Chaith Hastings an oíche roimhe sin i dteach Gerald Parker, agus an scéal a thug sé abhaile leis an mhaidin dár gcionn, cheap sé féin gur scéal maith a bhí ann.
"Puzal duitse, Poirot," ar seisean, agus é ag socrú síos ina chathaoir le sástacht fir a chreideann go bhfuil rud fiúntach le rá aige. "Cé go n-admhaím gur féidir go bhfuil sé réitithe agam féin cheana."
D'inis sé an scéal iomlán: árasán Parker, an chaint faoi thithe a bheith á lorg, agus an bhean óg darbh ainm Mrs. Robinson - ard, fionn, gruaig órdhonn agus súile an-ghorm - a luaigh go fánach go bhfuair sí féin agus a fear céile árasán ag Montagu Mansions, in aice le Knightsbridge, ar ochtó punt sa bhliain, gan préimh ar bith agus caoga punt eile ar an troscán.
"Is beag nár thit Parker as a chathaoir," arsa Hastings. "Dúirt sé nach raibh sé indéanta. Bíonn árasáin i Montagu Mansions i bhfad níos daoire ná sin."
"Agus mar sin féin ghlac sí leis?" arsa Poirot.
"Ghlac. Dúirt sí go raibh sé aisteach di féin fiú. Dúirt na gníomhairí - Stosser and Paul - go raibh an t-árasán ar a leabhair le tamall, agus é curtha i láthair a lán daoine. Bhí seans ann, dar leo, go raibh sé glactha cheana féin. Ach ar an mbealach ann bhuail sí féin agus a fear céile lena cara Elsie Ferguson ar an staighre, agus dúirt sise leo go raibh an t-árasán ligthe. Chuaigh siad suas mar sin féin, agus fuair siad amach nach raibh sé ligthe in aon chor. Thaispeáin an cailín aimsire timpeall an árasáin dóibh, bhuail siad leis an tionónta, agus rinne siad an margadh ar an bpointe."
"Agus Mrs. Ferguson?"
"An t-árasán mícheart, is dócha. Chuir Parker an cheist chéanna agus mhol mise an rud céanna. Bhí Mrs. Robinson sásta go leor leis an míniú sin." Stad Hastings tamall. "Ba mhaith liom dá mbeifeá i láthair chun mo réasúnaíocht a fheiceáil."
Níor léir go raibh an sástacht chéanna ar Poirot. Chuir sé roinnt ceisteanna faoi chíosanna i Knightsbridge, i Mayfair, i Kensington, agus i gceantair nach raibh chomh faiseanta céanna. Ansin chuir sé a chóta agus a hata air agus d'imigh sé amach.
D'fhill sé uair a chloig ina dhiaidh sin agus é lán le corraíl, rud a léirigh Poirot trí luas beag breise ina ghluaiseachtaí agus glinniúint áirithe ina shúile.
"An fíorchíos ar árasán i Montagu Mansions," ar seisean, agus é ag baint a chóta de go cúramach, "ná trí chéad caoga punt sa bhliain."
D'fhéach Hastings air le hiontas.
"Trí chéad caoga - ach dúirt sí ochtó."
"Dúirt sí ochtó. Agus fós féin, cuireadh go leor daoine ann le breathnú ar an árasán seo, mon ami, agus d'fhan sé folamh i gcónaí. Árasán i Knightsbridge ar ochtó punt sa bhliain, curtha i láthair a lán daoine, glactha ag éinne. Nach n-aimsíonn tú é sin aisteach?"
"Nuair a chuireann tú mar sin é..."
"Agus Mrs. Ferguson, a dúirt leis an mbeirt Robinson go raibh an t-árasán glactha cheana, nuair nach raibh." Shuigh Poirot síos. "Déan cur síos dom ar Mrs. Robinson."
"Ard. Fionn. Gruaig órdhonn, súile gorma, craiceann breá. Ní féidir liom mórán a rá faoin bhfear céile - meánairde, ní dorcha ná fionn. Ní raibh iontu ach lucht aitheantais nua ag Parker."
"A céad ainm?"
"Stella."
Rinne Poirot miongháire faoi sin, cé nach raibh a fhios ag Hastings cén fáth. "Caithfimid dul go Montagu Mansions," ar seisean, "agus roinnt fiosruithe a dhéanamh."
---
Fear mór, réidh a bhí sa doirseoir ag Montagu Mansions. D'fhiafraigh Poirot de cá fhad a bhí Mr. agus Mrs. Robinson ina gcónaí in uimhir a ceathair.
