Leag sé uaidh a *Magic of the Egyptians and Chaldeans* agus d'fhéach sé anonn orm le hais áthais éigin. Thapaigh mé an deis.
"A Poirot," arsa mise, "is é atá de dhíth ort ná athrú aeir."
D'ardaigh sé a mhalaí.
"Fuair mé beagán airgid le déanaí," a lean mé, "agus tá sé i gceist agam deireadh seachtaine a chaitheamh ag an Grand Metropolitan i Brighton. Ba mhaith liom go dtiocfá liom mar aoi."
Rinne Poirot miongháire mór. "A Hastings, tá croí maith ionat."
Ní raibh mé cinnte cén fáth ar chuir sé sin iontas air, ach ghabh mé buíochas leis agus níor dhúirt mé a thuilleadh.
---
Bhí an Grand Metropolitan gach rud ar mhian duine é a bheith: mór, foireann ar fheabhas ann, agus costasach ar bhealach a mhothaigh tuillte. Ag am dinnéir Dé Sathairn, tarraingíodh m'aird ar bhean throm ag bord in aice láimhe, í clúdaithe le seoda ó bhráid go rosta.
"Sin," a dúirt mé le Poirot go ciúin, "Bean Uí Opalsen. Is bróicéir stoic é a fear céile, ró-rathúil de réir gach cuntais."
Bhreathnaigh Poirot uirthi go fiosrach. "Tá dúil aici ina cuid seoda."
"An féidir milleán a chur uirthi?"
Tar éis an dinnéir bhuail muid le muintir Opalsen sa seomra suí, agus threoraigh comhrá éasca sinn chuig caife le chéile. Fear leathan, díreach ab ea Mr. Opalsen, a labhair faoi airgead le firinne shona duine a bhfuil neart de aige. Bean shantach, chainteach ab ea a bhean chéile, agus bhí sí sásta go raibh meas soiléir ag Poirot ar a cuid seoda.
"Tá cion mór agam air," ar sise, ag baint lena hemeraldaí ag a bráid. "Ceannaíonn Edward rud éigin nua dom gach uair a bhíonn an gnó ag dul go maith. Nach ndéanann, a stór?"
Rinne Mr. Opalsen miongháire. "Is infheistíocht níos fearr é ná an chuid is mó."
D'inis Poirot di, le mórchúram, stair bailiúchán seoda ríoga áirithe, gan ainmneacha ná tíortha a lua go beacht. D'éist Bean Uí Opalsen léi agus a súile ag lonrú.
"Tá rud sách galánta agam féin,” ar sise. “Mo mhuince péarla. Ceann de na cinn is fearr i Sasana, a deirtear. Tá stair aici féin freisin.” Sheas sí. “Rachaidh mé á fáil. Caithfidh sibh í a fheiceáil.”
D'fhéach Mr. Opalsen uirthi ag imeacht, ansin chrom sé chun tosaigh. “Chosain sí fortún dom,” a dúirt sé go cairdiúil. “Ach tá an ceart aici, coinníonn péarlaí den chaighdeán sin a luach. Agus, eadrainn féin, tá airgead sa Chathair níos gaiste ná mar a shíleann daoine faoi láthair.”
Sula bhféadfadh sé a thuilleadh a rá, tháinig buachaill leabhair le nóta. Léigh Opalsen é, ghabh sé leithscéal go tapa, agus d'imigh sé. D'fhan muid. Níor fhill ceachtar acu.
Bhí Poirot ag faire ar an seomra, agus leag sé síos a chupán caife.
“Tá rud éigin tar éis titim amach, a Hastings.”
“Cad atá i gceist agat?”
“Tá bainisteoir an óstáin imithe suas staighre níos gasta ná mar is gnách leis. Níl an buachaill ardaitheora ag tabhairt aire dá dhoras. Tá an bheirt fhreastalaí in aice leis an mballa fada ag cogarnach.” Chlaon sé a cheann i dtreo an dorais. “Agus anois na póilíní.”
