Scríobh an bhean óg litir ghearr chuig Poirot. Dúirt sí a hainm — Carla Lemarchant — agus dúirt sí go raibh coinne uaithi. Sin an méid. Anois sheas sí ag an doras, agus d'fhéach Poirot uirthi agus í ag siúl isteach sa seomra. Bhí sí ard, caol, agus i lár a fichidí. Bhí cóta daor uirthi le fionnadh air. Bhí sí dathúil, shíl Poirot. Ach níorbh é sin a thug a aird. Bhí rud éigin eile faoi — beocht láidir, bríomhar — agus mhothaigh Poirot é sula ndúirt sí focal amháin.
Shuigh sí síos. Ghlac sí toitín uaidh. Ansin d'fhéach sí air go cúramach, go réidh, amhail is go raibh cinneadh mór á dhéanamh aici.
Lig Poirot miongháire beag air féin. "Tá tú ag cinneadh, Mademoiselle, an bhfuil mé i m'fhealltóir nó an bhfuil mé ar an duine ceart duit."
Níor chuir sé sin as di. "Tá," ar sí. "Níl tú mar a shamhlaigh mé. Tá tú níos sine."
"Níl aois ina míbhuntáiste i gcónaí i mo ghairm."
"Teastaíonn an duine is fearr uaim," ar sí go díreach.
"Fuair tú é mar sin."
Smaoinigh sí air sin. "Tá mé sásta creidiúint é sin," ar sí. Tharraing sí ar an toitín agus d'fhéach sí air. "Ba mhaith liom go ndéanfá rud éigin an-aisteach."
"Sin an fáth a thagann daoine chugam de ghnáth," arsa Poirot. "Ach ní bhím ag lúbadh síos ag lorg rian coiscéimeanna le gloine formhéadúcháin, agus ní bailím smidiríní toitíní i gclúdaigh litreach." Bhuail sé a mhéar lena chlár éadain. "Anseo a dhéantar an obair."
"Sin go díreach an fáth a bhfuil mé anseo," ar sí.
Leag sí síos an toitín. "Ní hé Lemarchant m'ainm fíor. Agus ní Carla m'ainm baiste fíor — is é Caroline é. Tugadh orm é i ndiaidh mo mháthara." Stop sí ar feadh nóiméid. "Is é Crale m'ainm clainne. Ba é Amyas Crale m'athair — péintéir a bhí ann. Agus trialaíodh mo mháthair, Caroline Crale, as é a mharú."
Bhí Poirot ina thost ar feadh nóiméid. "Is cuimhin liom an cás ach go héigean. Bhí mé thar lear ag an am."
"Bhí sé sin sé bliana déag ó shin. Ciontaíodh í. Níor crochadh í — laghdaíodh an phianbhreith go príosún saoil, mar gheall ar chúinsí a laghdaigh a ciontacht, dar leis an gcúirt. Fuair sí bás sa phríosún bliain amháin i ndiaidh na trialach."
"Agus tusa?"
"Bhí mé cúig bliana d'aois." Dúirt sí é sin go simplí, gan aon drámaíocht. "Thóg siad chun na tuaithe ar dtús mé, agus ansin cuireadh ar long go Ceanada mé. D'fhás mé aníos i Montréal le m'Uncail Simon agus m'Aintín Louise. Dúradh liom gur Lemarchant m'ainm, agus le himeacht aimsire ghlac mé leis. Le himeacht aimsire dhearúd mé go raibh ainm eile riamh agam. Dhearúd mé faoi mo thuismitheoirí beagnach ar fad." Stop sí. "Bhí mé sona. Bhí cúram maith orm."
"Agus ansin?"
"Shroich mé aois a haon is fiche agus tháinig mo chuid airgid féin chugam. D'inis m'uncail agus m'aintín an fhírinne dom — b'éigean dóibh é, ar son na hoidhreachta agus ar son litreach. D'fhág mo mháthair litir le tabhairt dom ar mo bhreithlá is fiche." D'fhéach sí ar Poirot go díreach. "Sin nuair a fuair mé amach go raibh mo mháthair ciontaithe as dúnmharú."
"Caithfidh go raibh sin ina turraing mhór ort."
"Bhí." Thóg sí an toitín arís. "Bhí mé geallta le fear ag an am freisin. John is ainm dó. Iarrann sé orm fanacht go dtí go raibh mé haon is fiche — tuigim cén fáth anois."
