Bhí an Dochtúir Hawker ina fhear compordach - dochtúir ginearálta den sean-scoil, leathan tríd na guaillí. Tháinig sé ar cuairt an tráthnóna sin i dtús mhí an Mheithimh chun labhairt lena chomharsana, agus bhí siad ag argóint go suaimhneach faoi thurcaibheanna nuair a d'oscail an doras. Tháinig a bhean tí, an Bhean Rider, isteach. Bhí a haghaidh dearg agus bhí a lámha ag crith.
"A Dhochtúir," ar sise. "Bhí glao teileafóin agat. Fear a bhí ann - Eachtranach, ceapaim - agus dúirt sé, 'Cabhair. A Dhochtúir - cabhair. Mharaigh siad mé.' Ansin bhí ciúnas ann ar feadh nóiméid, agus ansin chuala mé cogar. Shíl mé gur chuala mé 'Foscatini' agus 'Regent's Court.'"
Sheas an Dochtúir Hawker ar a chosa láithreach. "Foscatini. An Cunta Foscatini - othar liomsa é. Tá sé ina chónaí ag Regent's Court." Chas sé chun a chóta a thógáil. "Caithfimid dul ann anois."
"Caithfimid," arsa Poirot, ag éirí as a chathaoir. "Is é an focal ceart é. A Hastings, tacsaí, le do thoil."
---
Bhí Regent's Court ina bhloc nua árasán in aice le Bóthar Naomh Eoin na Coille. D'fhéach fear an ardaitheora orthu le mearbhall. "Timpiste, a dhuine uasail? Níor chuala mé aon rud. Tá beirt fhear eachtrannach ag ithe le Cunta Foscatini anocht. D'imigh a ghiolla Graves thart ar leathuair an chloig ó shin."
Ar an dara hurlár, bhruigh siad cloigín Árasán a haon déag. Bhruigh siad arís é. Bhuail siad ar an doras. Bhí an pasáiste ciúin.
"Eochair athshlán," arsa an Dochtúir Hawker. "Agus ba cheart do dhuine éigin na gardaí a fháil."
Tháinig bainisteoir an fhoirgnimh aníos leis an eochair agus le haghaidh imníoch. Lig sé isteach iad.
Bhí an bord sa seomra bia leagtha do thriúr, agus bhí sé soiléir gur ith triúr ann. Bhí na cathaoireacha brúite siar ar uillinneacha difriúla, mar a bhíonn tar éis béile. Ach ní raibh an Cunta Foscatini ag an mbord. Bhí sé ina shuí ar chlaonadh ag an deasc scríbhneoireachta sa chúinne, a cheann tite ar aghaidh, agus dealbhán marmair ina luí ar an urlár in aice leis, a bhun dorcha le fuil.
Chuaigh an Dochtúir Hawker chuige go tapa, scrúdaigh sé é, agus sheas sé díreach. "Buaileadh é ón gcúl. Bhí an bás beagnach láithreach." Stop sé. "Tá iontas orm gur éirigh leis an teileafón a bhaint amach ar chor ar bith."
Chuardaigh siad an t-árasán. Bhí na seomraí folamh.
Ní dheachaigh Poirot ag cuardach. D'fhan sé ag bord an tseomra bia agus scrúdaigh sé é go cúramach.
"Cad é atá tú ag lorg?" d'fhiafraigh Hastings. "An botún," arsa Poirot. "Déanann gach coirpeach botún amháin."
Bhí babhla rósanna ar an mbord. Trí phláta milseog, gan bia orthu. Trí chupán caife - dhá cheann le caife dubh, ceann amháin le bainne - iad uile úsáidte. Deocánta póirt, leath lán fós. Sa luaithreadán: toitín mór amháin, dhá thoitín bheaga, iad uile caite. Ar an mbord: bosca toitíní móra oscailte agus bosca toitíní beaga oscailte.
Chas Poirot ar an mbainisteoir. "An tseirbhís bhia seo - mínigh dom é, le do thoil."
Mhínigh an bainisteoir é le bród soiléir. Bhí cistin ag barr an fhoirgnimh. Chuir na háitritheoirí a n-orduithe ar an teileafón; tháinig an bia anuas ar ardaitheoir seirbhíse, cúrsa ar chúrsa. Chuaigh an gréithe salacha ar ais suas an bealach céanna.
