Chuir an Sáirsint Battle an pacáiste litreacha códaithe ar an deasc agus d'inis sé do George Lomax cá raibh cúrsaí.
D'fhéach George ar na litreacha, ansin d'fhéach sé ar Battle. "Agus Cade?" ar sé. Bhí amhras mór sa cheist sin.
"Tá a scéal fíor, a dhuine uasail. Bhí sé i mBulawayo le McGrath díreach mar a dúirt sé. Roimhe sin d'oibrigh sé do ghníomhaireacht taistil."
"Caithfidh Wynwood féachaint ar na litreacha seo," arsa George. "Bhí sé i gceannas ar an roinn cóid le linn an chogaidh. Níl éinne níos fearr."
"Tá an Ollamh Wynwood ag teacht ar an traein 12:10 cheana féin."
Shuigh George in airde. Bhí air dul go Londain. Dúirt sé le Battle Eversleigh a sheoladh chuig an Mainistir nuair a d'fhillfeadh sé, agus stad sé ag an doras. "An raibh gá leis an Bantiarna Revel a insint dúinn?"
"Bhí," arsa Battle, "mar gheall ar an ainm a bhí sínithe ar na litreacha."
Ghlac George leis sin, ach ní raibh sé sásta. "Agus conas a tháinig na litreacha sin ar ais go Cade?"
"Is é mo thuairim," arsa Battle, "go bhfuil a fhios ag King Victor go bhfuil an Seomra Comhairle faoi aire. Lig sé dúinn na litreacha a fháil ionas gur féidir leis féin iad a leanúint nuair a dhéanaimid iad a dhíchódú agus an áit folaithe a aimsiú." Stad sé. "Déanfaidh Lemoine agus mise socrú leis sin."
D'fhan George ar feadh soicind, ach níor labhair Battle níos mó. D'imigh George.
---
Ar an mbóthar ar ais, tháinig carr Battle suas taobh thiar de Anthony, a bhí ag siúl ar imeall an bhóthair. Stop Battle an carr.
"Tar isteach," ar sé.
Shuigh Anthony isteach. "Tháinig Isaacstein go dtí an teach agus cuma scanraithe air," ar sé. "Cheap mé ba mhaith leat a fhios a bheith agat."
Níor labhair Battle. Bhí sé ag féachaint ar an mbóthar. Ansin chonaic sé comhartha gairid ó na crainn agus dúirt sé leis an tiománaí stopadh arís. Chuaigh sé amach agus labhair sé le Lemoine ar feadh nóiméid. Nuair a d'fhill sé agus shuigh sé sa charr arís, bhí athrú éigin air. Bhí ciúnas speisialta air, mar a bheadh ar fhear a bhfuair a phíosa áit ar an gclár.
"Fuarthas an gunnán," ar sé. "I mála Isaacstein."
D'iompaigh Anthony le féachaint air. "Tá sé sin dodhéanta."
"Níl aon rud dodhéanta." D'fhéach Battle díreach romhe ar feadh tamaill fhada. "Oireann sé le ceann de mo smaointe," ar sé. "Bhí ionadh orm ar dtús, ach oireann sé anois."
Níor dúirt sé cén smaoineamh.
"Tá George Lomax ag iarraidh Eversleigh ag an Mainistir," ar sé. "An bhfaighidh tú é agus an scéal a insint dó?"
---
Fuair Anthony Bill ar an ardán agus thug sé an teachtaireacht dó. Ghlac Bill leis mar a ghlacfadh fear le hordú troscán a iompar.
"An Mainistir," ar sé arís.
"Sin iad na focail."
Dúirt Bill rud éigin faoi anáil agus d'imigh sé.
Chuaigh Anthony go dtí Virginia agus d'inis sé di faoin ngunnán.
Bhí sí ina tost ar feadh soicind. "Isaacstein," ar sí. "Ní féidir liom cúis a cheapadh."
"Ná mise. Caithfidh mé a rá nár chuir mé mórán leis an bhfiosrúchán seo. Chuaigh mé go Dinard. Labhair mé leis an gComtesse de Breteuil. Tá Mademoiselle Brun sa teach sin le seacht mbliana. Is í díreach an duine a deir sí."
"Tá aithne agam ar Madame de Breteuil," arsa Virginia. "Tá sí iontaofa ar fad. Agus cheap mé gur chonaic mé Mademoiselle ag an gcaisleán, cé nach bhfaca mé go géar í riamh."
Bhí Anthony ar tí freagra a thabhairt nuair a chonaic sé Boris ina sheasamh in aice leis na crainn ag imeall an ardáin, é ag féachaint air le foighne.
