadh ceart uaithi. Bhí rochtain chéanna aici ar shaotharlann Mheredith an tráthnóna sin. D'fhéadfadh sí an coniine a thógáil agus é a chur i ngloine beorach mo mháthar, chun mo mháthair a mharú. Meascadh na gloiní. Fuair m'athair bás in áit mo mháthar."
"Agus Meredith Blake?"
Athaigh cuma Carla beagán. "Is é an duine a chuir siad go léir i leataobh. An duine a bhí beagán amaideach ina n-aigne. Ní dhéanann duine dearmad ar rud mar sin. Agus bhí mo mháthair pósta aige — an bhean a bhí uaidh féin." Bhuail sí na cuntais. "Dhein sé an coniine. Ba é an chéad duine a dúirt go raibh sé goidte. D'fhéadfadh sé sin a bheith ina bhealach chun an amhras a atreorú uaidh féin. Agus tá rud eile ann. Ina chuntas, scríobhann sé faoi dhaoine ag gníomhú as a gcarachtar. Fiú, smaoiním anois an raibh sé ag caint faoi féin. Bhí gach cúis aige freisin a bheith sásta le mo mháthair a chiontú. Dhiúltaigh sí dó blianta roimhe sin."
D'fhéach Poirot ar a haghaidh. "Dúirt tú cúigear. Sin triúr amháin."
"Iníon Williams," arsa Carla. "Bhí amhras orm fúithi sular léigh mé aon rud de seo. Nuair a fuair m'athair bás, ní raibh Angela curtha ar scoil. Dá gcuirfí, chaill Williams a post. Agus an coniine — ní fhágann sé rian soiléir. Mura mbeadh Meredith tar éis a thabhairt faoi deara go raibh sé ar iarraidh, seans go dtaifeadfaí an bás mar gheall ar theas na gréine agus rud ar bith eile. Cúis bheag, tá a fhios agam. Ach léigh mé go leor le fios a bheith agam go maraítear daoine ar chúiseanna níos lú."
"Agus anois?"
Bhí Carla ciúin ar feadh nóiméid. "Anois léigh mé a cuntas. Ní cosúil gur bean neamhinniúil í. Ní cosúil go bhfuil sí míiontaofa. Tá cuma uirthi díreach mar atá sí — bean ghéarchúiseach, shoiléir, nach ndéanfadh botún i dtaobh a chonaic sí."
"Sin go díreach í," arsa Poirot. "Bhuail mé léi. Tá a haigne chomh géar anois agus a bhí sí an uair sin."
Thóg Carla a smig. "Sin é a chuir isteach orm mar sin. Dúirt tú liom ón tús go raibh an fhírinne uait, cibé rud í. Agus anois tá sí againn. Bhí a guth cúin agus soiléir. "Glacaim le rud a thuairiscigh Iníon Williams. Ní thógfaidh mé mo shaol ar rud a theastaíonn uaim a bheith fíor. Má bhí mo mháthair ciontach — má scríobh sí an litir sin as laige agus as brón, ní as neamhchiontacht — ní cháinim í. Tuigim go raibh sí i gcruachás. Ní cáinim m'athair go hiomlán ach oiread. Bhí sé mar a bhí sé. Bhí sé lán le beocht agus bhí sé ina phéintéir mór, agus ceapaim go maithíonn sin go leor. D'fhéach sí díreach ar Poirot. "Glacaim leis. Le gach rud."
D'fhéach Poirot uirthi ar feadh nóiméid. "Tá tú sásta mar sin?"
Bhrís a guth beagán ar an bhfocal sular fhéad sí freagra a thabhairt. Bhrúigh sí a beola le chéile agus níor labhair sí.
Chlaon Poirot chun tosaigh agus chuir sé a lámh go gairid ar a gualainn. "A linbh dhil," ar seisean, "tá tú ag géilleadh don troid díreach san am is fiú leanúint ar aghaidh. Mar tá tuairim an-soiléir agam anois, Hercule Poirot, ar an méid a tharla i ndáiríre sa teach sin."
Stán Carla air. "Chonaic Iníon Williams mo mháthair lena súile féin. Chonaic sí í ag brú méara m'athar ar an mbuidéal beorach sin. Conas is féidir leat sin a chur i leataobh?"
D'éirigh Poirot óna chathaoir. Thóg sé a hata ón mbord taobh agus d'iompaigh sé ar ais chuici.
"An fíric go ndúirt Cecilia Williams gur chonaic sí do mháthair ag láimhseáil an bhuidéil sin — ag socrú na méar — is í sin an phíosa amháin fianaise a bhí uaim." Stop sé, agus bhí a guth an-soiléir. "Is é sin a insíonn dom, ar deireadh agus gan aon amhras, nár mharaigh do mháthair d'athair."
D'fhág sé an seomra.
Shuigh Carla go han-ciúin i measc na bpáipéar, ag stánadh ar an doras dúnta.