"Sé mhí, a dhuine uasail. Ó Fhéile Mhichíl."
Dhruid Hastings a shúile le hiontas. Bhí Mrs. Robinson tar éis a rá leo i dteach Parker go raibh sí féin agus a fear céile ag bogadh isteach an lá dár gcionn.
"Bean ard?" ar seisean. "Fionn, gruaig órdhearg?"
"Sin í, a dhuine uasail. Sé mhí."
Ar an gcosán amuigh, d'fhéach Poirot ar Hastings le rud éigin a bhí beagnach greannmhar. "An gcreideann tú fós, mon ami, go n-insíonn mná mealltacha an fhírinne i gcónaí?"
Níor dhúirt Hastings tada.
Chuaigh Poirot díreach go Stosser and Paul agus ghlac sé árasán uimhir a hocht ar an gceathrú hurlár - dhá urlár os cionn na Robinsons - ar léas míosúil ar dheich ngine sa tseachtain. Sular fhág siad, chas sé chuig Hastings.
"Do ghunna láimhe," ar seisean. "Tabhair leat é."
---
Bhog siad isteach an lá dár gcionn. An lá ina dhiaidh sin ba Dhomhnach é. D'fhág Poirot doras tosaigh a n-árasáin féin ar leathoscailt agus ghlaoigh sé go ciúin ar Hastings faire a choinneáil os cionn na ráillí staighre.
Thíos, d'fhág an bheirt Robinson an foirgneamh le chéile - an bhean ard fhionn agus a fear céile nach raibh aon rud sonrach faoi. Leathuair an chloig ina dhiaidh sin, lean an cailín aimsire iad.
"Tá an t-árasán folamh," arsa Poirot. Threoraigh sé Hastings chuig an scullery agus chuig an ardaitheoir gual. Chuaigh siad síos go dtí an dara hurlár. Ní raibh an doras adhmaid isteach i scullery na Robinsons faoi bholta. Thóg Poirot uirlisí amach as póca a chóta agus chaith sé trí nóiméad ag obair ar an mbolta, gan focal a rá. Nuair a bhí sé críochnaithe, d'fhéadfaí an bolta a tharraingt siar ó thaobh an ardaitheora.
"Go maith," ar seisean. "Anois téimid ar ais suas."
---
Dé Luain, bhí Poirot amuigh ón maidin go dtí an tráthnóna. Nuair a d'fhill sé, shuigh sé síos agus d'inis sé scéal do Hastings a fuair sé ó Chigire Japp ag Scotland Yard.
Sé mhí roimhe sin, goideadh pleananna cabhlaigh ó roinn rialtais Meiriceánach. Léirigh na pleananna suímh na bpríomh-chosanta cuain agus b'fhiú suim mhór iad d'aon chumhacht eachtrach - an tSeapáin go háirithe. Thit an t-amhras ar Iodálach óg darbh ainm Luigi Valdarno, a bhí ag obair sa roinn agus a d'imigh as radharc ag an am céanna leis na páipéir. Fuarthas é dhá lá ina dhiaidh sin ar Thaobh Thoir Nua Eabhrac, marbh ó philéar. Níor aimsíodh na pleananna air.
Bhí Valdarno tar éis a bheith ag caidreamh le bean darbh ainm Elsa Hardt, amhránaí cheolchoirme a bhí ina cónaí i Washington le fear a thugadh sí a deartháir air. D'imigh an bheirt as radharc timpeall am bhás Valdarno. Creideadh gur spiaire idirnáisiúnta ana-oilte a bhí in Elsa Hardt, ag oibriú faoi ainmneacha éagsúla. Bhí Seirbhís Rúnda Mheiriceá, agus í ag lorg uirthi, ag faire freisin ar náisiúnaigh áirithe Seapánacha i Washington. D'fhág duine amháin de na fir sin le déanaí go Sasana. Creideadh, mar sin, go raibh Elsa Hardt i Sasana.
Stad Poirot.
"An cur síos uirthi," ar seisean. "Airde cúig throigh seacht n-orlach. Súile gorma. Gruaig órdhonn. Craiceann breá. Srón dhíreach. Gan aon chomhartha sainiúil."
Níor dhúirt Hastings tada ar feadh nóiméid. Ansin: "Mrs. Robinson."