"Agus conas a ghlac John leis an scéala?"
"Dúirt sé nach raibh sé ina dhifríocht dó." Tháinig teas beag ina glór. "Bhí sé dáiríre. Tá muid fós geallta."
"Ach tá sé ina dhifríocht duitse."
"Tá sé ina dhifríocht don bheirt againn," ar sí, "ní mar gheall ar an am atá caite ach mar gheall ar an am atá le teacht. Ba mhaith linn páistí a bheith againn, Monsieur Poirot. Níl uainn ár saol a chaitheamh faoi eagla." Bhí sí ina thost ar feadh nóiméid. "Chonaic mé John ag féachaint orm — ar feadh soicind amháin, splanc amháin — agus shíl mé: i gceann deich mbliana, i lár argóna, d'fhéadfadh sé féachaint orm ar an gcaoi sin agus a bheith ag cur in amhras. Ní pósadh é sin. Níl sin cothrom d'aon duine againn."
"D'athair," arsa Poirot. "Conas a maraíodh é?"
"Nimhníodh é."
Fhill Poirot a lámha ar a chéile. "Tuigim an scéal, Mademoiselle. Ach caithfidh mé ceist dhíreach a chur: cad é go díreach a theastaíonn uait uaim?"
Lean sí ar aghaidh. "Tá sé ar intinn agam John a phósadh. Táim chun John a phósadh. Agus ba mhaith linn páistí a bheith againn gan an eagla sin ag bun gach rud." Bhí a glór socair ach daingean. "Tá mé ag fostú thú chun dúnmharú a imscrúdú, Monsieur Poirot. Dúnmharú a rinneadh sé bliana déag ó shin. Ba mhaith liom fáil amach cé a rinne é i ndáiríre."
Lig sí don chiúnas a bheith ann ar feadh soicind, agus ansin dúirt sí: "Bhí mo mháthair neamhchiontach."
Níor athraigh aghaidh Poirot, ach chlaon sé a cheann beagán. "Dearbhú nádúrtha iníne, b'fhéidir —"
"Ní hea." Chroith sí a ceann. "Crúnaíonn an litir é. Scríobh sí í ionas go mbeinn cinnte i gcónaí. Ní raibh sí ina bean a d'inis bréaga compordacha — fiú bréaga caoine. Dúirt sí an fhírinne fiú nuair a bhí sé pianmhar. Sin mar a bhí sí. Bean a raibh a fhios aici go raibh sí ag fáil bháis, ag scríobh litreach dá hiníon le léamh i ndiaidh a báis — ní scríobhfadh sí bréag sa litir sin. Ní dhéanfadh sí é."
Bhí Poirot ina thost ar feadh nóiméid. Ansin, go mall, ghéill sé a cheann.
"Tá tú tar éis mé a chur ina luí," ar sé, "glacadh leis an gcás. Tá sé bliana déag ann, agus beidh an obair deacair."
"Ní bheadh aon duine eile ábalta é a dhéanamh," ar sí. "Tá a fhios agam go bhfuil an fhianaise fhisiciúil imithe. Ach tá na daoine a bhí ann fós beo. Is féidir leat labhairt leo. Is féidir leat na fíricí go léir a scrúdú." D'fhéach sí ar a chathaoir agus ansin ar ais air. "Agus ansin is féidir leat suí agus smaoineamh go dtí go mbeidh a fhios agat an fhírinne. Sin a dhéanann tú. Sin an fáth a bhfuil mé anseo."
Sheas Poirot. "Go maith, Mademoiselle. Glacaim leis. Imscrúdóidh mé bás Amyas Crale, agus gheobhaidh mé amach cad é go díreach a tharla."
Sheas sise freisin. Bhí a súile ag lonrú. "Go maith," ar sí.
D'ardaigh Poirot méar amháin. "Ach caithfidh mé coinníoll amháin a lua. Gheobhaidh mé an fhírinne — cibé fhírinne í. Ní féidir liom tosú ón áit go raibh do mháthair neamhchiontach. Má chríochnaíonn m'imscrúdú le tátal go raibh sí ciontach, seasfaidh an tátal sin. Ní socrófidh mé na fíricí chun tú a shuaimhniú."
D'ardaigh sí a smig. "Is iníon mo mháthar mé, Monsieur Poirot," ar sí. "Is í an fhírinne atá uaim."