Shin Boris píosa salach páipéir chuige idir dhá mhéar. "Thit sé ó dhuine uasail coimhthíoch," ar sé. "Thug mé chugat é."
D'fhéach Anthony ar an bpáipéar. Seoladh amháin, rud ar bith eile. "Imigh leat," ar sé.
D'imigh Boris.
Chuir Anthony an páipéar ina phóca agus chuaigh sé ar ais go Virginia. Thaispeáin sé di é. "Dúirt Boris gur thit sé ó dhuine coimhthíoch."
Scrúdaigh Virginia é. "B'fhéidir gur Isaacstein a bhí i gceist aige seachas Lemoine."
"B'fhéidir," arsa Anthony. Agus d'fhágadar ansin é.
Shiúil siad ar aghaidh feadh an cosáin cois an bhalla ghairdín. Bhí an tráthnóna ciúin agus geal.
"Níl aithreachas ar bith orm," arsa Anthony, "faoi bheith páirteach sa scéal seo ar fad. Nóiméad amháin ní hea."
Shiúil sé cúpla coiscéim ina thost. Ansin: "Tá rud ann ar a dtugtar an comhartha dearg. I dtéarmaí iarnróid, ciallaíonn sé contúirt romhat. Feiceann daoine áirithe é agus stopann siad. Feiceann daoine eile é agus leanann siad ar aghaidh." D'fhéach sé uirthi. "Is duine den dara cineál mise. Críochnaíonn sé go dona, agus tá a fhios agam é, agus déanaim é ar aon nós."
"Ghlac tú le go leor contúirtí?" arsa Virginia.
"Beagnach gach cineál." Smaoinigh sé. "Ach amháin pósadh."
Níor labhair sí, ag fanacht.
"Ní deirim é sin go searbhasach," ar sé. "Pósadh, an cineál ceart, an cineál a chaithfinn a dhéanamh, bheadh sé ar an gcontúirt is mó ar fad. An eachtra is mó. Ní bheinn ag iarraidh é ach uair amháin, agus ní bheinn ag iarraidh é ach le bean ó shaol iomlán difriúil ó mo shaolsa." Stad sé. "Sin é an áit a dtosaíonn an fhadhb. An maireann sí mo shaol nó an maireann mise a saol? Smaoinigh ar an seanscéal, an rí agus an cailín bocht. Tá cuma mhaith air. Ach críochnaíonn an cailín bocht sa phálás agus uaigneas uirthi, agus déanann an rí drochbhochadán agus cailleann sí a meas dó. Ní oireann ceachtar freagra."
"An bhfuil tú i ngrá le cailín bocht?" arsa Virginia.
"Tá an scéal an bealach eile dom. Tá an fhadhb chéanna ann." D'fhéach sé uirthi go díreach. "Tá bealach amach ann i gcónaí. Sa chuid is mó de na cásanna is é an praghas ná comhréiteach. Tógadh mé le trádáil. D'fhág mé í ar phrionsabal. Ach ar son na mná cearta, bheinn sásta obair rialta a thosú arís fiú. Tá mé i ndáiríre faoi sin."
Choinnigh Virginia ag siúl, a súile rompi.
"Tá a fhios agat nuair atá fear i ngrá leat," arsa Anthony. "Ní dóigh liom gur cúram mór leat mé. Ach ba mhaith liom tú a chur i mo chúram. Cheapfainn go ndéanfainn iarracht mhaith."
"An gceapann tú go bhféadfá?"
"Is dócha nach bhféadfainn. Ach dhéanfainn iarracht dháiríre." D'fhéach sé uirthi. "Nuair a chonaic mé ar dtús thú ar Phort Sráid, thuig mé go raibh tú chun pian a thabhairt dom. Thuig mé láithreach. Sin é an comhartha dearg. Chonaic mé é agus shiúil mé caol díreach tharéis."
Sháigh Virginia. Níor labhair sí.
"Pógfaidh mé thú roimh imeacht dom," arsa Anthony.
"Ní féidir leat anois é," arsa Virginia. "Tá an Sáirsint Battle ag féachaint orainn ó fhuinneog na leabharlainne."
D'fhéach Anthony suas. Bhí Battle ann go deimhin ag an bhfuinneog, é ag féachaint amach orthu lena aghaidh mhór chiúin gan aon léiriú air.
"Pointe maith," arsa Anthony, agus chroith sé a lámh.
