Fuair Hastings Poirot sa leabharlann agus dhún sé an doras.
"Chuir tú dallamullóg orm," ar sé. "D'aon ghnó."
Shuigh Poirot ina chathaoir agus chuir sé a mhéara le chéile. "Níor chuir, a chara. Lig mé duit tú féin a mhealladh. Tá difríocht mhór idir an dá rud."
"Cén difríocht atá ann?"
"Gach difríocht. Do ghnúis, a Hastings — tá sí macánta. Léann sí gach rud a smaoiníonn tú. Dá n-insinn mo chuid amhrais duit, gach uair a d'fhéachfá ar Alfred Inglethorp, d'fheicfeadh seisean iad scríofa go soiléir ar d'aghaidh. Bheadh a fhios aige go raibh sé á fhaire. Bheadh an deis é a ghabháil imithe."
Shuigh Hastings síos. "D'fhéadfá leid éigin a thabhairt dom ar a laghad."
"Thug mé cúpla ceann." Chuir Poirot méar suas. "Níor dúirt mé riamh go raibh John Cavendish ciontach. Dúirt mé go n-éireodh leis san chúirt go háirithe. Agus sa chaint chéanna sin, labhair mé faoi dheacracht an fíordúnmharfóra a thabhairt chun ceartais. Beirt fhear, a Hastings. Bhí mé ag caint faoi bheirt."
"Agus Inglethorp?"
"Ón tús, bhí an tairbhe is mó le fáil aigesean ó bhás a mhná. Nuair a thug mé cuairt ar Styles den chéad uair, thuig mé go ndearna Bean Inglethorp an uacht a dhó í féin. Rinne mé iarracht d'aird a tharraingt ar an tine sa seomra leapa sin — tine i lár an tsamhraidh, a Hastings, agus níor thug aon duine faoi deara é."
bhreathnaigh Hastings náirithe.
"Ar dtús, admhaím, bhí an iomarca fianaise ann in aghaidh Inglethorp. An oiread sin fianaise, ag pointeáil chomh soiléir sin — thosaigh sé ag mothú mícheart. Ansin thug mé faoi deara rud a réitigh an scéal go hiomlán. Dá mhéid a d'oibrigh mé chun Inglethorp a ghlanadh, dá mhéid a d'oibrigh Inglethorp chun é féin a chur faoi ghabháil."
"Ach cén fáth ar earth a mbeadh sé ag iarraidh a ghabháil?"
"Faoi dhlí Shasana, ní féidir duine a ndéantar é a éigiontú a thabhairt os comhair cúirte arís don choir chéanna. Bhí a phlean cliste. Fianaise a dhéanamh ina aghaidh féin. Gabháil a fháil. Alibi dosheachanta a tháirgeadh. Siúl amach saor. Ina dhiaidh sin, cibé rud a cheapfeadh aon duine, ní fhéadfadh an dlí é a bhaint amach arís." Stop Poirot. "Dheimhnigh mé freisin gurb é John, ní Inglethorp, a bhí páirteach le Bean Raikes. Bhí sé sin tábhachtach. Bhí Inglethorp ina thost faoin scéal sin chun é féin a chosaint, cheap gach duine. Ach ní raibh scannal ar bith aige féin le cosaint. Bhí cuspóir eile lena thost — bhí sé ag iarraidh fanacht faoi choinneáil. Bhí sé ag brath air."
Smaoigh Hastings air go mall. "An alibi — ach cad faoi shiopa an cheimiceora? Chuaigh duine éigin ann agus shínigh siad an clár i gscríbhneoireacht a bhí cosúil le scríbhneoireacht John."
D'fhéach Poirot air go foighneach. "Nach bhfuil sé sin oibrithe amach agat fós? Iníon Howard a bhí ann."
"Iníon Howard."
