Chaith Hastings an tráthnóna roimhe sin ag teach Gerald Parker, agus an scéal a thug sé abhaile an mhaidin dár gcionn, dar leis féin, bhí sé sách maith.
"Fadhb duitse, Poirot," a dúirt sé, ag socrú é féin ina chathaoir le sástacht fir a chreideann go bhfuil rud éigin fiúntach le rá aige. "Cé go n-admhaím go bhféadfainn í a réiteach cheana féin."
D'inis sé an tráthnóna: árasán Parker, an chaint faoi thithe a lorg, agus an bhean óg darbh ainm Bean Robinson - ard, fionn, gruaig rua uirthi agus súile an-ghorma - a bhí tar éis a lua go réidh go raibh árasán faighte aici féin agus ag a fear céile in Montagu Mansions, gar do Knightsbridge, ar ochtó punt sa bhliain gan aon phréimh agus caoga punt eile don troscán amháin.
"Is beag nár thit Parker as a chathaoir," a dúirt Hastings. "Dúirt sé go raibh sé dodhéanta. Bíonn árasáin in Montagu Mansions i bhfad níos daoire ná sin."
"Agus mar sin féin ghlac sí leis?" a dúirt Poirot.
"Ghlac. Dúirt sí go raibh sé aisteach di féin freisin. Dúirt na gníomhairí - Stosser and Paul - go raibh an t-árasán ar a leabhair le tamall, agus go raibh sé taispeánta do go leor daoine. B'fhéidir go raibh sé tógtha cheana, a dúirt siad. Ach ar an mbealach ann bhuail sí féin agus a fear céile lena cara Elsie Ferguson ar an staighre, agus dúirt sise leo go raibh an t-árasán ligthe. Chuaigh siad suas mar sin féin, fuair siad amach nach raibh sé ligthe in aon chor, thaispeáin an cailín aimsire timpeall dóibh, bhuail siad leis an tionónta, agus rinne siad an margadh láithreach."
"Agus Bean Ferguson?"
"An t-árasán mícheart, is dócha. Chuir Parker an cheist chéanna agus mhol mise an rud céanna. Bhí Bean Robinson sásta go leor leis an míniú sin." Stad Hastings tamall. "Ba mhaith liom dá mbeifeá ann le mo chuid réasúnaíochta a fheiceáil."
Níor léir go raibh Poirot chomh sásta céanna. Chuir sé roinnt ceisteanna faoi chíosanna in Knightsbridge, i Mayfair, i Kensington, agus i gceantair nach raibh chomh faiseanta sin. Ansin chuir sé a chóta agus a hata air agus d'imigh sé amach.
D'fhill sé uair a chloig ina dhiaidh sin agus é go soiléir corraithe, rud a léirigh Poirot trí luas beag a chur lena chuid gluaiseachtaí agus le dealramh áirithe ina shúile.
"Is é an fíorchíos ar árasán in Montagu Mansions," a dúirt sé, ag baint a chóta de go cúramach, "trí chéad caoga punt sa bhliain."
D'fhéach Hastings air le hiontas.
"Trí chéad caoga - ach dúirt sí ochtó."
"Dúirt sí ochtó. Agus fós féin, cuireadh go leor daoine chun an t-árasán seo a fheiceáil, mon ami, agus d'fhan sé folamh i gcónaí. Árasán i Knightsbridge ar ochtó punt sa bhliain, taispeánta do go leor daoine, tógtha ag aon duine. Nach aisteach leat é sin?"
"Nuair a chuireann tú mar sin é..."
"Agus Bean Ferguson, a dúirt leis na Robinsons go raibh an t-árasán tógtha cheana, nuair nach raibh." Shuigh Poirot síos. "Déan cur síos dom ar Bhean Robinson."
"Ard. Fionn. Gruaig rua-órga, súile gorma, craiceann deas. Ní féidir liom mórán a rá faoin bhfear céile - airde ghnáthúil, ní dorcha ná fionn é. Ní raibh iontu ach aitheantaí nua de chuid Parker."
"A céad ainm?"
"Stella."
Rinne Poirot meangadh gáire ag sin, cé nach raibh a fhios ag Hastings cén fáth. "Caithfimid dul go Montagu Mansions," a dúirt sé, "agus roinnt fiosruithe a dhéanamh."
---
Bhí an doirseoir in Montagu Mansions ina fhear daingean, gan deifir air. D'fhiafraigh Poirot de cá fhad a bhí an tUasal agus Bean Robinson ina gcónaí in uimhir a ceathair.