"Go hiontach," arsa Poirot. "Tóg mé go dtí an cistin."
Sa chistin thuas staighre, dhearbhaigh oibrí in aprun bán an méid a bhí de dhíth orthu. Tháinig an t-ordú ó Árasán a haon déag thart ar a hocht a chlog: anraith julienne, filléad leice, tournedos mairteola, soufflé ríse, do thriúr. Bhí na pláití nite cheana féin. Ach dúirt sí go ndeachaigh an soufflé ar ais beagnach gan ithe.
"Tá sin go foirfe," arsa Poirot.
Ar an mbealach síos san ardaitheoir, dúirt sé beagnach leis féin: "Táimid ag déileáil le fear modhúil. Agus tabhair faoi deara - d'éirigh le Foscatini, tar éis buille marfach a fháil, glao a chur ar chabhair, agus ainmnigh sé an duine a bhí freagrach. Ach chomh maith leis sin, sular chaill sé a mheabhair, chuir sé an glacadóir teileafóin ar ais ina áit. Sin gnímh fhir an-néata."
D'fhéach Hastings air. "An gceapann tú nach é an buille ar an gceann ba chúis leis an mbás?" "Ceapaim," arsa Poirot go cúramach, "go bhféadfadh sé go raibh sé beartaithe amhlaidh a bheith ann." Níor dhúirt sé aon rud eile.
Tháinig an cigire áitiúil, fear praiticiúil a thaithnigh leis na fíricí a bheith soiléir. Beagán ina dhiaidh, tháinig Graves - giolla an Chunta - ag rith isteach ón tsráid, a hata ina lámha agus an-bhuairt air.
---
D'inis sé don chigire an méid a bhí ar eolas aige. An mhaidin roimhe sin, tháinig beirt Iodálach chun cuairt a thabhairt ar a mháistir: fear thart ar daichead bliain d'aois, a thug Signor Ascanio mar ainm air féin, agus fear óg thart ar ceithre bliana fichead. Chuir an Cunta Graves ar theachtaireacht, ach bhí Graves mall ag imeacht agus chuala sé píosaí den chomhrá tríd an doras. Bhí sé soiléir go raibh cumhacht éigin ag Ascanio ar an gCunta agus go raibh airgead i gceist. Ní raibh an cruinniú cairdiúil. Sular imigh Graves, chuala sé an Cunta ag tabhairt cuireadh don bheirt fhear chun béile a ithe leis an tráthnóna dar gcionn ar a hocht, chun leanúint den chomhrá.
Tháinig siad in am an tráthnóna sin. Le linn an bhéile - bhí Graves ag freastal orthu - labhair siad faoi pholaitíocht agus faoin amharclann agus faoin aimsir in Éirinn. Nuair a thug Graves an port agus an caife, dúirt an Cunta leis go bhféadfadh sé an chuid eile den tráthnóna a thógáil saor. D'imigh Graves thart ar leathuair tar éis a hocht agus chuaigh sé go dtí Halla Ceoil Metropolitan le cara leis.
Chroith an cigire a cheann agus ansin scrúdaigh sé an deasc scríbhneoireachta. Bhí clog beag ar an urlár in aice le corp an Chunta, titim ón deasc nuair a thit a lámh. Stop sé ag ocht a chlog agus seacht nóiméad is daichead - an t-am céanna ar ghlac an Bhean Rider leis an nglao.
I gcás-leabhar an Chunta, fuair an cigire é: Signor Ascanio, an Grosvenor Hotel. Shín sé a lámh chun an teileafóin.
Bhí Ascanio sa teach ósta, arsa an bainisteoir, agus bhí sé ar tí imeacht ar an traein bád.
Dhún an cigire a leabhar nótaí go sásta. "Vendetta Iodálach," ar seisean. "Soiléir go leor."
Agus iad ag imeacht amach sa phasáiste, chuir an Dochtúir Hawker air a hata. Stop Poirot in aice leis.
"Tá an scéal faoi na cuirtíní ann, ar ndóigh," arsa Poirot go ciúin.
"Cad faoi?"
"Ní raibh siad tarraingthe. Agus bhí an caife an-dubh. Agus níor itheadh mórán den soufflé ríse."
D'fhéach an dochtúir air. "A chara, cad é a bhíonn i gceist agat leis sin?"
