D'iarr mo chara Poirot orm, agus d'iarr an teaghlach orm freisin, cuntas iomlán a scríobh ar an gcás a thug na nuachtáin 'Cás Styles' air. Tá roinnt scéalta bréagacha ag dul timpeall fós, agus is é an fhírinne an bealach is fearr chun deireadh a chur leo.
Thosaigh mo cheangal leis an gcás ar bhealach simplí. Ghortaíodh mé ag an gCogadh agus cuireadh ar ais go Sasana mé chun leigheas a fháil. Tar éis roinnt míonna i dteach téarnaimh, fuair mé mí saoire breoiteachta. Ní raibh teaghlach agam le filleadh orthu agus ní raibh cairde dlútha agam a bhféadfainn fanacht leo, agus bhí mé ag mothú an-mhíshásta nuair a casadh John Cavendish orm ag mo chlub.
Bhí aithne agam ar John le blianta fada, ach ní raibh aithne mhaith agam air. Bhí sé ard, dathúil, thart ar daichead bliain d'aois, agus chuir sé fáilte mhór romham. Nuair a mhínigh mé mo chás dó, thug sé cuireadh dom láithreach fanacht ag Styles Court, teach a theaghlaigh in Essex. Bhí cuairt tugtha agam ann nuair a bhí mé i m'óige agus bhí cuimhne mhaith agam air. Ghlac mé leis an gcuireadh gan mhoill.
Agus sinn ag ól, d'inis John dom faoin athrú mór a tharla ó bhí mé ann. Phós a mháthair, Bean Uí Inglethorp mar a bhí uirthi anois, arís.
Féachaim go raibh iontas le feiceáil ar m'aghaidh, mar rinne John gáire gearr. "Tá a fhios agam. Tá sí seachtó bliain d'aois ar a laghad."
Alfred Inglethorp an t-ainm a bhí ar an bhfear seo. Tháinig sé go Styles tamall roimhe sin. Dúirt sé gur col ceathrair é le Evelyn Howard, an bhean a d'oibrigh don teaghlach mar chompánach agus mar bhainisteoir. Thóg Bean Uí Inglethorp é mar rúnaí. Trí mhí roimhe sin, d'fhógair sí go raibh siad geallta lena chéile. Bhí Alfred Inglethorp thart ar fiche bliain níos óige ná a bhean chéile nua.
"Tá sé ag iarraidh a cuid airgid," arsa John, go socair, amhail is gur dhúirt sé na focail sin chomh minic sin go raibh siad caite. "Sin an méid. Ach ní éistfidh mo mháthair le focal ar bith ina choinne, agus sin mar atá cúrsaí."
Ní dúirt sé cad é a cheap sé faoi sin, ach bhí a aghaidh soiléir go leor.
---
Trí lá ina dhiaidh sin, thóg mé an traein go Styles St. Mary. Bhuail John liom ag an stáisiún agus thiomáin sé mé amach go dtí an teach. Ar an mbealach, mhínigh sé dom go raibh beannacht ag a mháthair ar ola pheitril ón gcoiste cogaidh agus go raibh beagán acu acu dá bharr. D'inis sé dom faoin teaghlach. Chaith a bhean Mary a maidin ag obair ar an talamh. Bhí John féin ag traenáil le saorántaigh áitiúla gach oíche. Bhí cailín óg darb ainm Cynthia Murdoch, dílleachta a thóg a mháthair faoina cúram, ag obair in ospidéal Cros Dhearg thart ar seacht míle ón teach.
Agus muid ag tiomáint isteach ar bhealach Styles Court, tháinig bean timpeall ó thaobh an tí agus siosúr gairneoireachta ina láimh aici. Bhí sí thart ar daichead bliain d'aois, láidir, le haghaidh mhacánta oscailte agus gruaig ghearr liathdhon. Nuair a labhair sí, bhí a guth an-domhain.
"Hastings." Shín sí a lámh agus chroith sí mo lámh go daingean. "Evelyn Howard. Maith thú as teacht."
Vezeann sí sinn go dtí an faiche, áit a raibh tae leagtha amach faoi chrann mór. Bhí bean ina suí ann cheana féin, agus d'fhéach sí suas agus muid ag teacht.
Bhí Mary Cavendish, bean chéile John, ard agus caol, le súile buí-donn a bhí suntasach go leor. Thug sí tae dom, d'fhiafraigh sí díom faoi m'aistear, agus chuir sí ar mo shuaimhneas gan aon stró. Bhí mé ag smaoineamh, ar bhealach éigin, gur duine den saghas a bhí ann nach furasta a shúile a bhaint di.
Ní raibh muid ag caint i bhfad nuair a tháinig Bean Uí Inglethorp amach ón teach, a fear céile díreach ina diaidh. Bhí sí dathúil, le gruaig bhán agus gluaiseachtaí bríomhara bean a raibh i gcónaí go leor le déanamh aici. Chroith sí mo lámh go teolaí agus dúirt sí go raibh áthas uirthi go raibh mé ann.