"Sé mhí, a dhuine uasail. Ó Fhéile Mhichíl."
Stán Hastings air. Bhí Bean Robinson tar éis a rá leo ag teach Parker go raibh sí féin agus a fear céile ag bogadh isteach an lá dár gcionn.
"Bean ard?" a dúirt sé. "Fionn, le gruaig órdhearg?"
"Sin í, a dhuine uasail. Sé mhí."
Amuigh ar an gcosán, d'fhéach Poirot ar Hastings le rud éigin a bhí beagnach greannmhar. "An gcreideann tú fós, mon ami, go n-insíonn mná dathúla an fhírinne i gcónaí?"
Níor dhúirt Hastings faic.
Chuaigh Poirot díreach chuig Stosser and Paul agus thóg sé árasán uimhir a hocht ar an gceathrú hurlár - dhá urlár os cionn na Robinsons - ar chíos míosúil de dheich ghine sa tseachtain. Sular imigh siad, d'iompaigh sé chuig Hastings.
"Do rihver," a dúirt sé. "Tabhair leat é."
---
Bhog siad isteach an lá dár gcionn. Domhnach a bhí sa lá ina dhiaidh sin. D'fhág Poirot doras tosaigh a n-árasáin ar leathoscailt agus ghlaoigh sé go ciúin ar Hastings chun faire a dhéanamh thar na ráillí.
Thíos, d'fhág na Robinsons an foirgneamh le chéile - an bhean ard fhionn agus a fear céile nach raibh aon rud sonrach faoi. Leathuair a chloig ina dhiaidh sin, lean an cailín aimsire iad.
"Tá an t-árasán folamh," a dúirt Poirot. Threoraigh sé Hastings chuig an scullery agus an t-ardaitheoir gual. Chuaigh siad síos go dtí an dara hurlár. Ní raibh an doras adhmaid isteach i scullery na Robinsons faoi ghlas. Thóg Poirot uirlisí as póca a chóta agus chaith sé trí nóiméad ag obair ar an mbolta, gan aon rud a rá. Nuair a chríochnaigh sé, d'fhéadfaí an bolta a tharraingt siar ón taobh den ardaitheoir.
"Go maith," a dúirt sé. "Anois téimid ar ais suas."
---
Dé Luain, bhí Poirot amuigh ón maidin go dtí an tráthnóna. Nuair a d'fhill sé, shuigh sé síos agus d'inis sé do Hastings scéal a fuair sé ón gCigire Japp ag Scotland Yard.
Sé mhí roimhe sin, goideadh pleananna cabhlaigh ó roinn rialtais Mheiriceánach. Léirigh na pleananna suíomh na mórchosanta calaidh agus bhí siad fiúntach go mór d'aon chumhacht eachtrach - an tSeapáin go háirithe. Thit an t-amhras ar Iodálach óg darbh ainm Luigi Valdarno, a bhí ag obair sa roinn agus a d'imigh as radharc ag an am céanna leis na páipéir. Fuarthas é dhá lá ina dhiaidh sin ar an East Side i Nua-Eabhrac, lámhachta chun báis. Ní bhfuarthas na pleananna air.
Bhí Valdarno tar éis a bheith ag caidreamh le bean darbh ainm Elsa Hardt, amhránaí ceolchoirme a bhí ina cónaí i Washington le fear a thug sí a deartháir uirthi. D'imigh an bheirt as radharc timpeall am bháis Valdarno. Creideadh gur spiaire idirnáisiúnta an-chumasach í Elsa Hardt, ag obair faoi ainmneacha éagsúla. Bhí Seirbhís Rúnda Mheiriceá, agus iad ag lorg uirthi, ag faire freisin ar Sheapánaigh áirithe i Washington. Bhí duine amháin de na fir sin tar éis imeacht go Sasana le déanaí. Creideadh dá bharr sin go raibh Elsa Hardt i Sasana.
Stad Poirot.
"An cur síos uirthi," a dúirt sé. "Airde cúig troigh a seacht. Súile gorma. Gruaig rua. Craiceann geal. Srón dhíreach. Gan aon rud sainiúil."
Níor dhúirt Hastings faic ar feadh nóiméid. Ansin: "Bean Robinson."
