Chuir Anthony a ghloine folamh síos. "Cén long ar a bhfuil an ticéad agat?"
"An Granarth Castle."
"Ansin taistealóidh mé mar James McGrath." Smaoinigh Anthony air seo. "Níl fadhb ar bith le pasanna - bheadh an cur síos céanna orainn beirt ar aon cheann acu. Airde mheánach, gruaig dhonn, gan comhartha ar bith speisialta."
"Tá sin fíor fút," arsa Jimmy.
"Roghnaigh Castle mé ó roinnt iarrthóirí," arsa Anthony, "mar gheall ar mo chuma agus mo bhéasaíocht."
"Chonaic mé do bhéasaíocht ar maidin."
Chuir Anthony an rud sin as a cheann le geáitse agus thosaigh sé ag siúl thart. Tar éis nóiméid, stad sé. "Seo an rud nach dtuigim. Fuair Stylptitch bás i bPáras. Cén fáth ar sheol sé lámhscríbhinn ó Pháras go Londain trí Afraic? Cén fáth nár chuir sé sa phost í?"
Níor thuig Jimmy cén freagra a bhí air sin.
"Tá daoine i gcúrsaí ríoga agus taidhleoireachta i gcónaí ag roghnú an bhealaigh chasta in ionad an bhealaigh shimplí," arsa Anthony. "Ach sin scéal eile. Dá mba rud é go raibh Stylptitch ag iarraidh míle punt a thabhairt duit, d'fhéadfadh sé é a fhágáil ina uacht. Caithfidh go raibh an fear as a mheabhair."
Dhéan Jimmy méanfach. "Ar léigh tú an lámhscríbhinn?"
"Níor léigh," arsa Jimmy. "Níl spéis ar bith agam inti."
"Bhí mé díreach fiosrach. Bhíodh cuimhní cinn ag cruthú trioblóide roimhe seo. Daoine a choinnigh rúin ar feadh a saoil - is minic go mbíonn siad ag iarraidh trioblóid a chruthú tar éis a mbáis."
D'fhéach Anthony ar Jimmy. "Cén sórt duine a bhí ann? An gceapfá go raibh sé díoltasach?"
Smaoinigh Jimmy air. "Deacair a rá. An chéad oíche bhí sé ar meisce. An lá dar géis bhí sé an-mhúinte - béasach, thug sé go leor moladh dom. Duine go hiomlán difriúil."
"Ar dhúirt sé aon rud suimiúil agus é ar meisce?"
"Dúirt sé go raibh a fhios aige cá raibh an Koh-i-noor."
"Tá a fhios ag gach duine cá bhfuil an Koh-i-noor," arsa Anthony. "Tá sé i dTúr Londan, taobh thiar de ghloine agus de bharra iarainn le gardaí."
"Sea," arsa Jimmy. "Dúirt mé é sin leis."
"Ar dhúirt sé aon rud eile mar sin?"
"Ní dúirt." Líon Jimmy a ghloine féin. "An léann tú na nuachtáin?"
"Ní léim go rialta. Is annamh a chlúdaíonn siad aon rud a bhfuil suim agam ann."
"Bhí go leor tagairtí do Herzoslovakia le déanaí," arsa Anthony. "Leideanna faoi athchóiriú ríoga."
"Níor fhág Rí Nioclás IV mac ar bith," arsa Jimmy, "ach caithfidh go bhfuil go leor gaolta sa líne Obolovitch. Agus níl sé ina iontas go bhfuil an pobal ansin ag éirí tuirseach den phoblacht. Daoine fuinniúla, a bhí cleachtaithe ar ríthe - bheadh sé leadránach dóibh." Stad sé, agus cuma mhachnamhach air. "Dúirt Stylptitch rud eile an oíche sin, iarbhír. Bhí sé an-mhisciúil nuair a dúirt sé é. Dúirt sé go raibh aithne aige ar an gcomhluadar a bhí á leanúint. Dúirt sé gur daoine Rí Victor iad."
Chas Anthony go tobann.
Gháir Jimmy. "Cheap mé go mbainfeadh sin preab asat."