"Go díreach." Lean Poirot ar aghaidh. "Agus ar maidin, bhí fear ciardhonn, cuma eachtrach air, ag déanamh fiosruithe faoi lucht cónaithe uimhir a ceathair." Sheas sé suas. "Anocht coinneoimid faire san árasán. Tabhair leat an gunna, Hastings."
---
Ar mheán oíche chuaigh siad síos arís san ardaitheoir gual, tharraing siad siar an bolta a bhí socraithe ag Poirot, agus chuaigh siad isteach san árasán. Shocraigh siad síos sa chistin agus doras an halla ar oscailt. Bhí an t-árasán dorcha agus go hiomlán ciúin.
D'fhan siad.
Tar éis uair an chloig agus fiche nóiméad, chuala Hastings scríobadh ag an doras tosaigh.
"Tá duine éigin ag gearradh amach an glas," arsa Poirot go híseal. "Nuair a thugaim an comhartha - beir air ó chúl. Beidh scian aige. Bí cúramach."
Ghéill an glas. D'oscail an doras. Shiúil fear isteach sa halla. Nuair a scinn léas a lóchrainn trasna an urláir, dúirt Poirot focal amháin.
Rith Hastings chuige. Bhí greim aige ar lámha an fhir agus Poirot ag caitheamh scairf olla thar a cheann, ag clúdach a bhéil. Bhain Hastings miodóg as lámh an fhir.
Agus an scairf fós ina áit, chrom Poirot go héadan an fhir agus labhair sé go tapa, go híseal. Tar éis nóiméid, chlaon an fear a cheann.
Bhain Poirot an scairf de. Ní Seapánach a bhí sa fhear. Iodálach a bhí ann, dath dorcha ar a aghaidh, timpeall tríocha bliain d'aois, agus cuma air go raibh sé ag taisteal le fada gan mórán codlata.
Gan focal eile a labhairt san árasán, threoraigh Poirot iad go léir amach agus síos go dtí an tsráid, áit a raibh tacsaí ag fanacht. Thug sé seoladh i St. John's Wood don tiománaí.
---
Teach beag a bhí ann, siar ón mbóthar. Bhuail Poirot cnag agus chnag sé an cloigín go dtí gur oscail fear i róba seomra an doras cúpla orlach agus d'fhiafraigh sé cad a bhí uathu.
D'iompaigh Poirot go tobann ina Fhrancach mór trioblóideach. Thit a chuid Béarla as a chéile. Bhí a bhean tinn, ar seisean - an-tinn - bhí dochtúir de dhíth air, dúradh leis go raibh dochtúir sa teach seo...
Dúirt an fear nach raibh dochtúir ann.
Bhagair Poirot go nglaofadh sé ar na póilíní. Thosaigh sé ag druidim siar síos na céimeanna tosaigh, agus é ag caint os ard i gcónaí. Tháinig an fear ina dhiaidh chun stop a chur leis, agus bhrúigh Poirot síos na céimeanna é, shiúil sé thairis, agus bhí an triúr acu istigh. Cuireadh bolta ar an doras.
Chuir Poirot an tIodálach taobh thiar de na cuirtíní troma veilbhite sa seomra tosaigh. Ansin d'fhan siad.
Nocht bean ard sa doras. Bhí kimono scarlóideach uirthi, agus a gruaig órdhearg scaoilte. D'fhéach sí ar Poirot agus ar Hastings agus d'fhiafraigh sí cé hiad féin agus cá raibh a fear céile.
"Tá súil agam," arsa Poirot go séimh, "nach mbeidh slaghdán air. Tá sé amuigh ina shlipéir."
Níor athraigh cuma na mná. "Cé sibh féin?"
"Thugamar duine linn le bualadh leat, mademoiselle. Duine a tháinig fad mór ó Nua Eabhrac chuige seo."
Tháinig an tIodálach amach ó chúl an chuirtín. Bhí gunna láimhe Hastings ina lámh aige - bhí Poirot, mar a tháinig chun solais, tar éis é a fhágáil sa tacsaí dó.
Lig an bhean scread aisti. D'iompaigh sí chun rith. Bhog Poirot go dtí an doras agus chuir sé bac air.
Dhírigh an tIodálach an gunna uirthi. "Cé a mharaigh Luigi Valdarno?"
"Poirot -" arsa Hastings go géar.
"Bí ciúin," arsa Poirot, gan a ghuth a ardú. D'fhéach sé ar an Iodálach. "Ní loiscfidh tú go dtí go dtabharfaidh mise an focal." D'fhéach sé ar an mbean. "Miss Elsa Hardt."