"Go díreach." Lean Poirot ar aghaidh. "Agus ar maidin inniu, bhí fear dorcha, coimhthíoch ag cur ceisteanna faoi na daoine a bhí ina gcónaí in uimhir a ceathair." Sheas sé. "Anocht déanfaimid faire san árasán. Tabhair leat an rihver, Hastings."
---
Ar mheán oíche, chuaigh siad síos arís san ardaitheoir gual, tharraing siad siar an bolta a bhí socraithe ag Poirot, agus chuaigh siad isteach san árasán. Shocraigh siad iad féin sa chistin agus doras an halla ar oscailt. Bhí an t-árasán dorcha agus go hiomlán ciúin.
D'fhan siad.
Tar éis uair a chloig agus fiche nóiméad, chuala Hastings crábadh ag an doras tosaigh.
"Tá duine éigin ag gearradh amach an ghlais," a dúirt Poirot go híseal. "Nuair a thugaim an comhartha, beir air ón gcúl. Beidh scian aige. Bí cúramach."
Ghéill an glas. D'oscail an doras. Shiúil fear isteach sa halla. Nuair a rinne solas a lóchrainn scuabadh trasna an urláir, dúirt Poirot focal amháin.
Léim Hastings air. Bhí greim aige ar lámha an fhir agus Poirot ag caitheamh scaif olla thar a cheann, ag clúdach a bhéil. Bhain Hastings miodóg as lámh an fhir.
Agus an scaif fós ar an bhfear, chrom Poirot lena chluas agus labhair sé go tapa, go ciúin. Tar éis nóiméid, chlaon an fear a cheann.
Bhain Poirot an scaif de. Ní Seapánach a bhí sa bhfear. Iodálach a bhí ann, aghaidh dhorcha air, thart ar thríocha bliain d'aois, cuma air go raibh sé ag taisteal le fada gan mórán codlata.
Gan focal eile a rá san árasán, threoraigh Poirot iad go léir amach agus síos go dtí an tsráid, áit a raibh tacsaí ag fanacht. Thug sé seoladh do St. John's Wood don tiománaí.
---
Bhí an teach beag agus siar ón mbóthar. Bhuail Poirot cnag agus chuir sé an clog ag bualadh go dtí gur oscail fear i róba seomra an doras cúpla orlach agus d'fhiafraigh sé cad a bhí uathu.
D'iompaigh Poirot go tobann ina Fhrancach faoi bhrú. Thit a chuid Béarla as a chéile. Bhí a bhean tinn, a dúirt sé - an-tinn - theastaigh dochtúir uaidh, dúradh leis go raibh dochtúir sa teach seo...
Dúirt an fear nach raibh aon dochtúir ann.
Bhagair Poirot go nglaofadh sé ar na póilíní. Thosaigh sé ag cúlú síos na céimeanna tosaigh, ag caint go hard i gcónaí. Tháinig an fear ina dhiaidh chun stop a chur air, agus bhrúigh Poirot síos na céimeanna é, shiúil sé thairis, agus bhí an triúr acu istigh. Cuireadh an doras faoi ghlas.
Chuir Poirot an tIodálach taobh thiar de na cuirtíní veilbhite troma sa seomra tosaigh. Ansin d'fhan siad.
Tháinig bean ard i láthair sa doras.
Chaith sí kimono scarlóideach, agus a gruaig rua ar strae.
D'fhéach sí ar Poirot agus ar Hastings agus d'fhiafraigh sí cé hiad féin agus cá raibh a fear céile.
"Tá súil agam," a dúirt Poirot go cineálta, "nach mbeidh slaghdán air. Tá sé amuigh ina shlipéirí."
Níor athraigh dreach na mná. "Cé sibhse?"
"Thugamar duine éigin le bualadh leat, mademoiselle. Duine atá tar éis taisteal an-fhada ó Nua-Eabhrac chun na críche seo."
Tháinig an tIodálach amach ó chúl an chuirtín. Bhí rihver Hastings ina lámh aige - bhí Poirot, mar a tháinig chun solais, tar éis é a fhágáil sa tacsaí dó.
Scréach an bhean. D'iompaigh sí chun rith. Bhog Poirot chun an doras a bhlocáil.
Dhírigh an tIodálach an rihver uirthi. "Cé a mharaigh Luigi Valdarno?"
"Poirot -" a dúirt Hastings go géar.
"Bí ciúin," a dúirt Poirot, gan a ghlór a ardú. D'fhéach sé ar an Iodálach. "Ná scaoil go dtabharfaidh mise an focal." D'fhéach sé ar an mbean. "Iníon Elsa Hardt."