"An dtuigeann tú," arsa Anthony go ciúin, "cad é atá tú díreach a rá?" Chuaigh sé go dtí an fhuinneog agus sheas sé ann, a dhroim leis an seomra.
"Cé hé Rí Victor? Rí Balcánach eile?"
"Ní hea." Chas Anthony thart. "Is coirpeach é Rí Victor. An gadaí seodra is cáiliúla ar domhan - dána, agus an-deacair a stopadh. Tháinig an t-ainm ó Pháras, áit a raibh a chomhluadar ag obair. Gabhadh ansin é sa deireadh agus cuireadh seacht mbliana príosúin air ar chúis níos lú; ní raibh na cionta níos tromchúisí incruthaithe. B'fhéidir go bhfuil sé saor cheana féin."
"Mar sin chabhraigh Stylptitch lena chur sa phríosún," arsa Jimmy, "agus tháinig an comhluadar ina dhiaidh mar dhíoltas?"
"Níl a fhios agam. Ní cosúil é - nior ghoid Rí Victor seodra corónach Herzoslovakia, chomh fada is atá a fhios agam." Tháinig Anthony ar ais chuig an mbord. "Ach le chéile: bás Stylptitch, na cuimhní cinn seo, na ráflaí sna nuachtáin, agus ráfla eile go bhfuarthas ola i Herzoslovakia - tá mé den tuairim go bhfuil daoine áirithe, airgeadóirí go háirithe, ag ullmhú spéis mhór a léiriú sa tír bheag sin."
"Cad atá tú a mhaíomh?"
"Táim ag iarraidh," arsa Anthony, "deacracht a aimsiú i jab a ba chóir a bheith simplí go leor."
"Lámhscríbhinn a sheachadadh go hoifig foilsitheora," arsa Jimmy.
"Sea. Go díreach." Lig Anthony osna. "Tá an ceart agat. Ní féidir go mbeidh sé an-deacair." Gheal a aghaidh beagán. "Tar éis dom an táille a bhailiú, rachaidh mé ar aghaidh go Herzoslovakia le mo chuid féin. B'fhéidir go dtacóidh mé leis an bpoblacht. B'fhéidir go mbeidh mé i mo uachtarán."
"Fógair tú féin mar bhall den líne Obolovitch agus bí i do rí ina ionad."
"Is fearr liom uachtaránacht. Ceithre bliana agus sin é. Is obair saoil é a bheith i do rí."
"Tá an meánréimeas sna tíortha sin," a d'fhiafraigh Jimmy, "is dócha go bhfuil sé i bhfad níos giorra."
"Tá sin fíor. Beidh mé ag smaoineamh ar do chuid féin a infheistiú in ola Herzoslovakia." Sheas Anthony go díreach. "Lá amháin i Londain chun an táille a bhailiú, ansin na Balcáin."
Dhoirt Jimmy deoch eile dó féin agus níor labhair sé ar feadh nóiméid.
D'fhéach Anthony air. "Ceart go leor. Cad eile?"
"Cad é atá tú a rá?"
"Tá tú ag coinneáil rud éigin siar ó mhaidin. Cad é?"
Chuir Jimmy an buidéal síos. "Tá coimisiún amháin eile ann. Rud éigin atá le déanamh do bhean."
Chroch Anthony a lámh. "Ní hea."
"Ní ceann de mo chaidrimh ghrá é. Níor bhuail mé leis an mbean riamh."
"Ansin cén fáth-"
"Suigh síos," arsa Jimmy. "Beidh deoch eile uait." Dhoirt sé í agus shuigh Anthony.
Agus é in Uganda, mhínigh Jimmy, bhí fear ann a lean é i ngach áit - eachtrannach a thug na fir eile Dutch Pedro air, cé gur Herzoslovakach ó bhreith é. Bliain roimhe sin, shábháil Jimmy a bheatha i gcúinsí nár mhínigh sé, agus cheangail Pedro é féin de Jimmy as buíochas, mar a cheanglaíonn madra gan dídean é féin le haon duine a thugann bia dó. Thart ar sé mhí ina dhiaidh sin, fuair Pedro bás de horach le Jimmy ina thaobh. Díreach sula bhfuair sé bás, bhrúigh sé paicéad ola-leathar i lámh Jimmy agus dúirt sé rud éigin faoi rún, a cheap Jimmy ag an am a chiallaigh mianach óir.