Bhí beirt oifigeach éidithe tagtha isteach an doras tosaigh agus á dtreorú i dtreo an staighre. Laistigh de dheich nóiméad, tháinig buachaill leabhair chugainn le teachtaireacht ó mhuintir Opalsen ag fiafraí an mbeadh Monsieur Poirot sásta teacht suas staighre.
---
Radharc uafásach a bhí sa seomra codlata a bhí ag Bean Uí Opalsen. Shuigh sí i gcathaoir uilleach, a haghaidh clúdaithe le púdar agus strócaí deor uirthi. Bhí Mr. Opalsen ag siúl anonn is anall ar an gcairpéad. Sheas beirt oifigeach póilíneachta in aice leis an mbord maisiúcháin. Bhí seirbhíseach an óstáin ag seasamh in aice leis an tine agus cuma scanraithe uirthi. Sa chúinne, bhí Célestine, cailín aimsire Francach Bhean Uí Opalsen, ag caoineadh isteach ina ciarsúr le fuinneamh mór.
Shín Bean Uí Opalsen a dá lámh chuig Poirot. “Monsieur Poirot. Airím gur chuir an cinniúint féin chugam anocht thú. Caithfidh tú mo phéarlaí a aimsiú.”
“Bí socair, a Bhean Uasal,” arsa Poirot. “Déanfaidh mé gach rud is féidir.” D'fhéach sé ar an gcigire. “Níl aon agóid agat?”
Dhírigh an cigire, fear soladach darbh ainm Barnes, a ghuaillí. “Aon agóid ar bith, a dhuine uasail, más sásta é Mr. Opalsen.”
Chlaon Opalsen a cheann go gairid. “Lean ar aghaidh.”
D'éirigh le Bean Uí Opalsen socrú síos go leor chun a scéal a insint. Bhí sí tar éis dul suas staighre roimh an dinnéar, ar sise, an tarraiceán íochtair ar dheis dá bord maisiúcháin a oscailt, an cás seoda a bhaint amach, agus é a oscailt leis an eochair a bhí á caitheamh aici ar shlabhra timpeall a muiníl. Bhí sí tar éis smaoineamh ar na péarlaí a chaitheamh an oíche sin, ach roghnaigh sí a hemeraldaí ina áit. Bhí sí tar éis an cás a ghlasáil arís, é a chur ar ais sa tarraiceán, agus dul síos staighre. Nuair a tháinig sí suas anois chun an mhuince a fháil do Monsieur Poirot, bhí an cás ann agus d'oscail an eochair go foirfe é, ach bhí na péarlaí imithe.
“Tá an glas simplí go leor,” arsa an Cigire Barnes. “D'fhéadfadh eochair dhúblach é a oscailt gan stró. Tháinig an gadaí isteach fad is a bhí sibh ag dinnéar, d'oscail sé an tarraiceán, d'úsáid sé an eochair dhúblach, agus thug sé leis an muince.”
“Ach bhí Célestine sa seomra,” arsa Bean Uí Opalsen.
“An t-am ar fad?” arsa an cigire.
Dhírigh Célestine í féin suas, deorach ach feargach. “Bhí mé anseo an tráthnóna ar fad, monsieur. Níor imigh mé. Ach amháin—” Stad sí.
“Ach amháin?” arsa an cigire.
“Chuaigh mé isteach i seomra na cailín aimsire. Dhá uair. Uair amháin chun snáithe cadáis a fháil, agus uair eile chun mo shiosúr a fháil. An dá uair ní raibh mé imithe ach nóiméad. Nóiméad, ní níos mó.” Dhírigh sí a méar ar an seirbhíseach óstáin. “Agus bhí sise anseo. Bhí sí anseo an dá uair.”
“Níor bhain mé le rud ar bith,” arsa an seirbhíseach, a haghaidh dearg. “Níor chuaigh mé in aice leis an mbord maisiúcháin sin riamh.”
Chuir an Cigire Barnes fios ar chuardaitheoir baineann. Cuardaíodh an seirbhíseach óstáin ar dtús. Ní bhfuarthas aon rud. Cuardaíodh Célestine ina dhiaidh sin, agus í ag agóid go drámata. Ní bhfuarthas aon rud uirthi ach oiread.
