Chuaigh Poirot suas sé heitir staighre agus bhuail sé ar dhoras árasán 584. Gillespie Buildings an t-ainm a bhí ar an bhfoirgneamh. Bhí seomraí beaga, glana ann do mhná a d'oibrigh agus a mhair leo féin. D'oscail Iníon Cecilia Williams an doras.
Ní raibh mórán sa seomra. Bhí sé ina sheomra leapa, ina sheomra suí, agus ina sheomra bia ag an am céanna. Bhí na ballaí liath éadrom, agus bhí pictiúir orthu: Dante ag bualadh le Beatrice ar dhroichead, an pictiúr darb ainm Hope, dhá phictiúr uisce-datha de Veinéis, agus cóip de Primavera le Botticelli. Ar an gcomhró bhí go leor grianghraf, ach ní raibh ceann ar bith acu le déanaí. Bhí an cairpéad beagnach caite. Thuig Poirot láithreach go raibh Iníon Williams ag maireachtáil ar an-bheagán ar feadh i bhfad.
Bhí sí ina bean bheag dhíreach le gluaiseachtaí cruinne agus súile glana. D'iarr sí air suí síos.
"Ba mhaith leat a fháil amach," ar sé, "cén fáth a dtagaim chun caint faoi chás Crale." Smaoinigh sé ar an staighre ar leathlorg. Chinn sé ina choinne. "Beidh mé díreach leat, a Iníon Williams. Tháinig bean óg darb ainm Carla Lemarchant chugam. Is í iníon Caroline Crale í. D'iarr sí orm an cás a fhiosrú."
Bhí Iníon Williams ciúin ar feadh nóiméid. "An páiste sin," ar sí. "Tá áthas orm cloisteáil fúithi. Conas mar atá sí?"
"Tá sí dathúil. Misniúil. Iontach daingean. Ní raibh sé éasca diúltú di."
"An bhfuil suim aici san ealaín?"
"Ní cheapaim é."
"Is rud maith é sin," arsa Iníon Williams. "Ó na rudaí a deir tú, tógann sí i ndiaidh a máthar seachas a hathar. Ba mhaith liom í a fheiceáil."
"Bhí sí cúig bliana go leith nuair a chonaic tú í an uair dheireanach, ceapaim."
"Cúig bliana go leith. Páiste álainn. Ciúin, neamhspleách, nádúrtha ar fad. Gan milleadh." Stop sí. "Bhí sí ámharach gur óg a bhí sí nuair a tharla sé."
"Bhí an t-athrú mór crua di fós, b'fhéidir," arsa Poirot go cúramach.
"B'fhéidir níos lú ná mar a cheapann tú," arsa Iníon Williams. "Tagann páistí a bhíonn fágtha leo féin slán go minic níos fearr ná iadsan a bhíonn plúchta le haird."
D'fhéach Poirot uirthi. "Deir tú fágtha. Thug mé faoi deara rud sa chás seo - i ngach comhrá a bhí agam, bhíonn iontas beag ar dhaoine nuair a luaitear an páiste, amhail is gur dhearmad siad go raibh sí ann. I bhformhór na bpóstaí míshona, bíonn an páiste lárnach. Anseo, bhí sí beagnach dofheicthe."
"Tá tú ag feiceáil rud fíor," arsa Iníon Williams. "I bhformhór teaghlach bíonn an fhadhb go bhfaigheann páistí an iomarca aird. Ach tá cás eile ann: fear agus bean chomh tógtha lena chéile nach mbíonn an páiste ina fíorcheist dóibh. Bhí Mrs. Crale cúramach go leor ar bhealach praiticiúil - bhí sí aireach faoi shláinte Carla, faoi bhéilí agus codladh. Ach bhí sí ann dá fear céile agus tríd. Go hiomlán. Stop sí. "Sin, i mo thuairim, an cúis ar fhéadfaí a mhaíomh gur ceart a bhí ag Caroline Crale maidir lena bhfuil sí tar éis a dhéanamh."
"An raibh siad níos cosúla le lánúin grá ná le lánúin phósta?"
"Bhí siad an-diongbháilte dá chéile. Ach bhí seisean, ar ndóigh, ina fhear." Bhí a guth cruinn agus fuar. "Bhí an lámh in uachtar ag fir ar an domhan seo ar feadh i bhfad. Tá súil agam nach mbeidh sé mar sin i gcónaí."
"Agus ar thaitin Amyas Crale leat?"