"Tá sí ard. Tá a glór domhain. Is col ceathrar iad féin agus Inglethorp, agus tá cosúlacht fhisiciúil eatarthu sa tslí a siúlann siad. Bhí an bréagriocht an-simplí. Chuaigh sí chuig an gceimiceoir le scéal faoi mhadra agus strychnine, shínigh sí an clár in aithris ar scríbhneoireacht John, agus d'fhill sí ar Middlingham. Rinne Inglethorp socrú le bheith feicthe i bhfad ón sráidbhaile ar a sé a chlog. Thug gach duine acu alibi don duine eile."
D'fhéach Hastings air. "Agus an scéim leis na bromídí — ba í a rinne sin freisin?"
"An bheirt le chéile. Bhí a fhios ag Iníon Howard — ó chleachtas leighis a hathar, nó ó leabhair a bhí ar fáil di timpeall ar obair chógaisíochta Cynthia — dá ndíscaoilfeá púdair bhromíde i mbuidéal meascán strychnine, go scarfadh an strychnine amach agus go dtitfeadh sé go dtí an bun. Bíonn an éifeacht moillithe. Choinnigh Bean Inglethorp púdair bhromíde agus thóg sí ó am go chéile san oíche iad. Díscaoileadh púdar amháin nó níos mó go ciúin sa bhuidéal mór cógais nuair a tháinig sé ó Coot's. Ní tharlódh an nimhiú ar feadh coicíse beagnach. Faoin am sin, ní chuimhneodh aon duine iad a fheiceáil in aice leis an gcógas. Bheadh Iníon Howard imithe cheana féin — tar éis a troid déanta agus an teach fágtha aici."
"Dá ndéanfaidís sin amháin," arsa Hastings go mall, "b'fhéidir nach mbéarfaí orthu riamh."
"Go díreach. Ach chuaigh siad níos faide. Shocraigh siad amhras a chaitheamh ar John freisin — an strychnine ceannaíodh sa siopa ceimiceora, an clár sinithe ina lámh siúd, an nóta anaithnid a tharraing é go áit iargúlta ionas nach mbeadh alibi ar bith aige don tráthnóna sin. Chuir Iníon Howard an nóta, déanta amach ina scríbhneoireacht féin. Rinne sí gach socrú agus d'fhill sí ar Middlingham."
Lúb Poirot ar aghaidh.
Ansin tháinig fadhb chun cinn. Níor thóg Bean Inglethorp a cógas an oíche Dé Luain sin. Bhí an clog briste socraithe ag Inglethorp, agus imeacht Cynthia, le cinntiú go mbeadh sí ina haonar agus go dtógfadh sí a dáileog gan cur isteach. Ach níor thóg sí é. Agus Inglethorp, buartha go gcaillfeadh Iníon Howard a misneach, shuigh sé síos chun litir a scríobh chuici. Níor shíl sé go bhfillfidís a bhean go luath óna siúlóid. Nuair a tháinig sí isteach, dhún agus ghlais sé a dheasc go tapa agus chuaigh sé amach.
"Ach bhris sí féin an deasc," arsa Hastings.
"Rinne. Léigh sí an litir. Thuig sí go ndearna a fear céile agus Evelyn Howard feall uirthi. D'fheách na tagairtí do bhromídí uirthi — ní dúirt sí tada. Scríobh sí chuig a dlíodóir, shocraigh sí an uacht nua a scriosadh, agus choinnigh sí an litir."
"Agus an litir sin a bhí uaidh Inglethorp nuair a bhris sé isteach sa chás."
"Sea. Gan í, ní raibh aon rud ag nascadh leis go díreach leis an gcoir. Bhí an-bheagán ama aige — bhí Annie ar an staighre ach ghluais sí ar shiúl. Chuaigh sé isteach le heochair chosúil, fuair sé an cás glas agus na heochracha ar iarraidh, agus b'éigean dó scian phóca a úsáid. Fuair sé an litir. Ach ní fhéadfadh sé í a choimeád air féin — ró-chontúirteach. Ní fhéadfadh sé í a scriosadh — chuala sé fuaimeanna thíos. Bhí cúig nóiméad aige b'fhéidir. Mar sin, stróic sé í ina stiallóga fada caola agus bhrúigh sé isteach sa vása spíl ar an matal iad. Ní fhéachfadh aon duine ansin. Bhí sé ag súil filleadh níos déanaí agus iad a dhó."