Sheas sí go hiomlán ciúin.
"Tá a fhios agat cad atá uainn," arsa Poirot.
D'fhéach sí air ar feadh tamaill fhada. Ansin d'iompaigh sí, thóg sí cat mór veilbhite dubh a bhí ina shuí os cionn an ghutháin ar an mbord taobh, agus shín sí chuige é.
"Tá na pleananna fuaite isteach san líneáil," ar sise.
Thóg Poirot an cat agus bhog sé ón doras.
D'ardaigh an tIodálach an gunna agus scaoil sé é.
Cliceáil. Faic.
Bhí an bhean imithe cheana féin.
"Ní cheadaím riamh piostail luchtaithe," arsa Poirot leis an Iodálach, i nglór mínithe éadrom, "a bheith á n-iompar ag daoine nach n-aithním go maith." Lean sé ar aghaidh sula bhféadfadh an fear labhairt. "Agus ná bí buartha faoi Miss Hardt. Tá an teach seo á fhaire, tosach agus cúl. Siúlfaidh sí díreach isteach sna póilíní."
D'fhéach an tIodálach air ar feadh nóiméid, ansin chlaon sé a cheann go gairid agus d'imigh sé.
---
Shuigh Poirot síos agus mhínigh sé an scéal do Hastings, a bhí ina sheasamh fós i lár an tseomra.
"Ghlac Elsa Hardt agus a compánach an t-árasán ag Montagu Mansions faoin ainm Robinson. Ansin fuair siad amach go raibh compánaigh Valdarno - an Camorra, nó an Mafia, is cuma cé acu - tar éis a n-ainm agus a seoladh a aimsiú. Ach ní fhaca na fir seo riamh iad. Ní raibh a fhios acu cén chuma a bhí ar Elsa Hardt. Mar sin cheap sí féin agus a compánach scéim. Lig siad an t-árasán ar chíos an-íseal. Chuir siad go leor daoine ann le breathnú air. Bhí a fhios acu go dtiocfadh, luath nó mall, i measc na lánúineacha óga go léir i Londain a bhí ag lorg árasáin, bean fhionn darbh ainm Mrs. Robinson. Aimseodh an t-éagórach an seoladh, thiocfadh sé chuig an árasán, agus mharódh sé an bhean mhícheart. Agus bheadh Elsa Hardt slán sábháilte."
Shuigh Hastings síos go mall. "An fíor-Mrs. Robinson. An bhean a bhuail mé i dteach Parker."
"Go díreach. An bhean a d'oir don chur síos agus a raibh an t-ainm ceart aici. Ise a tháinig chun cinn." Chuir Poirot an cat veilbhite dubh ar an mbord. "Maidir leis an seoladh i St. John's Wood - chuir mé duine sa tóir ar an gcéad Mrs. Robinson nuair a d'fhág sí Montagu Mansions. Ní raibh sé casta."
Tháinig cnagadh láidir ar an doras tosaigh.
D'oscail Poirot é cúpla orlach agus rinne sé fuaim bheag nár fhéad Hastings ach a rá gur fuaim cait a bhí ann. Ansin d'oscail sé é go hiomlán.
Sheas an Cigire Japp ar an tairseach le fear eile taobh thiar de. D'fhéach Japp thar Poirot isteach sa seomra.
"Fuaireamar an bhean agus an fear a bhí léi," arsa Japp. "Ach níl aon rud orthu. Gan aon earraí goidte."
Thóg Poirot an cat veilbhite dubh agus d'ardaigh sé é.
"Bhí meas thar barr ag na hÉigiptigh ársa," ar seisean, "ar an gcat. Pobal an-chliste. Thuig siad go bhfolaíonn an cat rudaí móra - go bhfaightear, faoin gcraiceann bog seo," chas sé an cat ina lámha, "rud éigin a bhfuil tábhacht mhór ag baint leis fuaite isteach san líneáil."
Chéim Japp isteach. Lean an fear taobh thiar de é.
"Seo," arsa Japp, "Mr. Burt. Seirbhís Rúnda na Stát Aontaithe."
Thóg Mr. Burt an cat ó Poirot. Bhrúigh sé an líneáil lena mhéara, d'aimsigh sé an rud a bhí ann, agus d'fhéach sé suas.
"Mr. Poirot," ar seisean, "is mór an sásamh dom bualadh leat."