Tháinig Alfred Inglethorp ina diaidh go cúramach, amhail is go raibh sé i gcónaí ag faire ar conas a bhreathnaigh sé. Bhí sé ard, le féasóg fhada dhubh agus spéaclaí óir, agus bhí a iompar i leith a mhná chomh ceart sin gur cheap mise ar a laghad gur ag gníomhú a bhí sé. An chéad rud a rinne sé nuair a shuigh sé síos ná a thabhairt faoi deara go mb'fhéidir go raibh adhairtin a mhná fliuch, é a bhaint, agus a cheann féin a chur ina áit. Ghabh Bean Uí Inglethorp buíochas leis. Níor athraigh aghaidh Miss Howard, ach bhí a giall beagán níos déine.
Ní raibh mé sásta leis ar an toirt. Níl mé bródúil as an gcinneadh sin a bheith chomh tapa sin, ach scríobhaim anseo é mar tá sé tábhachtach.
Lean an tae ar aghaidh go sona go leor. Labhair Bean Uí Inglethorp ar feadh tamaill faoi bhazaar a bhí sí ag eagrú don chogadh. Chas Alfred Inglethorp chugam agus d'fhiafraigh sé díom faoi m'obair. Ansin d'fhiafraigh Mary Cavendish díom cad é ba mhaith liom a dhéanamh dáiríre, dá mbeadh rogha agam.
Admhaigh mé, le beagán náire, gur theastaigh uaim i gcónaí a bheith i mo bhleisteoir. Bhí Beilgeach ann a casadh orm roinnt blianta roimhe sin, fear iontach nach raibh cosúil le haon duine eile a casadh orm riamh, agus chuir sé an smaoineamh sin go daingean i mo cheann.
Dúirt Miss Howard go raibh sí tógtha le scéalta bleachtaireachta ach nach raibh sí cinnte go raibh siad cosúil leis an saol fíor. "I gcoir fhíor," arsa sí, "bíonn a fhios ag an teaghlach i gcónaí cé a rinne é. Ní féidir leo é a chruthú, sin an méid."
Ní dúirt aon duine rud ar bith mar fhreagra air sin. Dúirt Mary Cavendish go ndúirt an Dochtúir Bauerstein, dochtúir a bhí ag fanacht sa sráidbhaile, go raibh nimhiú i bhfad níos coitianta ná mar a tuairiscíodh, mar ní raibh eolas maith ag go leor dochtúirí ar na nimheanna níos lú aitheanta.
Dúirt Bean Uí Inglethorp "Más é do thoil é" i nguth teanntásach, agus tháinig deireadh leis an gcomhrá sin.
An nóiméad sin, tháinig Cynthia Murdoch ón ospidéal, fós ina héide, beagán as anáil. Bhí sí óg agus bríomhar, agus shuigh sí síos ar an bhféar in aice le mo chathaoir go héasca. D'inis sí dom go n-oibrigh sí san íoclann, ní mar bhanaltra, mar a mhínigh sí go tapaidh, agus labhair muid go sona ar feadh cúpla nóiméad.
Ansin ghlaoigh Bean Uí Inglethorp uirthi. "Cynthia, a stór, caithfidh na litreacha sin a bheith scríofa roimh an suipéar."
Bhí an focal "stór" séimh. Ní raibh an ton fúithi séimh. D'éirigh Cynthia láithreach agus chuaigh sí isteach sa teach gan gearán. Thuig mé go soiléir an nóiméad sin go raibh sí ag brath ar dheaghnaomh Bean Uí Inglethorp, agus bhí a fhios aicise sin.
D'inis Bean Uí Inglethorp dom ansin go raibh an suipéar ag leathuair tar éis a seacht agus go raibh uaireanta cogaidh ag an teach. Thaispeáin John mo sheomra dom sa sciathán clé.
Ón bhfuinneog, chonaic mé an faiche thíos. Bhí John ag siúl go mall trasna leis an bhfaiche le Cynthia, ag caint go ciúin. Ansin tháinig guth Bean Uí Inglethorp aníos ó áit éigin thíos, ag glaoch ar ainm Cynthia, agus chas Cynthia timpeall agus chuaigh sí ar ais i dtreo an tí.
Tháinig fear amach as scáth crann mór in aice leis an gconair. Bhí gruaig dhubh air, bhí sé bearrtha, thart ar daichead bliain d'aois, agus shiúil sé i dtreo an tí go cúramach, amhail is go raibh sé ag iarraidh a aghaidh a choinneáil socair. D'aithin mé tar éis nóiméid é. Lawrence Cavendish, deartháir óg John. Bhí athrú mór air ó bhí mé air an uair dheireanach. D'fhéach mé air go dtí gur imigh sé isteach trí dhoras taobhach, agus cheap mé go gairid go raibh rud éigin cosúil le buairt ar a aghaidh. Ansin chuir mé an smaoineamh sin ar leataobh agus chuaigh mé síos chun suipéir.