Níor chroith Battle a lámh ar ais. In áit sin, tháinig sé thar an tairseach íseal agus shiúil sé trasna an ardáin ina dtreo. Bhí sé ciúin dá fhear mór a bhí ann.
"Tháinig an tOllamh Wynwood anois díreach," ar sé, agus ísliodh a ghuth nuair a shroich sé iad. "Tá sé istigh ag díchódú na litreacha anois. Tagaigí féachaint."
Lean siad é go dtí an fhuinneog. Tríd an ngloine, chonaic siad fear beag rua meánaosta ina shuí ag an mbord le páipéir os a chomhair, agus é ag scríobh go tapa. Agus iad ag féachaint, stop sé, chuimil sé a shrón, agus rinne sé torann.
D'oscail Battle an fhuinneog orlach.
"Cód simplí ar fad," arsa Wynwood gan féachaint suas. "Simplí go leor. Bhrisfí é ag leanbh. Ní thuigim cén fáth ar chaith sibh mise a thabhairt anseo." Scríobh sé líne eile. "Dhíchódaigh mé an litir ó Chimneys mar a iarradh orm. Tabharfaidh mé na cinn eile ar ais go Londain, beidh cúntóir in ann déileáil leo. Tá obair thábhachtach ag fanacht liom." D'fhéach sé suas ar deireadh agus chonaic sé Anthony agus Virginia ag an bhfuinneog, d'fhéach sé orthu ar feadh soicind, agus d'iompaigh sé ar ais chuig a pháipéar. "Simplí go hiontach," ar sé arís, mar a bheadh argóint ann.
"Tá an Tiarna Caterham ag súil leat fanacht don lón," arsa Battle.
"Ní ithim lón riamh." Chuir Wynwood a chóta air, thóg na páipéir nach raibh díchódaithe fós, agus d'imigh sé gan focal eile.
Thug Battle an leathbhileog páipéir a rinne Wynwood dóibh.
Léigh Anthony os ard é. Bhí litir na banríona simplí agus soiléir: rinneadh an obair go rathúil, ach bhrath S orthu. Bhog S an chloch óna háit folaithe. Ní bhfuarthas aon rud ina sheomra. Bhí nóta san áireamh sa litir a cheap siad a thaispeánfadh an áit nua: RICHMOND SEACHT DÍREACH OCHT AR CLÉ TRÍ AR DHEIS.
"Is é Stylptitch an S," arsa Anthony. "Bhog sé í."
"Ach cá bhfuil sí?" arsa Virginia. "An bhfuil an diamant ag Richmond?"
"Ní cheapaim," arsa Battle. "Cheapaim go dtagraíonn sé seo do rud éigin sa teach."
Shuigh Virginia ina tost ar feadh soicind. Ansin dúirt sí: "Tá a fhios agam." D'fhéach sí ar Battle. "Portráid an Holbein. Sa Seomra Comhairle. Is portráid í de Iarla Richmond."
Níor bhris cuma shuaimhneach Battle, ach tháinig rud éigin ina shúile. "Sea," ar sé. Labhair sé níos tapúla anois. "Na dhá fhigiúr armtha sa seomra sin, ba iad an cuspóir ar dtús. Ba é an tuairim ná go dtagraíodh na tomhais do horlaí taobh istigh de na sochair. Nuair nár tháinig aon rud as sin, thosaigh siad ag lorg painéil rúnda nó pasáiste." D'fhéach sé uirthi. "An bhfuil ceann ann?"
Chuimhnigh Virginia. "Tá a fhios agam go bhfuil poll sagart ann. Agus pasáiste amháin ar a laghad. Bheadh a fhios ag Bundle níos fearr ná mise."
Noch Bundle ar an ardán ag an nóiméad sin, eochracha cairr ina láimh. "Tá mé ag dul sa Panhard go Londain tar éis an lóin," ar sí. "An dteastaíonn síob ó éinne?"
"Ní anois," arsa Anthony. "Bundle, an bhfuil pasáiste rúnda ón Seomra Comhairle?"
Gheal Bundle. "Tá. Rith sé ar fad go Mainistir Wyvern fadó, ach tá sé blocáilte le blianta. Ó thaobh Chimneys téann sé thart ar chéad slat agus stopann. Tá an ceann ón nGailearaí Bán thuas staighre níos suimiúla, i ndáiríre." Stad sí. "Tá an iontráil sa Seomra Comhairle ina phainéal ar insle. Is féidir liom é a thaispeáint daoibh tar éis an lóin más maith libh."
"2:30," arsa Battle.
Noch an maordóm ag doras an ardáin. "Tá an lón réidh, a thiarna."
Chuaigh siad isteach.