Chaith Hastings an tráthnóna roimhe sin i dteach Gerald Parker, agus nuair a tháinig sé abhaile ar maidin bhí scéal maith aige.
"Tomhais seo, a Poirot," ar seisean, ag suí síos go sásta. "Cé go gceapaim go bhfuil an freagra agam cheana féin."
D'inis sé an scéal. Bhí sé in árasán Parker, agus bhí caint ann faoi árasáin le fáil. Bhí bean óg ann darbh ainm Bean Uí Robinson, ard, fionn, le gruaig rua agus súile gorma. Dúirt sí go neamhchúiseach go bhfuair sí féin agus a fear céile árasán i Mansions Montagu, gar do Knightsbridge, ar cheithre scór punt sa bhliain. Ní raibh aon phréimh ann agus bhí na troscáin ann ar leathchéad punt.
"Thit Parker beagnach den chathaoir," arsa Hastings. "Dúirt sé go raibh sé dodhéanta. Is mórán níos daoire ná sin a bhíonn árasáin i Mansions Montagu."
"Agus ghlac sí leis an árasán?" arsa Poirot.
Ghlac. Dúirt sí go raibh sé aisteach léi féin freisin. Dúirt na gníomhairí, Stosser agus Paul, go raibh an t-árasán ar a leabhair le tamall fada agus go bhfaca go leor daoine é. Ach ar an mbealach ann, bhuail a cara Elsie Ferguson leo ar an staighre agus dúirt sí leo go raibh an t-árasán ar cíos cheana féin. Chuaigh siad suas mar sin féin, chonaic siad nach raibh sé ar cíos in aon chor, thaispeáin an cailín aimsire timpeall iad, bhuail siad leis an tionónta, agus chríochnaigh siad an margadh ar an toirt.
"Agus Bean Uí Ferguson?"
"Botún, is dóigh liom. Chuir Parker an cheist chéanna agus mhínigh mé é." Stop Hastings. "Ba mhaith liom go raibh tú ann chun m'aigne a fheiceáil."
Níor léir go raibh Poirot sásta. Chuir sé ceisteanna faoi chíosanna i Knightsbridge, i Mayfair, i Kensington, agus i gceantair níos saoire. Ansin chuir sé air a chóta agus a hata agus d'imigh sé amach.
Tháinig sé ar ais uair an chloig ina dhiaidh sin agus bhí sé corraithe. Bhí gluaiseacht bheag níos tapúla air agus bhí a shúile geal.
"Is é an fíorchíos ar árasán i Mansions Montagu," ar seisean, ag baint de a chóta go cúramach, "trí chéad agus caoga punt sa bhliain."
Stán Hastings air.
"Trí chéad agus — ach dúirt sí ceithre scór."
"Dúirt sí ceithre scór. Agus fós, a mon ami, cuireadh go leor daoine chun an t-árasán a fheiceáil agus d'fhan sé folamh. Árasán i Knightsbridge ar cheithre scór punt sa bhliain, feicthe ag go leor, tógtha ag aon duine. Nach bhfuil sin aisteach?"
"Nuair a chuireann tú mar sin é—"
"Agus Bean Uí Ferguson, a dúirt le Robinsons go raibh an t-árasán tógtha cheana féin, nuair nach raibh." Shuigh Poirot síos. "Cuir síos ar Bean Uí Robinson dom."
"Ard. Fionn. Gruaig rua, súile gorma, dreach maith. Faoin bhfear céile ní féidir liom mórán a rá, meánairde, gan a bheith dorcha ná fionn. Ní raibh aithne mhaith ag Parker orthu."
"A céad ainm?"
"Stella."
Shoiléirigh Poirot. Ní raibh a fhios ag Hastings cén fáth. "Caithfimid dul go Mansions Montagu," ar seisean, "agus ceisteanna a chur."
---
Bhí an doirseoir i Mansions Montagu ina fhear mór, mall. D'fhiafraigh Poirot de cé chomh fada is a bhí Muintir Robinson ina gcónaí in uimhir a ceathair.
"Sé mhí, a dhuine uasail. Ó Féile Mícheál."
