Bhí an t-ainm cloiste ag Hastings cheana, ach bhí sé óg ag an am sin, agus bhí na sonraí dearmadta aige. Bhí cuimhne aige ar theidil nuachtán, ar ghrianghraf mná ar leathanach tosaigh nuachtán éagsúla, agus ar an mothú ginearálta go raibh an scéal ró-dhrámatúil le bheith fíor. Anois, ina shuí os comhair Poirot i seomra an óstáin i bPáras, theastaigh uaidh an scéal iomlán.
"Inis dom," ar sé.
Shuigh Poirot siar agus chuir sé a lámha le chéile.
"Fiche bliain ó shin," ar sé, "tháinig fear darb ainm Arnold Beroldy go Páras ó Lyon. Bhí sé meánaosta. Bhí post beag aige i gcomhlacht fíona. Thug sé leis a bhean chéile Jeanne agus iníon an-óg. Ní raibh aon rud speisialta faoi Arnold Beroldy. Bhí a bhean chéile difriúil ar fad."
Bhí Jeanne Beroldy óg agus tarraingteach agus thuig sí go maith conas aird daoine a choinneáil. Laistigh de mhíonna tar éis di teacht go Páras, bhí ciorcal lucht rá agus cairde bailithe timpeall uirthi, agus thosaigh scéalta ag dul thart. Dúirt daoine áirithe gur iníon neamhdhlisteanach í le Diúc Mór Rúiseach. Dúirt daoine eile gur bhain sí le hArcdiúc Ostarach agus le pósadh rúnda agus le leanbh a bhí curtha in ionad leanbh eile ag breith chun í a chosaint. Nuair a d'fhiafraigh aon duine de Jeanne an scéal go díreach, níor shéan sí é. Bhruigh sí a beola le chéile ar nós mná a raibh a lán ar eolas aici ach a gheall gan tada a rá. Labhair sí go ciúin le daoine a raibh muinín aici astu faoi cheist pholaitiúla agus cáipéisí contúirteacha agus seodra Coróin a bhí á bhogadh aici go rúnda.
"Bhí sí," arsa Poirot, "ina bréagadóir an-oilte."
I measc na ndaoine a tháinig isteach i gciorcal Beroldy bhí dlíodóir óg darb ainm Georges Conneau. Thit sé i ngrá le Jeanne. Spreag sí é. Ag an am céanna, choinnigh sí, os comhair an tsaoil, cuma mná a bhí dílis dá fear céile. Chomh maith leis sin, cuireadh in aithne í d'Meiriceánach saibhir darb ainm Hiram P. Trapp, a raibh meas mór aige uirthi go hoscailte agus go macánta.
"Fear simplí," arsa Poirot. "Fear onórach. Ní ghlacfadh sé le bean phósta mar leannán. Tá sé sin tábhachtach."
Thosaigh Jeanne, timpeall an ama sin, ag caint faoina fear céile ar bhealach nua. Dúirt sí le cairde go raibh Arnold measctha in imeachtaí polaitiúla. Bhí cáipéisí tábhachtacha do rialtais na hEorpa tugtha dó. Bhí eagla uirthi, a dúirt sí, go raibh baill de Chiorcal Réabhlóideach tagtha go Páras agus go raibh a fear i gcontúirt.
"Bhí sí ag ullmhú an scéil," arsa Poirot. "Bhí sí ag tógáil na mballaí roimh a raibh uaithi."
Ar maidin an ochtú lá fichead de mhí na Samhna, fuair an bhean a tháinig gach lá chun an t-árasán a ghlanadh an doras tosaigh ar oscailt. Ón taobh istigh tháinig fuaim éagaoineadh. Chuaigh sí isteach sa seomra leapa. Bhí Jeanne Beroldy ina luí ar an urlár, ceangailte le rópa agus béalgafa, agus bhí sí tar éis a béal a scaoileadh go leor le fuaim a dhéanamh. Bhí Arnold Beroldy ina luí ar an leaba. Bhí sé sáite tríd an gcroí.
Bhí cuntas Jeanne soiléir agus mionsonraithe. Bhris beirt fhear isteach le linn na hoíche. Bhí maisc agus féasóga orthu. D'éiligh siad na cáipéisí rúnda ó Arnold agus mharaigh siad é nuair a dhiúltaigh sé, agus ansin ghlac siad na cáipéisí ón taisceadán lena eochracha. Bhí sí cinnte gur Rúisigh iad.
Bhí na nuachtáin sásta go mór. Níor aimsíodh na fir mhaisc riamh. Ansin, fad is a bhí an scéal fós ar gach leathanach tosaigh, gabhadh Jeanne agus cúisíodh í le dúnmharú a fir chéile.
"Ag an triail," arsa Poirot, "rinne an ionchúiseamh rud amháin ar dtús, roimh aon rud eile. Scriosaid an cúlra a bhí tógtha aici."