Fad is a bhí sé sin ar siúl, ghluais Poirot go ciúin timpeall an tseomra. Thriail sé murlán an dorais idirchónaidh a bhí nasctha leis an seomra codlata in aice láimhe. Bhí sé bolta. Scrúdaigh sé an bolta go géar, ansin chuaigh sé chuig an bhfuinneog agus dheimhnigh sé nach raibh balcóin lasmuigh. D'iompaigh sé chuig Célestine.
“An ndéanfaidh tú an cineáltas dom, a Iníon, do dhá thuras isteach sa seomra in aice láimhe a dhéanamh arís, díreach mar a rinne tú iad?”
D'fhéach Célestine ar an gcigire, a chlaon a cheann. Chuaigh sí isteach sa seomrán beag. D'fhéach mé ar bhéal Poirot ag bogadh go ciúin. D'fhill sí. Dhá shoicind déag. Chuaigh sí arís chun an siosúr a fháil. Cúig shoicind déag.
“Ní raibh níos mó ama ag an ngadaí ná sin,” arsa Poirot, leath leis féin.
Níor chorraigh an cigire. Bhí sé beartaithe aige, ar seisean, Célestine a thabhairt chuig an stáisiún, mar go gcaithfí na péarlaí a bheith i bhfolach áit éigin sa seomra. Leanfaí ar aghaidh leis an gcuardach.
“Nóiméad amháin,” arsa Poirot. “A Hastings, d'uaireadóir, le do thoil.”
Thóg mé amach é. Chuaigh Poirot chuig an mbord maisiúcháin, d'oscail sé an tarraiceán íochtair ar dheis, thóg sé amach an cás seoda, d'oscail sé é le heochair Bhean Uí Opalsen, bhain sé bróiste as, chuir sé ar ais é, ghlasáil sé an cás arís, agus chuir sé ar ais sa tarraiceán é.
“Cé chomh fada?” a d'fhiafraigh sé díom.
“Sé shoicind is dhá scór.”
“Sé shoicind is dhá scór,” a d'athdhearbhaigh Poirot. D'fhéach sé ar an gcigire. “Feiceann tú an deacracht. Ní raibh sé shoicind is dhá scór ag an seirbhíseach óstáin. Ní raibh aici ach dhá shoicind déag. Ní raibh aici ach cúig shoicind déag. Ní fhéadfadh sí é a dhéanamh.”
Smaoinigh an Cigire Barnes air seo, ansin dúirt sé go bhféadfaí na péarlaí a aimsiú sa chuardach, agus chuaigh sé isteach i seomra na cailín aimsire lena chonstábla.
D'iompaigh Poirot chuig Opalsen. “Bhí an mhuince árachaithe, a dhuine uasail?”
“Bhí. Go trom.”
“Ar ndóigh ní fhéadfadh aon airgead í a chur ina hionad,” arsa Bean Uí Opalsen go láidir.
D'fhan muid. Ansin tháinig an Cigire Barnes ar ais sa doras, agus a chuma athraithe go hiomlán. Ina lámh, ardaithe le go bhfeicfeadh gach duine é, bhí muince péarla.
“Sna sprionga tocht,” a dúirt sé. Fillte i stoca síoda.”
Lig Bean Uí Opalsen scread aisti agus tháinig sí chun tosaigh, a lámha brúite le chéile. “Mo phéarlaí! Ó, mo phéarlaí!”
Chéim Poirot chun tosaigh agus scrúdaigh sé an mhuince i lámha an chigire. Bhí a scrúdú gearr. Dhírigh sé é féin agus thug sé ar ais gan focal í.
Dúirt an cigire go mbeadh air í a choinneáil mar fhianaise. Bean Uí Opalsen, fós deorach le faoiseamh, dúirt sí go raibh áthas uirthi go mbeadh sí i lámha slána. Rug Poirot ar mo shúil agus bhog sé i dtreo an dorais.