"Níor thaitin. Ní raibh mé sásta leis. Ba chóir dá bhean imeacht uaidh blianta roimhe sin - ach sin mo thuairim féin, agus ní raibh sé ceart dom í a thabhairt gan iarraidh. Bhí mé an-mhór le Mrs. Crale. Bhí mé an-trua di."
"Agus do dhalta? Angela Warren?"
Athrán beag ar aghaidh Iníon Williams - ní díreach teas, ach rud éigin cosúil leis. "Ceann de na daltaí is suimiúla a raibh agam riamh. Inchinn mhaith - gan smacht uirthi, teannasach, ach carachtar fíor-mhaith. Tá rudaí iontacha déanta aici ó shin. Leabhar faoin Sahara. Tochailtí sa Fayum. Ceadaím dom féin beagán creidimheas as an spéis a mhúscail mé inti san seandálaíocht."
"Socraíodh í a chur ar scoil an samhradh sin."
"D'aontaigh mé go hiomlán leis an gcinneadh sin. Bhí Angela in aois dheacair - uaireanta aibí go leor, uaireanta ina páiste ar fad. Bhí sí ag dul ar stailc ar feadh laethanta agus ansin bhíodh fuinneamh fiáin inti. Bhí scoil go díreach ceart di - an smacht, cuideachta cailíní dá haois féin."
Shuigh Iníon Williams siar beagán. "Ní raibh na coinníollacha sa bhaile ag cabhrú léi. Mhill Mrs. Crale go dona í agus ghlac sí i gcónaí a taobh. Thug seo do Angela an tuairim go raibh ceart chéad éilimh aici ar am agus aird a deirféar, agus tháinig sé sin i gcoinne Amyas Crale, a raibh súil aige teacht chun cinn é féin. Nuair a chas Crale ar an gcailín, bhí Mrs. Crale idir an dá thine aige."
"Agus níor ghlac Angela leis sin go ciúin."
"Ní ghlacadh Angela le rud ar bith go ciúin. Bhí cleasanna á imirt aici air. Chuir sí salann ina dheoch - bhí sé go holc ina dhiaidh. Ansin chuir sí seilmidí ina leaba. Bhí alltacht air roimh sheilmidí. Chaill sé a chuid foighne ar fad agus d'éiligh sé í a chur ar shiúl láithreach." Dhúnaigh béal Iníon Williams beagán. "Bhí Angela buartha, cé go ndúirt sí uaireanta gur mhian léi dul. Bhí fearg uirthi ar feadh an tsamhraidh ar fad. D'áitigh mé ar Mrs. Crale go mbainfadh scoil an-tairbhe as an gcailín, agus creidim gurbh é mo dhearcadh-sa a chinn an scéal den chuid is mó. D'aontaigh Mrs. Crale ach bhí sí míshásta faoi. Mar sin bhí fearg chiúin Angela mar chuid de gach rud eile a bhí ag tarlú an samhradh sin."
"Is é sin Elsa Greer," arsa Poirot.
"Go díreach," arsa Iníon Williams.
Dúirt sí an t-ainm gan mothú, ach bhí mothú sa méid a lean. "Bhí Elsa Greer gan prionsabail ar bith. Bhí sí sean go leor chun a fhios a bheith aici go baileach cad a bhí á dhéanamh aici agus rinne sí é gan an meas is lú ar an bhfíric go raibh Crale pósta. Fuar, daingean, agus gan náire ar bith. Ba ise a bhí ciontach as a bhás mar sin. Má bhí bean ar bith curtha go dtí pointe briste, ba í Caroline Crale í." Stop sí. "Déarfaidh mé leat go hionraic, a Mhonsignor Poirot, go raibh nóiméid ann an samhradh sin nuair a ba mhian liom féin an bheirt acu a mharú. Bhí tuillte ag Amyas Crale a bhfuair sé. Ba phionós ceart é."
"Ach bhí sé ina ealaíontóir mór."
Níor chorraigh Iníon Williams. "Úsáidtear leithscéal an ealaíontóra chun gach cineál drochíompair a chosaint. Rinne mé staidéar ar phéinteáil i bhFlórans nuair a bhí mé óg. Tá eolas agam ar an ábhar. Bhí a chanbhásanna lag go teicniúil - tógáil lag, droch-pheirspictíocht, anatamaíocht mícheart."
"Tá dhá phictiúr dá chuid sa Tate Gallery."
"Ní chuireann institiúidí isteach orm," arsa Iníon Williams.
Chuaigh Poirot ar aghaidh. "An raibh tú i láthair nuair a fuarthas an corp?"