Shuigh Hastings suas. "An vása spíl. Bhí an fhianaise ann an t-am ar fad."
"Bhí. Agus tusa, a Hastings, a threorigh mé chuige."
"Mé féin a threorigh thú?"
"Dúirt tú go raibh mo lámh corrach nuair a bhí mé ag díriú na n-ornáidí ar an matal. Ní raibh a fhios agat go raibh gach rud ar an matal dírithe cheana agam níos luaithe an maidín chéanna. Dá mba ghá iad a dhíriú arís, chuir duine éigin eile isteach orthu sa dara seal. D'fhill mé ar Styles láithreach agus fuair mé na stiallóga fós ann."
"Ach cén fáth nár éirigh le hInglethorp iad a fháil ar ais?"
Bhuail Poirot. "Mar chuir mé cosc air. Chuir mé an teaghlach ar an eolas agus d'inis mé an scéal dóibh. Ón bpointe sin ar aghaidh bhí deichniúr fear faire amaitéarach ag breathnú ar gach gluaiseacht uaidh. Bhí a fhios aige go raibh sé á fhaire agus ní raibh sé de mhisneach aige teagmháil leis an vása. B'éigean dó Styles a fhágáil agus an páipéar fós istigh ann." Leath sé a lámha. "Ní raibh a fhios ag Iníon Howard fiú go raibh an litir ann — níor inis Inglethorp di é riamh. Agus an bheirt acu, ag coimeád a gcluiche de naimhdeas le chéile, ní fhéadfaidís bualadh le chéile nó cumarsáid a dhéanamh go dtí go mbeadh an triail thart."
Bhí Hastings ina thost ar feadh nóiméid. "Cathain a thosaigh tú ag amhras faoi Iníon Howard?"
"Ag an gcróinéireacht. Bhí sí ag insint bréige faoin litir a fuair sí ó Bean Inglethorp. Léigh an dáta ar bharr na litreach an seachtú lá déag de Iúil. Ach dá scrúdófá go cúramach í, feicfeá gur cuireadh an figiúr a haon isteach roimh an seacht — athraíodh an seachtú go dtí an seachtú lá déag. Bhí an fhíor-litir curtha i bhfolach aici agus litir bhréige níos luaithe ina háit."
"Thug tú dhá chúis dom uair amháin nach bhféadfadh sí an choir a dhéanamh."
"Agus seasaim leo. Ní fhéadfadh sí é a dhéanamh ina haonar. Ach níl aon rud sna cúiseanna sin a dhíbir comhpháirtí." Tháinig glór níos tromchúisí ar Poirot. "Rinne siad a socrú i bhfad sular tháinig mé go Styles. Phósfadh seisean Bean Inglethorp, chuirfeadh sé ina luí uirthi a cuid airgid a fhágáil aige, agus mharódh siad í. Nuair a tháinig Iníon Howard ar cuairt — gan amhras ar bith uirthi — chuir sí an strychnine agus na gloiní i seomra John i bhfolach agus chuir sí an féasóg bhréige san áiléar, réidh le fáil nuair a thiocfadh an t-am. Ba chluiche a naimhdeas mór le hInglethorp ag clúdach an mhalairt."
"Cén fáth John agus ní Lawrence?"
"Tháinig an fhianaise a bhí ag díriú ar Lawrence as timpiste amháin. Caithfidh gur mí-áidh dóibh a bhí ann."
"Lawrence," arsa Hastings, agus stop sé. "Bhí cuma chomh breoite air an oíche sin. Níor thuig mé riamh é."