---
Bhí an oíche éasca agus ciúin. An mhaidin dar gcionn, ní fhaca mé Mary Cavendish go dtí am lóin. Ina dhiaidh sin thóg sí mé ar shiúlóid fhada tríd na coillte, agus tháinig muid ar ais tráthnóna déanach agus John ag fanacht linn sa seomra caitheamh tobac. D'inis sé do Mary, gan moill, go raibh Evelyn Howard tar éis troid le Alfred Inglethorp agus go raibh sí ag imeacht.
Tháinig Miss Howard isteach sa halla cúpla nóiméad ina dhiaidh sin, mála beag ag a cosa, a cóta uirthi cheana féin. D'inis sí dúinn go díreach cad é a dúirt sí le Bean Uí Inglethorp.
Dúirt sí léi go raibh Alfred tar éis pósadh léi ar son a cuid airgid. Go raibh sé ag caitheamh am amhrasach ag feirm fhear darb ainm Raikes, a bhean chéile óg agus, stop Miss Howard ar feadh nóiméid amháin, tarraingteach. Nach bhféadfaí muinín a bheith as in aon chás. Bhí Bean Uí Inglethorp feargach. Dúirt sí le Miss Howard imeacht.
"Mar sin tá mé ag imeacht," arsa Miss Howard.
Triail John a mhealladh le fanacht. Ghabh sí buíochas leis agus dhiúltaigh sí. Chuaigh Mary isteach le labhairt le Bean Uí Inglethorp. Tháinig sí ar ais cúpla nóiméad ina dhiaidh sin agus chroith sí a ceann go héadrom. Ní raibh aon rud le déanamh.
Sular shuigh Miss Howard isteach sa charr, rug sí ar mo lámh agus tharraing sí mé i leataobh. "Níl aithne mhaith agam ort, Hastings," ar sí. "Ach muinínaím tú. Ba mhaith liom go mbeadh súil agat uirthi." D'fhiafraigh mé di cad é a bhí i gceist aici. "Tá airgead ag teastáil ó gach duine sa teach sin," ar sí. "Gach duine acu. Agus tá a fhios acu cé as a dtagann sé. Anois agus mise imithe, níl aon duine ann chun faire uirthi." D'fhéach sí orm go díreach. "Coinnigh súil ar Inglethorp. Go speisialta."
Ansin shuigh sí isteach sa charr, agus thóg an tiománaí ar shiúl í. Níor tháinig na hInglethorpaigh amach chun slán a fhágáil léi.
Agus an carr ag imeacht síos an bealach, chonaic mé Mary Cavendish ag dul chun bualadh le fear ard, féasógach a bhí ag siúl i dtreo an tí. Chas mé chuig John. "An Dochtúir Bauerstein," arsa seisean. "Tá sé ag fanacht sa sráidbhaile. Briseadh néaróg, is cosúil. Is speisialtóir é. Nimheanna, is dóigh liom, ó thaobh a ghairme de."
Dúirt Cynthia, a bhí in aice linn, go gairgeach gur cara mór de chuid Mary é.
Dúirt John go raibh cuma báistí air agus chuaigh sé isteach.
An oíche sin, shiúil John agus mé tríd na coillte go dtí an sráidbhaile. Ar an mbealach ar ais, ghabh bean óg tharainn ar an lána. Bhí craiceann dorcha, dathúil uirthi agus bhí sí ag siúl go tapaidh. "Bean Uí Raikes," arsa John, tar éis di imeacht. "Bean an fheirmeora." Ní dúirt sé aon rud eile, agus níor fhiafraigh mé.
Siúlamar in ciúnas ar feadh tamaill. Ansin d'inis John dom go raibh sé gearr ar airgead. Dúirt sé go simplí é, amhail is gur fadhb phraiticiúil a bhí ann agus nach rud pearsanta. Bhí Lawrence tar éis a chuid airgid go léir a chaitheamh ar fhilíocht a fhoilsiú. Bhí sé oilte mar dhochtúir, cháiligh sé, agus ansin d'fhág sé an leigheas ar fad chun véarsaí a scríobh nach bhfuair airgead ar bith dó. Bhí an bheirt acu ag brath ar fhéile a máthar thar na blianta, ach ón bpósadh arís, bhí cúrsaí níos casta.
Ní dhearna sé an smaoineamh sin a chríochnú. Ní raibh gá leis.
Tháinig muid ar ais tríd na tailte agus an solas ag dul i léig. Bhí Styles Court sólid agus ciúin in aghaidh an spéir dhorcha. Ach fuair mé amach nach bhféadfainn an suaimhneas a bhí orm ag an tae an tráthnóna sin a fháil ar ais. Bhí Evelyn Howard imithe, agus bhí rud éigin imithe léi, an cineál macántachta sochma a bhí déanta an áit níos sábháilte ná mar a bhí sé b'fhéidir.
---
Ní fhéadfainn a rá cad é a bhí mé ag súil leis. Ach agus muid ag dul isteach sa teach, bhí mothú soiléir agus míthaitneamhach orm go raibh rud éigin olc ag teacht.