Sheas sí go hiomlán socair.
"Tá a fhios agat cad atá uainn," a dúirt Poirot.
D'fhéach sí air ar feadh tamaill fhada. Ansin d'iompaigh sí, thóg sí cat mór veilbhite dubh a bhí ina shuí os cionn an ghutháin ar an mbord taobh, agus shín sí chuige é.
"Tá na pleananna fuaite isteach san líneáil," a dúirt sí.
Thóg Poirot an cat agus bhog sé ón doras.
D'ardaigh an tIodálach an rihver agus scaoil sé.
Chliceáil sé. Faic.
Bhí an bhean imithe cheana féin.
---
"Ní cheadaím riamh gunnaí lódáilte," a dúirt Poirot leis an Iodálach, i nglór a bhí míniú séimh, "a bheith á n-iompar ag daoine nach n-aithním go maith." Lean sé air sula bhféadfadh an fear labhairt. "Agus ná bíodh imní ort faoi Iníon Hardt. Tá an teach faoi fhaire, tosaigh agus cúl. Siúlfaidh sí díreach isteach sna póilíní."
D'fhéach an tIodálach air ar feadh nóiméid, ansin chlaon sé a cheann go gairid agus d'imigh sé.
Shuigh Poirot síos agus mhínigh sé é do Hastings, a bhí fós ina sheasamh i lár an tseomra.
"Thóg Elsa Hardt agus a compánach an t-árasán in Montagu Mansions faoin ainm Robinson. Ansin fuair siad amach go raibh comhghuaillithe Valdarno - an Camorra, nó an Mafia, ní cuma cé acu - tar éis a n-ainm agus a seoladh a fháil. Ach ní fhaca na fir seo riamh iad. Ní raibh a fhios acu cén chuma a bhí ar Elsa Hardt. Mar sin cheap sí féin agus a compánach scéim. Chuir siad an t-árasán ar fáil ar chíos an-íseal. Chuir siad go leor daoine chun é a fheiceáil. Bhí a fhios acu go dtiocfadh, luath nó mall, i measc na lánúineacha óga go léir i Londain a bhí ag lorg árasáin, bean fhionn darbh ainm Bean Robinson. Gheobhadh an dhíoltóir an seoladh, thiocfadh sé chuig an árasán, agus mharódh sé an bhean mhícheart. Agus bheadh Elsa Hardt slán."
Shuigh Hastings síos go mall. "An fíor-Bhean Robinson. An bhean a bhuail mé ag teach Parker."
"Go díreach. An bhean a raibh an cur síos agus an t-ainm ceart aici. Ise a tháinig ar deireadh."
Chuir Poirot an cat veilbhite dubh ar an mbord. "Maidir leis an seoladh in St. John's Wood - chuir mé duine ag leanúint an chéad Bhean Robinson nuair a d'fhág sí Montagu Mansions. Ní raibh sé casta."
Tháinig cnagadh láidir ar an doras tosaigh.
D'oscail Poirot é cúpla orlach agus rinne sé fuaim bheag nach bhféadfadh Hastings a rá ach fuaim cait a bhí ann. Ansin d'oscail sé go hiomlán é.
Bhí an Cigire Japp ina sheasamh ar an gcéim agus fear eile taobh thiar de. D'fhéach Japp thar Poirot isteach sa seomra.
"Fuaireamar an bhean agus an fear a bhí léi," a dúirt Japp. "Ach níl faic orthu. Gan aon earraí goidte."
Thóg Poirot an cat veilbhite dubh agus chuir sé in airde é.
"Bhí an-mheas ag na Sean-Éigipteacha," a dúirt sé, "ar an gcat. Pobal an-chliste. Thuig siad go bhfolaíonn an cat rudaí móra - go bhfaightear, faoi chraiceann bog, rud éigin -" chas sé an cat timpeall ina lámha, "- a bhfuil tábhacht mhór ag baint leis fuaite isteach sa líneáil."
Chuaigh Japp isteach. Lean an fear taobh thiar de é.
"Seo," a dúirt Japp, "An tUasal Burt. Seirbhís Rúnda Stáit Aontaithe Mheiriceá."
Thóg an tUasal Burt an cat ó Poirot. Bhrúigh sé an líneáil lena mhéara, d'aimsigh sé an rud a bhí ann, agus d'fhéach sé suas.
"A Uasail Poirot," a dúirt sé, "tá an-áthas orm bualadh leat."