"Bhí. Chuaigh Mrs. Crale agus mé féin síos ón teach le chéile tar éis lóin. D'fhág Angela geansaí éigin in áit éigin - ar an trá nó sa bhád. Chuamar á lorg." Labhair sí go cruinn, mar bhean nár chleacht aon rud, toisc nár dhearmad sí aon rud. "D'imigh mé ó Mrs. Crale ag doras ghairdín an Battery. Glaodh orm ar ais beagnach láithreach. Bhí sé marbh le níos mó ná uair an chloig. Bhí sé sinte ar bhinse in aice lena íosail." Stop sí. "Bhí Mrs. Crale ar nós duine caillte. D'iarr sí orm glaoch ar an dochtúir. Chuaigh mé suas an cosán agus bhuail mé le Meredith Blake ag teacht anuas. Thug mé an teachtaireacht dó agus d'fhill mé ar Mrs. Crale ar eagla go dtitfeadh sí."
"Agus nuair a d'fhill tú?"
"Bhí smacht iomlán uirthi féin." Dúirt Iníon Williams é seo gan moladh agus gan cháineadh, mar fhíric amháin. "Ní raibh Elsa Greer mar sin. Rinne sí radharc hystéireach. Rinne sí iarracht ionsaí a dhéanamh ar Mrs. Crale, ag screadaíl gur cionsiocair Caroline a bhí leis an méid a tharla, gur mharaigh sí é. Ní dúirt sí an focal nimh fós, ach bhí sé soiléir cad a chreid sí."
"Agus Mrs. Crale féin - cad a bhí le feiceáil uirthi?"
"Bhí cuma chaite uirthi. Scanraithe." Bhí Iníon Williams ciúin ar feadh nóiméid. "Ón tús d'áitigh sí gurbh é féinmharú a bhí ann. Dúirt sí liom go príobháideach é agus dúirt sí go hoifigiúil é. D'áitigh sí go láidir orm é. Dúirt mise léi go raibh, caithfidh gur féinmharú a bhí ann." D'fhéach sí ar Poirot go díreach. "Níor chreid mé m'fhocail féin. Ach bhí mo chroí ar fad le Mrs. Crale. Ba mhaith liom í a fheiceáil saor."
"An mbeadh tú sásta cuntas iomlán a scríobh ar na himeachtaí? Gach rud a chuimhníonn tú?"
"Bheinn. Ceapaim gur ceart é go mbeidh a fhios ag Carla cad a tharla go baileach. Nuair a bheidh a fhios aici go díreach cad a tharla, beidh sí in ann é a chur ar a cúl agus dul ar aghaidh lena saol."
"Ní sin go díreach atá i gceist ag Carla," arsa Poirot. "Teastaíonn uaithi ní amháin an fhírinne a fháil amach. Teastaíonn uaithi a cruthú go raibh a máthair neamhchiontach."
Dúirt Iníon Williams go ciúin: "An páiste bocht."
"Ní fheiceann tú aon fhéidearthacht go raibh Mrs. Crale neamhchiontach i ndáiríre?"
"Ní fheicim. Ní raibh amhras dáiríre ann riamh."
"D'fhág Mrs. Crale litir dá hiníon. Scríobh sí í ar leaba a báis. Mhionnaigh sí go sollúnta inti go raibh sí neamhchiontach."
Bhí Iníon Williams socair ar feadh nóiméid. Ansin dúirt sí: "Bhí sé sin mícheart di." Bhí a guth daingean ach ní cruálach. "Ba chóir - bhí sí misniúil, agus bhí sí fírinneach - a rá go simplí lena hiníon gan breith a thabhairt. É sin a fhágáil mar sin."
"Nach gceapfá," arsa Poirot, "go bhféadfadh an litir a bheith fíor?"
"Ní cheapaim."
D'fhéach Poirot uirthi. "Ach deir tú gur ghráigh tú í."
"Ghráigh. Bhí mé an-mhór léi, agus an-trua di." Níor chaoch Iníon Williams súil. "Ní dhéanann sé difear, é a rá anois. Chomh fada ina dhiaidh sin. Ach caithfidh tú a thuiscint, a Mhonsignor Poirot - tá a fhios agam go raibh Caroline Crale ciontach. Bhí a fhios agam ag an am. Cheil mé an méid a raibh a fhios agam, agus níl mé cinnte go hiomlán, fiú anois, go raibh mé ceart é sin a dhéanamh." Stop sí. "Ach caithfidh tú glacadh uaimse leis, go cinnte ar fad. Tá a fhios agam go raibh sí ciontach."