Níor thóg sé i bhfad. Bhí a tuismitheoirí beo agus gnáth ar fad. Dhíol siad torthaí taobh amuigh de Lyon. Ní raibh aon Diúc Mór, aon Arcdiúc, aon chúirt, aon mhalartú leanaí ann. Rianaíodh gach scéal a d'inis Jeanne faoina bunús go dtí a samhlaíocht féin. Fuarthas agus scrúdaíodh an seodra Coróin a bhí cur síos déanta uirthi do cairde áirithe. Gloine a bhí ann.
Bhí sí tar éis airgead a fháil freisin ó dhaoine éagsúla a chreid sna himeachtaí polaitiúla. Bhí an t-airgead sin imithe.
"Agus an cúis," arsa Hastings.
"Trapp," arsa Poirot. "Faoi chroscheistiú, d'admhaigh Trapp go raibh grá aige di agus go bpósfadh sé í dá mbeadh sí saor. Bhí argóint an ionchúisimh simplí. Bhí Trapp ina fhear onórach nach nglacfadh le leannán. Mar sin, chun Trapp a bheith aici, bhí ar Jeanne bheith ina baintreach."
Bhí ceist na rópaí ann freisin. Bhí na ceangail a úsáideadh chun í a cheangal scaoilte go leor le go bhféadfadh sí í féin a scaoileadh ar fad. Dúirt an t-ionchúiseamh gur fianaise é seo ar shocrú, go bhféadfadh bean a chuir a géibheann féin ar stáitse bealach amach a fhágáil di féin.
Ar feadh na trialach d'fhan Jeanne suaimhneach. Lean sí uirthi ag maíomh, in aghaidh gach fianaise, go raibh sí de shliocht ríoga agus go raibh sí curtha in ionad leanbh an mhargadóra torthaí ag breith. Chreid cuid den phobal í, nó bhí fonn acu é a chreidiúint, mar dúirt sí é le cinntacht iomlán.
Mhaígh an t-ionchúiseamh go raibh Conneau tar éis an buille a bhualadh, ag gníomhú le Jeanne agus de réir a treorach. Eisíodh barántas. Bhí Conneau imithe cheana féin.
"Agus ansin," arsa Poirot, "an litir."
Gar do dheireadh na trialach, fuair an t-ionchúisitheoír poiblí litir a cuireadh ó áit éigin i bPáras. Bhí sí ó Conneau. D'admhaigh sé. Bhuail sé Arnold Beroldy. Rinne sé é mar dúirt Jeanne leis go raibh grá aici dó agus go raibh sí ag fulaingt ina pósadh, agus chreid sé í. Rinne sé dúnmharú chun í a shaoradh. Anois, a scríobh sé, thuig sé an fhírinne. Ní raibh sí ag iarraidh a bheith saor ar a shon siúd. Bhí Trapp uaithi. Bhí Conneau úsáidte agus fágtha ina dhiaidh. Ina fhearg, d'ainmnigh sé í go soiléir: phleanáil sí gach rud agus stiúraigh sí gach rud.
"D'athraigh Jeanne a scéal láithreach," arsa Poirot.
D'admhaigh sí go raibh na Rúisigh cumtha. Ach anois bhí a cuntas difriúil. Conneau amháin a phleanáil agus a rinne an dúnmharú, a dúirt sí, tiomáinte ag a vásacht féin ina leith. Dhúisigh sí an oíche sin agus fuair sí Conneau ina sheasamh os cionn corp a fir chéile agus an scian fós ina láimh. Níor labhair sí, a mhínigh sí, páirt den eagla agus páirt toisc go raibh mothúcháin aici dó tráth agus nach bhféadfadh sí í féin a chur chun é a chur chun báis. Dhiúltaigh sí gach teagmháil leis tar éis an oíche sin. Bhí a litir, a dúirt sí, díoltas fir nár tugadh an grá dó mar a bhí uaidh.
Labhair sí leis an giúiré ag an deireadh. Chaoin sí. Labhair sí faoina hiníon agus faoina mian clú beag a chaomhnú ar son an linbh. D'admhaigh sí go raibh sí mícheart go morálta fanacht ina tost. Shéan sí, le neart agus le cosúlacht macántachta, aon pháirt i gpleanáil bhás a fir chéile.
Shaor an giúiré í.
"Níor aimsíodh Conneau riamh," arsa Poirot. "Agus d'fhág Jeanne Páras lena hiníon agus thosaigh sí arís in áit éigin eile."
Bhí Hastings ina thost ar feadh nóiméid. "An iníon," ar sé.
"Sea," arsa Poirot. "An iníon."
Níor ghá dó aon rud eile a rá. Smaoinigh Hastings ar an teach ciúin trasna ó villa Renauld, ar an mbean óg tanaí sa ghairdín, ar mhiongháire cúramach Madame Daubreuil.
"Agus Conneau?" arsa Hastings. "Nár aimsíodh riamh é?"
Thóg Poirot a chupán caife agus d'fhéach isteach ann.
"Sin," ar sé, "an cheist is mó a chuireann suim ionam."