Thug Hastings an grianghraf ar ais do Phoirot agus níor léirigh sé aon rud ar a aghaidh. D'fhéach sé ar Phoirot ar feadh soicind amháin. Níor thug Poirot aon chomhartha.
"Caithfimid imeacht láithreach," arsa Poirot, agus bhí Hastings gnóthach ina dhiaidh sin agus ní raibh am aige smaoineamh.
Ar an mbád, chuaigh Poirot síos go dtí a chabán mar bhí tinneas farraige air. Sheas Hastings ag an ráille agus smaoinigh sé ar gach rud. Bella Duveen. Chaithfidh sé gur fhág sí an traein i gCalais an lá ar slán a fhágáil sé léi. Chuaigh sí go Merlinville an oíche chéanna agus tháinig sí go dtí an Villa Geneviève timpeall ar an am a dúirt Françoise. D'imigh sí roimh a deich. Níor aithin sé an raibh sí in Éirinn fós nó an bhfuair sí Jack Renauld tar éis a fhoghlaim nach ndeachaigh an Anzora chun farraige. Ní raibh a fhios aige conas leanúint ag cabhrú le Poirot gan gach rud a insint dó. Níor mhaith leis é sin a dhéanamh.
Ag Dover, tháinig Poirot aníos ón gcabán agus é ar mhaith ar fad, amhail is nár tharla rud ar bith ar an mbád. Shroich siad Londain tar éis a naoi an oíche sin.
"Ní fhanaimid," arsa Poirot. "Ní bheidh nuacht faoin ngabháil sna páipéir Bhéarla go dtí amárach. Ní mór dúinn an t-am sin a úsáid."
Bhí aithne ag Poirot ar ghníomhaire amharclainne darb ainm Joseph Aarons, fear ar chabhraigh sé leis cheana, agus bhí sé cinnte go bhféadfadh Aarons an cailín a aimsiú. Thóg sé go tar éis meán oíche chun teacht air. Nuair a thaispeáin Poirot an grianghraf dó agus nuair a dúirt sé an t-ainm Bella Duveen, d'aithin Aarons í láithreach. Bhí sí ina ball den bheirt Dulcibella Kids - uimhir dhúbailte, aclaíochta agus amhránaíochta, lena deirfiúr. Shíl sé go raibh siad ag seinm áit éigin sna cúigí. Bhí siad i bPáras le déanaí. Bheadh an suíomh beacht aige ar maidin.
Ar maidin, tháinig an scéala: bhí na Deirfiúracha Dulcibella ag seinm ag an Palace i gCoventry. Níor fhiafraigh Poirot aon rud den amharclann. Cheannaigh sé dhá shuíochán don seó tráthnóna.
Bhí an seó fada, dar le Hastings. Nuair a fógraíodh na Dulcibella Kids, bhuail a chroí go tapa. Tháinig an dá dheirfiúr amach - ceann amháin fionn, ceann amháin dorcha, an airde chéanna, agus gúnaí gearra orthu agus boghaí móra ina gcuid gruaige. Chan siad agus rinne siad damhsa agus figúirí aclaíochta le chéile. Bhuail an lucht féachana bosa go te.
Nuair a thit an cuirtín, ní fhéadfadh Hastings fanacht ina shuíochán. Dúirt sé le Poirot go raibh aer ag teastáil uaidh agus go raibh sé ag dul ar ais go dtí an óstán. Dúirt Poirot go bhfanfadh sé go dtí an deireadh.
---
Shuigh Hastings i seomra suí an óstáin le deoch agus d'fhéach sé ar an tine fholmh. Chuala sé an doras ag oscailt agus d'fhéach sé suas, ag súil le Poirot.
Is é an cailín ón traein a bhí ann. Sheas sí sa doras ina gúna stáitse, agus clóca ag titim dá guaillí, agus a haghaidh bán faoin mbléachtaireacht. Chonaic sí é féin agus Poirot sa lucht féachana. D'fhan sí taobh amuigh agus lean sí é.
"Cén fáth a bhfuil tú i gCoventry?" ar sí. "Cad a bhí ar siúl agat ag an amharclann? An bhfuil an fear sin leat ina bhleachtaire?"
"Tá," arsa Hastings.
"An bhfuil sé ag lorg mo lorg?"
Níor fhreagair Hastings láithreach. Thit sí síos in aice leis an gcathaoir uilleann agus chaoin sí.
Chuaigh sé ar a ghlúine in aice léi agus choinnígh sé í agus dúirt sé léi go raibh sí sábháilte agus go raibh a fhios aige gach rud. Dúirt sí nach bhféadfadh sé gach rud a fhios. Dúirt sé go shíl sé go raibh, agus d'fhiafraigh sé di an ndearna sí an miodóg a thógáil. Dúirt sí go ndearna. D'fhiafraigh sé an é sin an fáth ar theastaigh uaithi é a thaispeáint thart agus gur lig sí uirthi féin go ndeachaigh sí i laige. Dúirt sí go ndearna sin freisin. Dúirt sé lé go raibh áthas air gurbh é sin an fáth.
"Cén fáth ar thóg tú í?" d'fhiafraigh sé.
"Bhí eagla orm go mb'fhéidir go raibh méarloirg uirthi," ar sí.
"Bhí lámhainní ort," arsa Hastings.
D'fhéach sí air go mearbhallach agus níor dhúirt sí rud ar bith.
"An dtabharfaidh tú don rendóireacht mé?" d'fhiafraigh sí.
"Ní thabharfaidh."
"Cén fáth?"
"Mar grá agam duit," ar seisean.