---
Sa dorchla, in ionad casadh i dtreo ár seomraí, stop Poirot. “Ba mhaith liom an seomra in aice láimhe a fheiceáil.” “Tá an cás críochnaithe, cinnte,” a dúirt mé. “Ní hea, a Hastings. Níl an cás críochnaithe go dtí go bhfaighidh muid amach cé a ghoid na péarlaí i ndáiríre.” “Rinne an seirbhíseach óstáin é. Bhí an mhuince ina tocht.” “Is bréagach í an mhuince a fuarthas sa tocht,” arsa Poirot. Stán mé air. “Níl a fhios ag an gcigire tada faoi phéarlaí,” a dúirt sé go socair. “Beidh trioblóid go luath. Ach codlóidh Bean Uí Opalsen níos fearr anocht má chreideann sí go bhfuil a muince slán, agus mar sin fágfaimid rudaí mar atá siad go maidin.” Stad sé. “Chomh maith leis sin, tá sé fíor go mb'fhéidir gur tharla an ghoid cheart tamall ó shin. B'fhéidir gurbh iad na péarlaí a chuir Bean Uí Opalsen sa chás sin an tráthnóna seo an bréagach cheana féin.” Bhí an seomra in aice láimhe folamh agus é folamh le roinnt laethanta, dorcha, deannachúil, an troscán lom. Chuaigh Poirot go díreach chuig bord beag in aice leis an bhfuinneog. Chrom sé os a chionn agus d'fhéach sé air go cúramach gan é a bhaint. Ar an dromchla deannachúil bhí marc glan dronuilleogach. “Cuireadh rud éigin síos anseo,” a dúirt mé. “Cás seoda, sílim,” arsa Poirot. “De mhéid faoi leith.” Sheiceáil sé an doras idirchónaidh. Bhí sé bolta ar an taobh seo. Tharraing sé siar an bolta, d'oscail sé an doras orlach, agus dhún sé arís é. “Anois,” a dúirt sé, “aimsímis an seirbhíseach óstáin.”
Aimsigh muid í ag ceann eile an dorchla i seomra na seirbhíseach, ag insint a scéil do bheirt chomhghleacaithe báúla. Ghabh Poirot leithscéal as an gcur isteach agus d'iarr sé uirthi seomra Mr. Opalsen a oscailt trasna an halla. Rinne sí amhlaidh. Istigh, thóg Poirot as a phóca cárta bán gléasta. Thaispeáin sé di é. “An bhfaca tú aon rud den chineál seo i measc earraí Mr. Opalsen? Aon chárta den ábhar seo?” D'fhéach sí air agus chroith sí a ceann. “Ní fhaca, a dhuine uasail. B'fhearr an vailéad a fhios.” Ghabh Poirot buíochas léi. Nuair a bhí sí imithe, dhoirt sé an ciseán dramhpháipéir amach ar an urlár agus chuardaigh sé a raibh ann go córasach. Ansin bhuail sé an clog. Tháinig an vailéad go tapa, fear tanaí néata. Thaispeáin Poirot an cárta dó. “Ar chuir tú aon rud mar seo i measc earraí Mr. Opalsen?” Scrúdaigh an vailéad é. “Ní fhaca, a dhuine uasail. Tá mé cinnte nach bhfaca.” “Go raibh maith agat. Sin uile.” Agus coiscéimeanna an vailéid ag imeacht síos an dorchla, sheas Poirot ag féachaint ar rud ar bith go háirithe. “Bhí an mhuince,” a dúirt sé go socair, “árachaithe go trom.” Bhain sé de a chóta, agus agus é á thabhairt dom, dhírigh sé ar an muinchille. Bhí púdar bán éadrom le feiceáil ar an gcufa. “Fuair mé sin nuair a rith mé mo mhéar feadh taobh istigh an tarraiceáin,” a dúirt sé. “Cailc Francach, a Hastings. Úsáideann adhmadóirí í chun go sleamhnódh tarraiceáin adhmaid go réidh agus go ciúin. Chuir duine éigin ar an tarraiceán sin le déanaí é. Caithfidh mé dul go Londain anocht.” “Anocht? Cén fáth?” “Chun a dhearbhú a bhfuil creidiúna agam cheana féin.” Thóg sé an cárta gléasta as a phóca agus d'ardaigh sé é. “Rith mé é seo feadh an tarraiceáin sula bhfágamar seomra Bean Uí Opalsen. Ní liomsa na rianta méar atá ar an gcárta seo.”