Chaoch Hastings. Dúirt Bean Uí Robinson leo i dteach Parker go raibh sí ag bogadh isteach an lá dár gcionn.
"Bean ard?" ar seisean. "Fionn, le gruaig rua-óir?"
"Sin í, a dhuine uasail. Sé mhí."
Amuigh ar an gcosán, d'amharc Poirot ar Hastings le rud éigin cosúil le greann. "An gceapann tú fós, a mon ami, go n-insíonn mná deasa an fhírinne i gcónaí?"
Níor labhair Hastings.
Chuaigh Poirot díreach go dtí Stosser agus Paul agus ghlac sé árasán uimhir a hocht ar an gceathrú hurlár, dhá urlár os cionn na Robinsons, ar deich gini sa tseachtain. Sula ndeachaigh siad, d'iompaigh sé chuig Hastings.
"Do ghunna," ar seisean. "Tabhair leat é."
---
Bhog siad isteach an lá dár gcionn. Bhí an chéad lá eile ina Dhomhnach. D'fhág Poirot an doras tosaigh ar oscailt beagán agus ghlaoigh sé ar Hastings go ciúin chun breathnú thar an mbéalaistir.
Thíos, d'fhág Robinsons an foirgneamh le chéile, an bhean ard fhionn agus a fear céile. Leathuair ina dhiaidh sin, d'imigh an cailín aimsire.
"Tá an t-árasán folamh," arsa Poirot. Threorigh sé Hastings go dtí an chistin agus an ardaitheoir guail. Chuaigh siad síos go dtí an dara hurlár. Ní raibh glas ar dhoras adhmaid isteach i gcistin na Robinsons. Tharraing Poirot uirlisí as póca a chóta agus chaith sé trí nóiméad ag obair ar an nglas, gan focal a rá. Nuair a chríochnaigh sé, bhí sé in ann an glas a tharraingt siar ón taobh ardaitheora.
"Maith," ar seisean. "Téimis suas arís."
---
Dé Luain, bhí Poirot amuigh ó mhaidin go tráthnóna. Nuair a tháinig sé ar ais, shuigh sé síos agus d'inis sé scéal do Hastings a fuair sé ón gCigire Japp i Scotland Yard.
Sé mhí roimhe sin, goideadh pleananna cabhlach ó roinn rialtais Mheiriceá. Thaispeáin na pleananna suíomhanna cosaint mhóra calafoirt agus bhí siad an-luachmhar d'aon chumhacht eachtrannach, go háirithe an tSeapáin. Thit amhras ar Iodálach óg darbh ainm Luigi Valdarno, a d'oibrigh sa roinn agus a d'imigh an tráth céanna leis na páipéir. Fuarthas marbh é dhá lá ina dhiaidh sin in New York, lámhaigh. Níor aimsíodh na pleananna air.
Bhí Valdarno ag caitheamh ama le bean darbh ainm Elsa Hardt, amhránaí ceolchoirme a bhí ina cónaí i Washington le fear a thug sí mar dheartháir di. D'imigh an bheirt timpeall am bháis Valdarno. Bhíothas den tuairim go raibh Elsa Hardt ina spiaire idirnáisiúnta, ag oibriú faoi ainmneacha éagsúla. Bhí Seirbhís Rúnda Mheiriceá ag faire ar Seapánaigh áirithe i Washington. D'imigh duine díobh le déanaí go Sasana. Bhíothas den tuairim mar sin go raibh Elsa Hardt i Sasana.
Stop Poirot.
"A tuairisc," ar seisean. "Airde cúig troithe seacht n-orlaí. Súile gorma. Gruaig rua. Dreach geal. Gaosán díreach. Gan comhartha ar bith speisialta."
Níor labhair Hastings ar feadh nóiméid. Ansin: "Bean Uí Robinson."
"Go díreach." Lean Poirot ar aghaidh. "Agus ar maidin, bhí fear dorcha, cuma eachtrannach air, ag cur ceisteanna faoi chónaitheoirí uimhir a ceathair." Sheas sé. "Anocht coinneoidh muid faire san árasán. Tabhair an gunna leat, a Hastings."