"Cheap sé go raibh Cynthia ciontach." Dúirt Poirot go simplí é. "Bhí fianaise fíor ag díriú uirthi siúd — na púdair bhromíde a d'ullmhaigh sí, agus cuntas Dorcas ar a cumas feisteas fir a chaitheamh." Nuair a tháinig Lawrence isteach i seomra a mháthar an oíche sin agus d'fhéach thar do ghualainn, chonaic sé nach raibh an doras chuig seomra Cynthia glasáilte. Dúirt sé le gach duine go raibh sé glasáilte. Bhí sé ag insint bréige chun í a chosaint."
"Ach dúirt Cynthia liom nach maith le Lawrence í."
"Ní insíonn sin ach go raibh sé tábhachtach di go bhfacthas di go raibh. Chonaic sé í ag gáire le John, agus shíl sé go raibh grá aici dá dheartháir, agus bhain sé sin croí as. Nuair a fuarthas a mháthair nimhithe, bhí eagla air faoi rud a rinne Cynthia. Bhris sé an cupán caife faoina chois chun cosc a chur ar a bhfuil ann a thástáil. D'áitigh sé go bhfuair sí bás go nádúrtha. Nuair a luaigh mé cupán caife breise, thuig sé láithreach go nglanfadh é sin í — agus bhí an ceart aige."
"Agus focail dheiridh Bean Inglethorp?"
"Cúiseamh. Bhí sí ag ainmniú a fir chéile."
Lúb Hastings ar ais ina chathaoir agus lig sé osna fhada. "Bhuel. Tháinig deireadh maith leis an scéal go léir, sílim. John agus Mary le chéile arís."
"An athmhuintearas sin," arsa Poirot le sásamh, "is é mo chuid oibre féin é."
"Do chuid oibre?"
"Bhí grá ag John di i gcónaí. Tháinig grá uirthi siúd dó. Ach tá bród ar an mbeirt acu, agus bhí siad ag dul ó chéile — a ghealltanas le Bean Raikes, a tráthnónta le Bauerstein, an dá cheann ina gcomharthaí den achar céanna eatarthu. Ar lá gabháil John, fuair tú mé ag suí go han-chiúin, b'fhéidir go gcuimhníonn tú, mar nach bhféadfainn m'intinn a shocrú. Bhí mé ag cinneadh an gclárófainn é láithreach. D'fhéadfainn é sin a dhéanamh, fiú an uair sin, cé go gcaillfeadh sé sin na fíorchiontóirí go hiomlán. Roghnaigh mé an triail a ligean ar aghaidh." D'fhéach sé ar Hastings. "Ní fhéadfadh ach an contúirt chomhroinnte sin beirt daoine chomh bródúil sin a thabhairt ar ais le chéile. Ríomh mé go raibh sé fiú an baol."
Smaoinigh Hastings air: Mary bán ar an tolg, an clog ón mbun, Poirot ag oscailt an dorais agus é ag rá go ciúin, *Sea, a bhean uasail, thug mé ar ais chugat é,* agus John ag tabhairt a mhná ina ghéaga.
"Is fear aisteach thú, a Poirot," ar sé sa deireadh.
Osclaíodh doras an leabharlainne. Tháinig Cynthia isteach, d'fhéach ó dhuine go duine acu, ansin chuaigh sí trasna an tseomra agus phóg sí an bheirt acu ar an leiceann.
"A dhaoine deasa," ar sí, agus rith sí amach arís.
Chaoch Hastings. "Cad ar domhan—"
"Fuair sí amach," arsa Poirot go lách, "nach bhfuil Lawrence chomh beag grá di agus a shíl sí."
Dar le comhartha, shiúil Lawrence thar an doras oscailte. Ghlaodh Poirot comhghairdeas air. Chuaigh Lawrence an-dearg, gháir sé go leathan, agus choinnigh sé ag siúl.
Lig Hastings osna. "Dhá bhean iontach sa teach seo, a Poirot, agus ceachtar acu ní liom."
D'éirigh Poirot agus dhírigh sé a veist go cúramach. "Ná bí is aon lagmhisneach ort, a chara. B'fhéidir go n-oibreoimid le chéile arís, tusa agus mise — agus b'fhéidir an chéad uair eile go mbeidh rudaí difriúil."