"Faoi láthair," arsa Poirot go deas, "b'fhéidir níl aon bhrí leis. A Hastings, tá suim mhór agam a fháil amach an bhfuil alibi ag Signor Ascanio."
---
Bhí na nuachtáin mionchruinn faoi. Gabhadh Ascanio. Shéan sé gach rud - shéan sé go ndeachaigh sé go Regent's Court ar maidin roimh an marú, shéan sé gur ith sé béile ann an tráthnóna sin, shéan sé gur casadh an Cunta Foscatini air riamh. Níorbh fhéidir an fear óg Iodálach a fháil ar chor ar bith.
Ansin, sular tháinig an cás os comhair na cúirte, thug Ambasadóir na hIodáile fianaise. Bhí Signor Ascanio san Ambasáid ó hocht go naoi an tráthnóna sin. Níor imigh sé. Tháinig puzzle simplí an chigire as a chéile, agus scaoileadh Ascanio saor.
---
"Tá cuairteoir á bhfuil mé ag súil leis anois," arsa Poirot le Hastings maidin amháin, le sásamh beag. "Signor Ascanio."
Shtáin Hastings air. "Tiocfaidh sé chugat?"
"Scríobh mé chuige. Mhínigh mé gur chreid mé é a bheith neamhchiontach agus gur theastaigh uaim roinnt ceisteanna a chur air. Léirigh mé freisin, go cúramach, go raibh a fhios agam nach raibh sé iomlán fírinneach sa chúirt, agus cé nach raibh suim agam in imeachtaí dlíthiúla, d'fhéadfadh an preas spéis a ghlacadh i roinnt sonraí."
Tháinig Ascanio ar leathuair tar éis a dó, fear dlúth le súile cúramacha agus cuma air go raibh sé ar a fharaoir amhras. Shuigh sé ar imeall na cathaoireach a thairg Poirot agus d'fhill sé a lámha.
"Thug tú cuairt ar Foscatini ar maidin Dé Máirt," arsa Poirot. Ní ceist a bhí ann.
Níor dhúirt Ascanio aon rud ar feadh nóiméid. Ansin: "Thug."
"Inis dom an chuid eile."
D'inis Ascanio go simplí, i mBéarla maith. Foscatini - ní cunta fíor a bhí ann, mar a tharla, agus ní raibh stair ghlan aige - fuair sé doiciméid áirithe míchompordacha faoi oifigeach sinsearach Iodálach. Tháinig Ascanio go Sasana le rúnaí óg ón Ambasáid, bhuail sé le Foscatini ar maidin, agus d'íoc sé suim mhór i mbancnótaí Iodálacha. Mar mhalairt, thug Foscatini na páipéir dó.
"Ní dheachaigh muid ar ais an tráthnóna sin," arsa Ascanio. "Ní mise, agus ní an fear óg. Caithfidh sé gur chuaigh duine éigin eile ann inár n-áit."
"Agus an t-airgead a híocadh?"
"Ceapaim go ndeachaigh sé. Níor aimsíodh aon airgead san árasán, a dúirt tú."
"Níor aimsíodh aon airgead," d'aontaigh Poirot. D'éirigh sé agus shín sé a lámh. "Creidim tú, a Signor Ascanio. Bhí tú cabhrach. Ní chuirfidh mé isteach ort níos mó."
Nuair a dúnadh an doras, chas Hastings air. "Chuir duine éigin iad féin in ionad na bhfear sin. Ach cé a raibh a dhóthain eolais aige chun é sin a dhéanamh?"
"Duine a chuala an comhrá ar maidin," arsa Poirot. "Duine a raibh ainm Ascanio ar eolas aige, a aois, aois a chompánaigh, cineál an easaontais, agus go raibh béile socraithe ag a hocht a chlog." Shuigh sé síos agus bhrúigh sé a mhéaracha le chéile. "Anois. Ligfidh mé dom na cuirtíní a mhíniú.
"Is mí an Mheithimh é, a Hastings. Ag a hocht a chlog níl an ghrian imithe fós. Ag leathuair tar éis a hocht tá sé ag dul dorcha. Ag cóisir dinnéir, tarraingítear na cuirtíní nuair a thosaíonn an solas ag dul i léig - tá sé nádúrtha, tá sé uathoibríoch. Níor tarraingíodh na cuirtíní ag Árasán a haon déag. Ní raibh aon duine ina suí ag an mbord sin agus an dorchadas ag teacht.