"Ní raibh sé ina mhianach óir," arsa Jimmy.
"Ní raibh," arsa Anthony. "Thuig mé sin."
"Níor oscail mé é ar feadh seachtaine. Nuair a d'oscail mé é, fuair mé beart litreacha. Litreacha mná, scríofa i mBéarla. Bhí Pedro ag déanamh dúmhála uirthi, agus bhí sé ag tabhairt an ghnó dom mar a thabharfadh sé gnó brabúsach." D'iompaigh Jimmy a ghloine ina lámha. "A chaighdeáin féin, is dócha. Shílfeadh sé gur bronntanas fial a bhí ann."
"Shílfeadh," d'aontaigh Anthony. "Ní tharlódh do d'agóidí morálta riamh dó. Cad a rinne tú?"
"Smaoinigh mé ar iad a dhó. Ach ansin bhuail smaoineamh mé - dá ndófainn iad gan insint di, chaithfeadh sí an chuid eile dá saol ag fanacht go dtaispeánfadh Pedro ar a doras. Ní bheadh a fhios aici go raibh siad imithe."
D'fhéach Anthony air le rud éigin cosúil le meas. "Níos mó samhlaíochta agat ná mar cheap mé. Cén fáth nár chuir tú sa phost chuici iad?"
"Níl dáta ná seoladh ar fhormhór na litreacha." Stad Jimmy. "Bhí seoladh ar cheann amháin. Focal amháin: Chimneys."
Bhí Anthony ar tí lasair a lasadh. Choinnígh sé í go dtí gur loisc sí a mhéara, ansin lig sé di titim. "A Thiarna Dia."
"An aithníonn tú an áit?"
"Is ceann de thithe móra tuaithe Shasana é Chimneys. Caitheann ríthe deireadh seachtaine ann. Bailíonn taidhleoirí ann nuair is mian leo bailiú in áit nach bhfuil ina aireacht eachtrach." D'fhéach sé ar Jimmy le meas nua. "Sin fáth eile go bhfuil mé sásta go bhfuilim ag dul in do áit. Dhéanfá botúin. Tá aithne agamsa ar an saol seo."
"Sin a cheap mé," arsa Jimmy. "An deacracht eile ná an fear céile. Bhí sé soiléir ó na litreacha go raibh fear céile éadmhar aici. Dá n-osclódh sé beart a seoladh chuici agus litreacha ó fhear éigin san Afraic a fháil ann - bhuel. Agus tá rud eile ann: bhí cuma shean ar na litreacha. B'fhéidir nach bhfuil sí in Chimneys a thuilleadh. B'fhéidir go bhfuil sí in áit ar bith. B'fhéidir go bhfuil sí marbh."
"Mar sin tá gá le duine éigin iad a thabhairt go Sasana," arsa Anthony, "agus iad a chur díreach ina lámha."
"Más féidir í a aimsiú."
Chuaigh Anthony trasna an tseomra agus bhuail sé Jimmy ar an ghualainn. "A Jimmy, is ridire ceart tú agus gan a fhios agat féin é." Tharraing sé cathaoir chuig an mbord. "Feicimis na litreacha. B'fhéidir go bhfuil rud éigin caillte againn."
Thóg Jimmy an paicéad ola-leathar as an tarraiceán agus chuir sé ar an mbord é. Bhí Anthony drogallach, ach d'admhaigh sé go raibh gá leo a léamh, agus chuaigh siad tríd na litreacha le chéile go cúramach.
Níor aimsíodh aon rud - gan dara seoladh, gan dáta cabhrach, gan ainm a thug suíomh dóibh.
Bhailiú Anthony iad le chéile. "Bhí eagla mhór uirthi," ar sé go ciúin.
"An mbeidh tú in ann í a aimsiú?" a d'fhiafraigh Jimmy.
"Ní fhágfaidh mé Sasana go dtí go mbeidh."
D'fhéach Jimmy ar an litir dheireanach agus rith sé a mhéar thar an síniú ag a bun. "Ainm deas é," ar sé, gan mórán mínithe.
Virginia Revel an t-ainm.