---
Ar mheán oíche chuaigh siad síos sa ardaitheoir guail arís, tharraing siad siar an glas a d'ullmhaigh Poirot, agus chuaigh siad isteach san árasán. Shuigh siad sa chistin le doras na halla ar oscailt. Bhí an t-árasán dorcha agus ciúin ar fad.
D'fhan siad.
Tar éis uair agus fiche nóiméad, chuala Hastings scrathadh ag an doras tosaigh.
"Tá duine éigin ag gearradh an ghláis," ar Poirot os íseal. "Nuair a thugaim comhartha, beir air ón gcúl. Beidh scian aige. Bí cúramach."
Thug an glas. D'oscail an doras. Chuaigh fear isteach sa halla. Nuair a scuab solas a thóirse thar an urlár, dúirt Poirot focal amháin.
Leim Hastings. Bhí géaga an fhir greamaithe aige agus chaith Poirot scaif olla thar a cheann, ag clúdach a bhéil. Stróic Hastings miodóg as lámh an fhir.
Leis an scaif fós air, chrom Poirot chuig cluas an fhir agus labhair sé go tapaidh agus go ciúin. Tar éis nóiméid, chroith an fear a cheann.
Bhain Poirot an scaif de. Ní raibh an fear Seapánach. Bhí sé Iodálach, aghaidh dhorcha air, thart ar tríocha bliain d'aois, cuma air gur thaistil sé ar feadh i bhfad ar chodladh an-bheag.
Gan focal eile a rá san árasán, threorigh Poirot iad go léir amach agus síos go dtí an tsráid, áit a raibh tacsaí ag fanacht. Thug sé seoladh i St. John's Wood don tiománaí.
---
Bhí an teach beag agus siar ón mbóthar. Bhuail Poirot agus chling sé go dtí gur oscail fear i gculaith leapa an doras cúpla orlach agus gur fhiafraigh sé díobh cad a bhí uathu.
D'iompaigh Poirot go tobann ina Fhrancach buartha. Thit a Bhéarla as a chéile. Bhí a bhean tinn, ar seisean, an-tinn, bhí dochtúir uaidh, dúradh leis go raibh dochtúir sa teach seo.
Dúirt an fear nach raibh aon dochtúir ann.
Bhagair Poirot go nglaofadh sé ar na gardaí. Thosaigh sé ag dul siar síos na céimeanna tosaigh, ag caint go hard fós. Tháinig an fear ina dhiaidh chun é a stopadh, agus bhrúigh Poirot síos na céimeanna é, ghabh sé thart air, agus bhí an triúr istigh. Cuireadh bolta ar an doras.
Chuir Poirot an tIodálach taobh thiar de na cuirtíní veilbhit troma sa seomra tosaigh. Ansin d'fhan siad.
Nochaigh bean ard sa doras. Bhí címéanó scarlóideach uirthi agus bhí a gruaig rua scaoilte. D'amharc sí ar Poirot agus ar Hastings agus d'éiligh sí a fháil amach cé a bhí iontu agus cá raibh a fear céile.
"Tá súil againn," arsa Poirot go séimh, "nach bhfaighidh sé fuacht. Tá sé amuigh ina shlipéirí."
Níor athraigh cuma na mná. "Cé sibh féin?"
"Tháinig muid le duine éigin chun bualadh leat, a iníon. Duine a tháinig aistear an-fhada ó New York chuige seo."
Tháinig an tIodálach amach ó na cuirtíní. Bhí gunna Hastings ina lámh aige. Bhí Poirot, mar a bhí, tar éis é a fhágáil sa tacsaí dó.
Scread an bhean. D'iompaigh sí chun teitheadh. Bhog Poirot go dtí an doras agus ghread sé an bealach.
Dhírigh an tIodálach an gunna uirthi. "Cé a mharaigh Luigi Valdarno?"
"A Poirot—" arsa Hastings go géar.
"Bí ciúin," arsa Poirot, gan a ghuth a ardú. D'amharc sé ar an Iodálach. "Ní scaoilfidh tú go dtí go dtugaim comhartha." D'amharc sé ar an mbean. "A Iníon Elsa Hardt."
Sheas sí gan bogadh.
"Tá a fhios agat cad atá uainn," arsa Poirot.