"Ansin: fiacla Foscatini. Chonaic mé iad nuair a scrúdaigh an dochtúir é. An-bhán, coiméadta go cúramach. Fágann caife dubh smál ar na fiacla. Ní ólann fear chomh cúramach sin caife dubh. Ach bhí a chupán úsáidte. Bhí na trí chupán ar fad úsáidte.
"Ní fhaca aon duine beirt chuairteoirí ag teacht isteach. Ní fhaca aon duine beirt chuairteoirí ag imeacht. Chuala fear an ardaitheora gur imigh Graves agus chuala sé ó Graves go raibh aíonna ag a mháistir - ach ní fhaca sé na haíonna sin é féin. Bhí an fhianaise iomlán den pháirtí dinnéir sa bhord féin amháin: na gréithe, na pláití, na gloiní."
Bhí Hastings ina staic. "Graves." "Graves." Chroith Poirot a cheann. "Chuala sé go leor ar maidin chun a fháil amach go raibh Ascanio in áit nach bhféadfadh sé a mhíniú go poiblí. An tráthnóna sin, thart ar a hocht, dúirt sé lena mháistir go raibh glao teileafóin aige. Agus Foscatini ag cromadh i dtreo an ghlacadóra, bhuail Graves é ón gcúl leis an dealbhán marmair. Ansin ghlaoigh sé ar an gcistin agus d'ordaigh sé dinnéar do thriúr, sheol sé na cúrsaí suas agus anuas tríd an ardaitheoir seirbhíse, leag sé an bord, salaigh sé na pláití agus na gloiní agus na cupáin, agus d'ith sé an bia é féin chun é a chur de dhroim seoil. D'éirigh leis an anraith, an leic, agus na trí tournedos mairteola. Ach ruaig an soufflé ríse é - ní féidir le duine ach oiread áirithe a ithe. D'ól sé toitín mór amháin agus dhá thoitín bheaga. Bhog sé lámha an chloig bheag go dtí ocht a chlog agus seacht nóiméad is daichead agus leag sé ar an urlár é. Ní dhearna sé dearmad na cuirtíní a tharraingt.
"Ansin d'fhág sé an foirgneamh, ag insint do fhear an ardaitheora go raibh aíonna thuas staighre ag a mháistir. Fuair sé bosca teileafóin poiblí - ní an teileafón in Árasán a haon déag - agus ghlaoigh sé ar an Dochtúir Hawker, ag labhairt in guth a mháistir. Bhí sin ina bheart cróga. Thug sé am báis, agus dhírigh sé an méar i dtreo Ascanio."
"Ach tháinig an glao ó Árasán a haon déag, nach dtiocfadh? Dúirt an Bhean Rider-"
"Dúirt an Bhean Rider gur ghlaoigh guth coimhthíoch ar theach an Dochtúra Hawker. Cheap sí gur tháinig sé ó Árasán a haon déag. Níor smaoinigh aon duine é a fhíorú. Tá sé beartaithe agam an fiosrú sin a dhéanamh an tráthnóna seo." D'éirigh Poirot as a chathaoir. "Tá nóta curtha agam chuig Japp cheana féin."
Cruthaíodh go raibh sé ceart. Cuireadh an glao ó bhosca teileafóin poiblí trí shráid ar shiúl. Bhog an Cigire Japp go tapa nuair a bhí an treo soiléir aige. Gabhadh Graves sular tháinig deireadh na seachtaine.
---
Ghlac Poirot an nuacht le croitheadh beag cinn, mar a dhéanfá nuair a thagann suim amach i gceart.
"Rinne sé beagnach é," arsa Hastings, le rud éigin cosúil le hiontais ina ghlór. "Smaoinigh sé ar bheagnach gach rud."
"Smaoinigh sé ar gach rud a smaoiníonn fear air," arsa Poirot, "nuair a phleanálann sé go tapa agus a ghníomhaíonn sé go cróga agus a bhíonn sé ag brath ar mhearbhall an nóiméid. Níor smaoinigh sé ar mhí an Mheithimh. Níor smaoinigh sé ar fhiacla bána. Níor smaoinigh sé ar shoufflé ríse." Thóg Poirot a chupán caife. "Na rudaí beaga, a Hastings. Is iad na rudaí beaga i gcónaí."