Chraith sí a ceann. Dúirt sí nach bhféadfadh sé grá a bheith aige di dá mbeadh a fhios aige gach rud i ndáiríre, agus d'fhiafraigh sí de cad go díreach a shíl sé a bhí ar eolas aige.
Dúirt sé léi. Chuaigh sí go dtí Renauld an oíche sin. Thairg Renauld seic di. Stróic sí é agus d'fhág sí an teach. Ansin d'fhan sí in aice leis an maoin, agus díreach roimh mheán oíche chonaic sí fear ar an gcúrsa gailf. Agus Hastings ag caint, chonaic sé féin go soiléir é - an cóta mór suntasach ar cholainn Renauld, agus an cosúlacht mhór idir an t-athair agus an mac a chuir air féin ar feadh soicind sa seomra suí go raibh fear marbh tar éis siúl isteach arís. Chonaic sise an figiúr ón taobh thiar, d'aithin sí an cóta agus an siúl, agus shíl sí gurbh é Jack Renauld a bhí ann. Bhí fuil Iodálach inti - dúirt sí sin leis ar an traein - agus bhí sí i dtrioblóid uair amháin mar gheall air sin cheana. Tháinig an fearg uirthi. Bhuail sí. Níor shíl sé go raibh rún aici é a mharú. Ach mharaigh sí é.
Chuir sí a lámha ar a haghaidh agus dúirt sí go raibh sé ceart. Chonaic sí é go díreach mar a thuairiscigh sé é. Ansin d'fhéach sí suas air agus d'fhiafraigh sí de conas a d'fhéadfadh sé grá a bheith aige di tar éis gach rud sin a fheiceáil.
"Níl a fhios agam," ar seisean. "Níl a fhios agam ach nár fhéad mé stopadh ón gcéad lá ar casadh ort mé."
Thosaigh sí ag caoineadh arís. Dúirt sí nach raibh a fhios aici cad ba chóir di a dhéanamh nó cad chuige a d'iompódh sí. Chuaigh sé ar a ghlúine in aice léi agus dúirt sé léi gan eagla a bheith uirthi roimhe. Bhí grá aige di agus níor theastaigh tada uaidh ina éiric. Ach í a chabhair. D'fhéadfadh sí grá a bheith aici fós do Jack Renauld dá mb'áil léi - ní dhéanfadh sé aon difríocht, chabhróidh sé léi cibé ar bith.
Stad sí. D'ardaigh sí a ceann agus d'fhéach sí air.
"An gceapann tú go bhfuil grá agam do Jack Renauld?"
Ansin, agus í ag gáire agus ag caoineadh in éineacht, chuir sí a lámha timpeall air agus dúirt sí leis nár ghráigh sí aon duine riamh mar a ghráigh sí eisean.
Fuaim ón doras. D'fhéach siad beirt suas.
Bhí Poirot ina sheasamh sa doras ag breathnú orthu.
Bhí Hastings ar a chosa láithreach. Rug sé ar Phoirot lena dhá láimh agus choinnigh sé é, agus dúirt sé leis an gcailín rith. Chuaigh sí trasna an tseomra go tapa agus bhí sí imithe. Choinnígh Hastings Poirot go daingean.
"Tá tú ag déanamh seo go han-mhaith," arsa Poirot, ina ghuth ciúin ar fad, "ach tá sé míchompordach agus beagán amaideach. Molaimid suí síos. Níl rún agam í a leanúint. Ní Giraud mé."
Scaoil Hastings é. Chuir Poirot a chóta ina cheart agus shuigh sé síos. D'fhéach sé ar Hastings ar feadh nóiméid.
"Tá tú an-láidir nuair a bhíonn tú feargach, a chara." Stad sé. "Anois inis dom - an gceapann tú gur iompair tú go maith liomsa? Thaispeáin mé an grianghraf duit. D'aithin tú í agus níor dhúirt tú rud ar bith. Bhí a fhios agam é ón soicind sin."
Shuigh Hastings síos. "An bhfuilimid ag obair le chéile ón bpointe seo, nó inár gcoinne féin? Tá brón orm. D'iompair mé go holc. Ach ón bpointe seo beidh orm mo bhealach féin a leanúint."
Bhí Poirot ciúin ar feadh nóiméid. Ansin, gan magadh ar bith, dúirt sé: "Ní thagann grá mar a shamhlaíonn duine é - bríomhar agus éasca. Tagann sé le deacracht agus le pian. Bhí rabhadh tugtha agam duit, creidim, nuair a thuig mé den chéad uair gur thóg an cailín an miodóg." Chrom sé chun tosaigh. "Cé mhéad atá ar eolas agat?"
"Ní chuirfeadh aon rud a d'inseodh tú dom iontas orm," arsa Hastings. D'fhéach sé díreach ar Phoirot. "Má tá rún agat leanúint ag lorg Bella Duveen ar an bhforas go ndeachaigh sí go dtí Renauld an oíche sin nó go raibh baint aici leis an gcion, tá tú mícheart. Thaistil mé ar ais ón bhFrainc léi an lá sin agus dúirt mé slán léi ag Victoria an oíche chéanna. Ní fhéadfadh sí a bheith i Merlinville."
D'fhéach Poirot air go socair. "An mionnóidh tú é sin in os comhair cúirte?"
"Mionnóidh go cinnte."
D'éirigh Poirot. Bhí sé ina thost ar feadh soicind, agus ansin chroith sé a cheann beag.
"Is féidir le grá míorúiltí a dhéanamh," ar seisean. "Tá an rud atá cruthaithe agat ann an-cliste go deo, a Hastings. Buann sé féin ar Hercule Poirot."