D'amharc sí air ar feadh nóiméid fhada. Ansin d'iompaigh sí, thóg sí cat mór veilbhit dubh a bhí ar an mbord cois teileafóin, agus shín sí chuige é.
"Tá na pleananna fuaite isteach sa líneáil," ar sise.
Ghlac Poirot an cat agus ghluais sé ón doras.
D'ardaigh an tIodálach an gunna agus scaoil sé.
Chliceáil sé. Dada.
Bhí an bhean imithe cheana féin.
"Ní cheadaím gunnaí lódáilte riamh," arsa Poirot leis an Iodálach, "a bheith ag daoine nach n-aithním go maith." Lean sé ar aghaidh sula bhféadfadh an fear labhairt. "Agus ná bí buartha faoi Iníon Hardt. Tá gardaí ag faire ar an teach, chun tosaigh agus chun deiridh. Siúlfaidh sí díreach isteach sna gardaí."
D'amharc an tIodálach air ar feadh nóiméid, ansin chroith sé a cheann go gairid agus d'imigh sé.
---
Shuigh Poirot síos agus mhínigh sé an scéal do Hastings, a bhí fós ina sheasamh i lár an tseomra.
"Ghlac Elsa Hardt agus a compánach an t-árasán i Mansions Montagu faoin ainm Robinson. Ansin fuair siad amach go raibh comhghleacaithe Valdarno, an Camorra nó an Mafia, cuma linn cé acu, tar éis a n-ainm agus a seoladh a fháil. Ach ní fhaca na fir sin iad riamh. Ní raibh a fhios acu cad a bhí cuma Elsa Hardt. Mar sin cheap siad plean. Ligfidís an t-árasán ar cíos ar phraghas an-íseal. Sheolfaidís go leor daoine chun é a fheiceáil. Bhí a fhios acu go dtiocfadh bean fhionn darbh ainm Bean Uí Robinson in am éigin i measc na lánúineacha óga go léir i Londain a bhí ag lorg árasáin. Thiocfadh an díoltóir chuig an seoladh, rachadh sé go dtí an t-árasán, agus mharógh sé an bhean mhícheart. Agus bheadh Elsa Hardt sábháilte."
Shuigh Hastings síos go mall. "An fhíor-Bean Uí Robinson. An ceann a casadh orm i dteach Parker."
"Go díreach. An ceann a d'oir don tuairisc agus a bhí leis an ainm ceart. Bhí sí tagtha chucu." Chuir Poirot an cat veilbhit dubh ar an mbord. "Maidir le seoladh St. John's Wood, chuir mé duine ag leanúint na céad Bheann Uí Robinson nuair a d'fhág sí Mansions Montagu. Ní raibh sé deacair."
Tháinig cnag ard ar an doras tosaigh.
D'oscail Poirot é cúpla orlach agus rinne sé fuaim bheag a d'fhéadfadh Hastings a cur síos air ach mar fhuaim cait. Ansin d'oscail sé go hiomlán é.
Bhí an Cigire Japp ar an gcéim le fear eile ina dhiaidh. D'amharc Japp thar Poirot isteach sa seomra.
"Fuaireamar an bhean agus an fear a bhí léi," arsa Japp. "Ach níl aon rud orthu. Níl aon earraí goide."
Thóg Poirot an cat veilbhit dubh agus d'ardaigh sé suas é.
"Na Sean-Éigipteach," ar seisean, "bhí an-mheas acu ar an gcat. Daoine an-chliste. Thuig siad go gceileann an cat nithe móra, go bhfuil," chas sé an cat ina lámha, "rud éigin tábhachtach fuaite isteach sa líneáil."
Chuaigh Japp isteach. Tháinig an fear eile ina dhiaidh.
"Seo é," arsa Japp, "an tUasal Burt. Seirbhís Rúnda Stáit Aontaithe Mheiriceá."
Ghlac an tUasal Burt an cat ó Poirot. Bhrúigh sé an líneáil lena mhéara, fuair sé an rud a bhí ann, agus d'amharc sé suas. "A Uasail Poirot," ar seisean, "tá áthas mór orm bualadh leat."