Chaith mé an Domhnach go pléisiúrtha go leor, ag siúl feadh na trá agus ag lón liom féin. Nuair a d'fhill mé ar an óstán go déanach tráthnóna, d'aimsigh mé Poirot sa seomra suí le muintir Opalsen, an triúr acu ag breathnú sásta go leor leis an saol. “Suigh síos, a Hastings,” arsa Poirot. “Bhí mé ag insint do Mr. agus Bean Uí Opalsen conas a rinneadh é.” Bhí péarlaí Bhean Uí Opalsen timpeall a muiníl, na cinn fhíre, thuig mé. Bhí cuma ar Mr. Opalsen mar dhuine a bhfuair scanradh mór agus a tháinig slán tríd. “An seirbhíseach óstáin agus an vailéad,” arsa Poirot. “Gabhadh an bheirt acu, le cabhair ó mo dhea-chara an Cigire Japp ó Scotland Yard, a tháinig anuas ó Londain ar maidin.”
---
---
Mhínigh sé é go soiléir. Bhí an seirbhíseach óstáin tar éis cailc Francach a chur ar an tarraiceán ionas go bhféadfaí é a oscailt agus a dhúnadh gan aon fhuaim. Nuair a chuaigh Célestine isteach sa seomra in aice láimhe chun a snáithe cadáis a fháil, d'oscail an seirbhíseach óstáin an tarraiceán, thóg sí amach an cás seoda, tharraing sí siar an bolta ar an doras idirchónaidh, agus chuir sí an cás tríd chuig an vailéad, a bhí ag fanacht sa seomra folamh le heochair dhúblach. D'oscail seisean an cás, bhain sé an mhuince fhíor as, agus d'fhan sé. Nuair a d'fhág Célestine an seomra an dara huair, cuireadh an cás ar ais, glasáladh arís é, agus cuireadh ar ais sa tarraiceán é. Níor úsáid an oibríocht iomlán ach seacht soicind is fiche ar a mhéad. Bhí an mhuince bhréagach, a bhí ullmhaithe roimh ré acu, curtha i bhfolach i dtocht Célestine an mhaidin sin chun amhras a chur uirthi.
“Ach conas a bhí a fhios agat gur bréagach an mhuince a fuarthas?” a d'fhiafraigh mé.
“An meáchan, an loinnir, an teocht,” arsa Poirot. “Níl péarlaí fíora díreach cosúil le rud ar bith eile. Ach ba thábhachtaí fós an deannach sa seomra folamh. Rinne siad dearmad an bord a ghlanadh. Bhí an cás seoda ansin fada go leor chun a chruth a fhágáil go foirfe, agus d'inis sé sin gach rud dom.”
“Agus an cárta?” a dúirt mé.
“Thug mé na rianta méar air chuig Scotland Yard aréir. D'aithin Japp iad láithreach, beirt ghadaí aitheanta a d'oibrigh le chéile cheana. Bhí sé sách maith teacht go Brighton ar maidin, agus fuarthas an mhuince fhíor i seomra an vailéid.”
Bhain Bean Uí Opalsen lena péarlaí agus níor dhúirt sí tada. Chroith a fear céile lámh Poirot ar feadh tamaill mhaith.
Níos déanaí, agus muid ag dul suas chun athrú don dinnéar, bhí Poirot in ardghiúmar.
“Glacfaidh Japp agus an cigire áitiúil an chreidiúint, ar ndóigh,” a dúirt sé. Bíonn siad i gcónaí. Ach thug Mr. Opalsen seic dom, agus faighim mé féin ag machnamh gur óstán an-chompordach é an Grand Metropolitan.”
D'fhéach sé orm. “An deireadh seachtaine seo chugainn, mon ami, caithfidh muid filleadh. An turas seo mar aíonna dom féin.”